Τα τρομερά ερωτήματα

Τα λέμε, τα ξαναλέμε κι έπειτα ξανά τα λέμε κι άκρη δεν βγάζουμε...
Λογικό!
Οταν είσαι για μήνες πολλούς απλήρωτος, όταν είσαι θύμα ενός διαρκούς εκβιασμού, όταν βλέπεις τη στρατιά των ανέργων συναδέλφων σου να μεγαλώνει ενώ η κρίση θεριεύει δίπλα σου, όταν τα λουκέτα και οι προσφυγές στο άρθρο 99 πολλαπλασιάζονται...
...άκρη δεν βγάζεις!
Πιάνεσαι από εδώ, κρατιέσαι από εκεί, προσπαθείς να υπερασπιστείς τη θέση σου, τη δουλειά σου, τους βασικούς όρους επιβίωσης. Προσπαθείς να πατήσεις κάπου, σε ένα τόσο δα σταθερό κομμάτι για να διασφαλίσεις τα δεδουλευμένα σου και μια συνέχεια... Μια συνέχεια που κανείς άλλος δεν βλέπει και που μόνο εσύ ονειρεύεσαι.
Την ίδια στιγμή θέλεις να ξυπνήσεις από αυτόν τον εφιάλτη και να είναι πάλι 2008, ακόμη καλύτερα, να είναι 2000 ή και 1999, εάν είναι δυνατόν, να πας στη δουλειά κανονικά, να φύγεις από τη δουλειά κανονικά και η τσέπη σου μαζί με το μέλλον σου να είναι γεμάτα. Μην σου πω και γαμάτα!
Ομως αυτό το όνειρο δεν τελειώνει γιατί ...έχει τελειώσει εδώ και χρόνια. Τότε που "όλα ήταν καλά"!
Ηταν όμως; Οντως;
Τώρα, λοιπόν, που όλα καταρρέουν σαν χάρτινα πυργάκια, είναι σχεδόν αδύνατο να παραμείνεις ψύχραιμος, να επιστρατεύσεις τη λογική σου, να βγεις λίγο έξω από το δικό σου πρόβλημα και να δεις τη μεγάλη εικόνα. Δεν μπορείς να δεις καν όλα αυτά που πριν λίγο καιρό συζητούσες και παραδεχόσουν κι έλεγες:
Αντέχουμε τόσα πολλά ΜΜΕ σε μια χώρα 11.000.000;
Αντέχουμε τόσες πολλές καθημερινές και πολλές ακόμη κυριακάτικες εφημερίδες; Τόσα πολλά κανάλια; Τόσα πολλά ραδιόφωνα; Τόσες εκατοντάδες περιοδικά; Τόσα ενημερωτικά web site;
Κι ήταν (και είναι) όλα αυτά εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα, περιοδικά, ενημερωτικά sites;
Ελα τώρα, μαζί τα λέγαμε και εσύ το φώναζες: "Δεν είναι!"
Πολλά ήταν (και είναι) σκουπίδια! Σακούλες με cd και dvd! Στυλοβάτες άλλων δραστηριοτήτων! Στηρίγματα πολιτικών! Γραμμένες στο πόδι!
ΑΥΤΑ δεν λέγαμε;
Κι άλλα λέγαμε! Για το ίδιο μας το σινάφι, για τους συναδέλφους μας!
Που "δεν έχουν κάνει ποτέ ρεπορτάζ στη ζωή τους", που "έγιναν δημοσιογράφοι σερνάμενοι και κουνάμενοι", που "έχουν τρεις και τέσσερις και πέντε δουλειές", που "κρατούν γραφεία τύπου", που "είναι ιδρυματοποιημένοι", που "κάνουν μόνο το ρεπορτάζ του κόμματος", που "κάνουν χαρτοκολλητική και copy-paste δελτίων τύπου", που "αντιγράφουν, όπως είναι, τις ειδήσεις από άλλα μέσα και από το ΑΠΕ", που... που... που...
Τα λέγαμε αυτά ή δεν τα λέγαμε;
Τώρα που κι εμείς κι αυτοί είμαστε στο ίδιο καζάνι, τα λέμε;
Λέμε ότι κάποια ΜΜΕ είναι για τα σκουπίδια;
Λέμε ότι κάποιοι "δημοσιογράφοι" θα έπρεπε να έχουν πάει σπίτι τους εδώ και καιρό;
"Δεν φταίνε αυτοί", θα σου χαϊδέψει το αφτί, το αλληλέγγυο αγγελάκι. "Τα αφεντικά φταίνε! Οι άθλιοι εκδότες και ιδιοκτήτες!". Οι όποιοι; Τώρα έγιναν άθλιοι; Ή μήπως τώρα χειροτέρεψαν;
Από την πρώτη στιγμή που έπιασες δουλειά στα μαγαζιά τους δεν το ήξερες ΠΟΙΟΙ είναι;
Ελα τώρα!
Και η Δημοσιογραφία; Τι έγινε με τη Δημοσιογραφία;
Ολοι μιλάμε για τις θέσεις που χάνουμε, για τα δεδουλευμένα που μας χρωστούν, για τα "μαγαζιά" που θα κάνουν περικοπές ή θα βάλουν λουκέτο!
Κανείς δεν λέει κουβέντα για το ότι οι αναγνώστες μας έχουν γυρίσει την πλάτη διότι το "προϊόν" της δουλειάς μας είναι, πολλές φορές, για τα μπάζα. Ή γιατί είναι αναξιόπιστο. Ή ακόμη γιατί δεν έχει πλέον την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει μια εφημερίδα και να μας στηρίξει!
Λέξη δεν λέμε γι αυτά!
Και να πάμε κι ένα βηματάκι παραπέρα;
Δεν τολμάμε να παραδεχτούμε ότι ακόμη και μέσα στο ίδιο το "μαγαζί" μας δεν έχουμε όλοι ούτε τα ίδια συμφέροντα ούτε τις ίδιες θέσεις να υπερασπιστούμε:
- Αλλοι δεν θέλουν να χάσουν τη δουλειά τους ακόμη κι αν είναι να πάρουν λιγότερα. Αρκεί βεβαίως να τους καταβληθούν όσα τους χρωστάει ο ιδιοκτήτης και να υπάρχει ένα χρονοδιάγραμμα κανονικής μισθοδοσίας...
- Αλλοι δεν θέλουν να χάσουν τις αποζημιώσεις τους και θα προτιμούσαν να τις πάρουν και να φύγουν από το μαγαζί
-Αλλοι έχουν λίγα χρόνια να συμπληρώσουν μέχρι τη σύνταξη και θα δούλευαν και μόνο για τα ένσημα που τους απομένουν
-Αλλοι θα μπορούσαν ακόμη και να δουλεύουν τζάμπα αρκεί να παραμείνουν μέσα στο επάγγελμα του "δημοσιογράφου".
Αν δεις μία προς μία τις περιπτώσεις όλα τα παραπάνω και θεμιτά είναι και δίκαια και εύλογα τα υπερασπίζεται ο καθένας! Κι ας βιάζονται κάποιοι να χαρακτηρίσουν "ακραίους" τους μεν, "εργοδοτικούς" του δε και "ιδρυματοποιημένους" τους δείνα.
Σαχλαμάρες!
Ομως δεν μπορεί έτσι να προκύψει καμιά ενιαία στάση απέναντι στις απειλές αφού ακόμη κι αυτές τις βλέπουμε διαφορετικά!
Γι αυτό τα λέμε τα ξαναλέμε κι έπειτα ξανά τα λέμε και άκρη δεν βγάζουμε!
Ούτε και θα βγάλουμε!
Και τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα:
-Μπορεί μια εφημερίδα να τα βγάλει πέρα με 800 εργαζόμενους;
-Αν δεν μπορεί, τι θα γίνει;
-Καλύτερα να κλείσει παρά να μειωθούν οι θέσεις εργασίας;
-Καλύτερα να μείνουν 200 αρκεί να συνεχίσει να υπάρχει το "μαγαζί";
-Κάνοντας απεργία τι κερδίζουμε;
-Δουλεύοντας απλήρωτοι, χωρίς να απεργούμε, έχει κάποιο νόημα;
- Μπορούμε σήμερα να μιλάμε για "μηδέν περικοπές και μηδέν απολύσεις";
-Μήπως μπαίνουμε στη λογική της ανθρωποφαγίας;
-Μήπως ο ένας παρασέρνει στον πάτο τον άλλον;
-Εχει μέλλον η δουλειά μας;
-Μπορούμε να κάνουμε άλλα, καινούργια πράγματα ή απλώς θέλουμε να γυρίσουμε στην προ της κρίσης κατάσταση;
-Και η δουλειά μας; Πως θα γίνει καλύτερη; Πως θα μας εμπιστευτεί και πάλι η κοινωνία; Πως θα μας "αγοράσει" πάλι;

Δεν τις ξέρω ούτε κι εγώ τις απαντήσεις. Τις υποπτεύομαι! Πολλές δεν τολμώ να τις ομολογήσω ούτε στον εαυτό μου. Εκείνο που ξέρω είναι πως όσο δεν απαντάμε τόσο πιο κάτω θα βουλιάζουμε. Το μόνο που τολμώ να πω -κι ας κακιώσουν μαζί μου πολλοί- είναι:

Από αυτό το ναυάγιο θα ήθελα να επιζήσουμε ΟΛΟΙ!
Στο επόμενο ταξίδι όμως δεν νομίζω ότι χωράμε όλοι!

Σκληρό;
Πολύ! Σαν την πραγματικότητα!



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...