Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ" ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Η κρίση, η παραπληροφόρηση και οι απολύσεις στον Τύπο και στα άλλα Μέσα δεν μπορεί σήμερα να αποτελούν απλώς ένα αντικείμενο θεωρητικών ακαδημαϊκών αναφορών. Στις λέξεις αυτές συμπυκνώνεται μια κατάσταση συντέλειας που όλο και πιο πολλοί άνθρωποι βιώνουν ως προσωπικό δράμα. Στην πρώτη γραμμή είναι οι όλο και περισσότεροι απολυμένοι και εκείνοι, ακόμα περισσότεροι ενδεχομένως, που είναι περίπου βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν προσεχώς. Πλάι σε αυτούς υπάρχουν όσοι φυτοζωούν και ταπεινώνονται σε συνθήκες μαύρης εργασίας, όπου τους αρνούνται δίκαιη αμοιβή, ασφάλιση και αξιοπρέπεια. Και ακόμη οι φοιτητές και φοιτήτριες των Τμημάτων Μέσων και Επικοινωνίας που αγωνιούν όχι μόνον για το επαγγελματικό τους μέλλον αλλά και για την κοινωνία στην οποία θα προσπαθήσουν να ζήσουν, έχοντας βιώσει ήδη πολλοί από αυτούς τους ανήθικους όρους της μαύρης εργασίας ή ακόμα ενδεχομένως, έχοντας χρησιμοποιηθεί ως φτηνή εργατική δύναμη εναντίον των υπό απόλυσιν συναδέλφων τους.

Τα δραματικά προβλήματα που ζούμε δεν είναι μόνον οικονομικά αλλά και επικοινωνιακά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά. Ειδικότερα, το επικοινωνιακό τοπίο της Ελλάδας αλλάζει, οι σταθερές καταρρέουν μέσα σε μια κρίση που καταργεί όσα έμοιαζαν ακλόνητα δεδομένα. Οι σχέσεις αλληλεξάρτησης και διαπλοκής των Μέσων με τους άλλους πόλους εξουσίας διαφοροποιούνται, βασικές πηγές χρηματοδότησης, όπως η διαφήμιση και οι φανερές και κρυφές κρατικές παροχές, στερεύουν. Ταυτόχρονα, μέσα σε ένα κλίμα όπου η δημοκρατία περιορίζεται όλο και πιο πολύ ακόμα και στα λόγια, η παραπληροφόρηση εντείνεται, αναπτύσσοντας μια νέα γλώσσα για να ονομάσει το ακατανόμαστο ενώ ο καταιγισμός των ειδήσεων, των δηλώσεων και των σχολίων, συχνά περισσότερο αποκρύπτει παρά αποκαλύπτει την ουσία των γεγονότων.

Η κρίση των ΜΜΕ ξεκινά βέβαια πολύ πριν η σημερινή οικονομική της διάσταση αναδυθεί κυριαρχικά. Με μια έννοια η κρίση αυτή προετοίμασε, μαζί με άλλες παραμορφώσεις και δυσλειτουργίες της κοινωνίας μας, καθώς και τις δυσμενείς διεθνείς εξελίξεις, ό,τι ζούμε σήμερα. Σε ένα βαθμό οι απώτερες αιτίες της έχουν να κάνουν με τεχνολογικές και οικονομικές εξελίξεις. Στο πλαίσιο των εξελίξεων αυτών ο γραπτός τύπος δέχθηκε τον επιθετικό ανταγωνισμό της τηλεόρασης και αυτή με την σειρά της βρέθηκε να απειλείται από το νέο μέσο του διαδικτύου και το όλο σύστημα να κλονίζεται, καθώς οι παραδοσιακές σχέσεις εξάρτησης και οι πηγές χρηματοδότησης καταργούνται.

Σε ένα άλλο πολύ σημαντικό ποσοστό ωστόσο, η κρίση σχετίζεται με τις πολιτικές που ακολουθήθηκαν και συνεχίζουν να ακολουθούνται στη δημοσιογραφία και που επηρεάζουν πολιτισμικά ολόκληρες κοινωνίες. Η εργοδοσία των Μέσων και το κράτος έχουν το μεγαλύτερο ίσως μέρος ευθύνης για όσα συμβαίνουν. Αλλά μέγα, επίσης, μέρος ευθύνης έχει και μερίδα τουλάχιστον των εργαζομένων στα Μέσα που υπέκυψε, στο επίπεδο των ιδεών και των σχέσεων στο θέλγητρο της νεοφιλελεύθερης αγριότητας και δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να παραγάγει έναν καίριο και πειστικό λόγο. Συνέπεια είναι η απαξίωση των Μέσων, ιδίως ανάμεσα στους νέους που αποτελούν το πιο ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας μας.

Το τρομερό κύμα των απολύσεων, που ακόμα δεν το έχουμε ζήσει σε όλη του τη βιαιότητα και την έκταση, ήρθε σαν συνέπεια των αλλαγών αυτών συνδυασμένων με την απόλυτη περίπου πολιτική και οικονομική ασυδοσία της εργοδοσίας και τη συνενοχή του κράτους στην ασυδοσία αυτή. Η απουσία ουσιαστικά νομικού πλαισίου και η γενικότερη πολιτική και διοικητική πρακτική διευκολύνουν την ανάλγητη απόλυση όλο και περισσότερων εργαζομένων χωρίς την παραμικρή εξασφάλιση για το μέλλον τους.

Μέσα σε αυτή την κατάσταση της γενικευμένης κρίσης και της ραγδαίας αποσύνθεσης του επικοινωνιακού τοπίου πρέπει όλοι εμείς, εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, σπουδαστές και δάσκαλοι που έχουν σχέση με την Επικοινωνία και τα Μέσα να διατηρήσουμε και να κάνουμε πράξη τη διάθεση για επικοινωνία, αλληλεγγύη και δράση. Μέσα από τη διάλυση πρέπει να αναδυθούν νέες επικοινωνιακές ιδέες, θεσμοί και πρακτικές. 


Η ημερίδα που πραγματοποιείται την Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011, ώρες 12-4 μ.μ. στο αμφιθέατρο Δρακόπουλου, στο κεντρικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Πανεπιστημίου 30), θα θέλαμε να αποτελέσει ένα βήμα σε αυτή τη δύσκολη και απαραίτητη πορεία.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…