Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τα μέλη της ΕΣΗΕΑ και οι άλλοι


Για πολλά χρόνια και έως πρόσφατα, οι δημοσιογράφοι μέλη της ΕΣΗΕΑ, στην πλειονότητά τους, πίστευαν ότι αποτελούσαν την αριστοκρατία των εργαζομένων σε τούτο τον τόπο.
Πολλοί, μάλιστα, προτιμούσαν να προτάσσουν την πνευματική και ακολούθως τη συνδικαλιστική υπόστασή της.
Πρόλαβα γενικές συνελεύσεις όπου και μόνο εκφράσεις όπως «συνεργασία όλων των εργαζομένων στα ΜΜΕ» ή «Συνδικάτο Τύπου», προκαλούσαν ανατριχίλα.
Ομως ο μύθος τελείωσε. Μια άλλη πραγματικότητα αποκαλύπτεται, καθώς η φούσκα των τελευταίων είκοσι χρόνων σκάει με πάταγο.
Εννοιες όπως κρίση, Μνημόνιο, πτώχευση, χαμένες θέσεις, ανασφάλιστη εργασία, ασφαλιστικοί πόροι, καταπίεση, φόβος, κατάθλιψη, μπαίνουν στη δημοσιογραφική μας καθημερινότητα.
Παράλληλα και κατά συνέπεια, με μια απίστευτη απαξίωση του επαγγέλματος, καθώς όλο και συχνότερα πλέον γίνεται λόγος για καλά κρυμμένα μυστικά που αφορούν διεφθαρμένες και εξωνημένες δημοσιογραφικές συνειδήσεις. Πεδίον το οποίο, να το πούμε, η ΕΣΗΕΑ ποτέ δεν μπόρεσε ή δεν τόλμησε να αγγίξει.
Πότε, όμως, και πώς δημιουργήθηκε η ΕΣΗΕΑ; Θα επιτρέψετε την αναφορά σε ένα μικρό κείμενό μου, που δημοσιεύτηκε στο πλαίσιο μιας έρευνας στην εφημερίδα «Αυγή», πριν από ακριβώς έναν χρόνο. Για το οποίο, θέλω να σημειώσω, γίναν τότε κάποια σχόλια και συνάδελφοι μού είχαν προσάψει υπερβολική απαισιοδοξία. Κυρίως λόγω του τίτλου «Σωματείο ή Επιμελητήριο;», που ήταν τίτλος με ερωτηματικό και τώρα, ένα χρόνο μετά, ίσως και να έμενε εντελώς ασχολίαστος.
Η ΕΣΗΕΑ, λοιπόν, άρχισε να υπάρχει το 1914, με αφορμή το θάνατο ενός φτωχού δημοσιογράφου. Τόσο φτωχού, που έμενε άταφος για μέρες, ώσπου οι συνάδελφοί του έκαναν έρανο και τον κήδεψαν. Φεύγοντας από το νεκροταφείο, μαζεύτηκαν σ' ένα ξενοδοχείο στην Ομόνοια όπου συνέταξαν και υπέγραψαν ένα πρώτο πρωτόκολλο για την ίδρυση σωματείου το οποίο θα διεκδικούσε τα επαγγελματικά δικαιώματά τους.
Στις δεκαετίες που πέρασαν, πέρασε και η ΕΣΗΕΑ από σαράντα κύματα. Εγινε, με τα χρόνια, η κλειστή Ενωση των ολίγων και εκλεκτών, η Ενωση διανοητών και διανοουμένων, ιδεολόγων, αγωνιστών, βολεψάκηδων, πολιτικάντηδων. Η Ενωση απλών μεροκαματιάρηδων αλλά και διαπλεκόμενων. Προκάλυμμα συμβιβασμένων αλλά και το προπύργιο ελεύθερων, ανιδιοτελών και ηρωικών δημοσιογράφων. Για πολλούς, απλά και μόνον προθάλαμος για την είσοδο στον ΕΔΟΕΑΠ.
Τώρα η ΕΣΗΕΑ αλλάζει. Γίνεται και σωματείο ανέργων και ημιανέργων, ανασφάλιστων, προλετάριων, φτωχών, φοβισμένων, κατατρεγμένων εργατών του Τύπου.
Οπως πολλά σωματεία, βρίσκεται απέναντι σ' ένα σκληρό μέτωπο, το οποίο ζητεί την πλήρη αποδυνάμωσή της. Αφού με την κατάργηση ή τη δραματική φαλκίδευση των συλλογικών συμβάσεων, φαλκιδεύεται ο ίδιος ο κορμός του συνδικαλιστικού της ρόλου. Μετατρέποντάς την, πιθανόν, σ' ένα είδος ιδιότυπου Επιμελητηρίου.
Βέβαια ξέρουμε καλά ότι το ΔΝΤ και το Μνημόνιο αποτελούν άλλοθι για τη βάναυση ανατροπή των εργασιακών σχέσεων.
Οι εταιρείες ΜΜΕ μπορεί να εμφανίζονται ζημιογόνες, να ζητούν δάνεια απ' τις τράπεζες. Ομως οι διαπλεκόμενοι με τις πολιτικές εξουσίες ιδιοκτήτες τους πλούτισαν. Αντλώντας όλα αυτά τα χρόνια δημόσιο χρήμα, το οποίο είτε διοχετεύτηκε σε άλλες δραστηριότητές τους είτε φυγαδεύτηκε σε τράπεζες του εξωτερικού.
Τώρα που οι παροχές στέρεψαν, θέλουν να ξεφορτωθούν τις επιχειρήσεις τους στα ΜΜΕ, όχι τις άλλες, να τις συρρικνώσουν, να τις συγχωνεύσουν, να τις ανταλλάξουν. Οι εργαζόμενοι περισσεύουν. Ενώ παράλληλα το τρίγωνο αλληλοεξάρτησης κυβέρνηση-τράπεζες-χρεωμένα ΜΜΕ (με πολιτικές σκοπιμότητες, χορηγούμενες δανειοδοτήσεις κ.λπ.) εξακολουθεί να λειτουργεί στην εντέλεια. Τις συνέπειες όλοι τις ξέρουμε.
Απέναντι, όλοι οι εργαζόμενοι στα ΜΜΕ. Και τα μέλη της ΕΣΗΕΑ φυσικά, κι αφού φαίνεται ότι το αντιλήφθηκαν πως πλέον μόνοι τους δεν μπορούν, πως πρέπει να βγουν από την Ακαδημίας 20, να δώσουν τα χέρια στους άλλους. Ο δύσκολος δρόμος επιβάλλει συμμαχίες, νέες συλλογικότητες.
Επιβάλλει και την κοινωνία δίπλα τους, που μέχρι τώρα δεν την είχαν.
* Εισήγηση στη διημερίδα του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ με θέμα «Κρίση και Εργασία»

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…