Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Τελευταίος Εχθρός

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaxi Οκτωβρίου

«Δεν φοβάμαι το θάνατο. Εχω υπάρξει νεκρός για εκατομμύρια χρόνια πριν να γεννηθώ και οφείλω να πω ότι δεν ένιωθα και πολύ άσχημα»
Μάρκ Τουέιν


Κι έτσι, όπως μπαίνει το Φθινόπωρο στη ζωή του ανθρώπου της γνώσης, κι έχοντας νικήσει το Φόβο, ξεπεράσει την απατηλή Διαύγεια και κατεβάζοντας από το βάθρο της τη Δύναμη, αργά ή γρήγορα θα βρεθεί μπροστά στον Τέταρτο Εχθρό του: το Θάνατο!

Για τον άνθρωπο της γνώσης, ο Θάνατος είναι η μόνη σταθερή βεβαιότητα που έχει στη ζωή του. Καμιά άλλη. Ως Πολεμιστής ξέρει –ή οφείλει να ξέρει- ότι αυτόν τον εχθρό δεν πρόκειται να τον νικήσει ποτέ. Οση τόλμη, εξυπνάδα, τεχνική και δύναμη κι αν χρησιμοποιήσει.

Οπως ξέρει, επίσης, ότι ο Θάνατος τον συνοδεύει σιωπηλά από τα πρώτα βήματα της ζωής του. Τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα χωρίς να φανερώνει την παρουσία του μέχρι τη στιγμή που θα τον αγγίξει ελαφρά στον αριστερό του ώμο.

Σύμφωνα πάλια με μια αρχαία, ινδιάνικη δοξασία, ο Θάνατος έχει τη μορφή ενός Αετού που καταπίνει μικρές φλόγες. Οι φλόγες αυτές είναι οι ζωές των ανθρώπων που πεθαίνουν για να καταλήξουν στο ράμφος του Αετού.

Οποια μορφή και να έχει ο Θάνατος, η δύναμή του είναι απόλυτη και γι αυτό θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως σύμβουλος για τον άνθρωπο της γνώσης κάνοντάς τον να ζει την κάθε ημέρα, την κάθε στιγμή της ζωής του σαν να είναι η τελευταία.

Εκείνο που ίσως δεν γνωρίζει ο άνθρωπος της γνώσης είναι ότι ο Θάνατος δίνει πάντοτε δύο ξεχωριστές ευκαιρίες. Η πρώτη είναι να μην βιώσει τη φθορά των γηρατειών και η δεύτερη να ξεφύγει για μια στιγμή από το ράμφος του αετού.

Ως αντάλλαγμα ζητάει ένα και μόνο πράγμα: τη μάχη. Τη μάχη μέχρις εσχάτων παρά την επίγνωση του πόσο μάταιη είναι αυτή. Γερνούν όσοι παραδίδονται στα γηρατειά. Εξαφανίζονται όσοι εγκαταλείπουν την προσπάθεια και μαζί της το μονοπάτι της γνώσης. Οποιος θέλει να αρπάξει την πρώτη ευκαιρία που του δίνει ο Θάνατος δεν έχει παρά να ξεχάσει την κούρασή του και να ορμήσει στη μάχη σαν άνεμος...

Εχοντας διανύσει μία τόσο μεγάλη πορεία από τη μήτρα της μάνας του μέχρι εδώ, προστάζει τον εαυτό του να συνεχίσει για άλλο τόσο. Κι αντί να παραδοθεί όταν αρχίζουν να τον εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του, επιστρατεύει τόλμη και διαύγεια και δύναμη για να διαγράψει εντελώς ολόκληρη την προωσπική του ιστορία και να πιάσει να ξαναγράφει σε λευκή σελίδα. Και η ευκαιρία του να μην γεράσει ποτέ θα του δοθεί. Απλόχερα.

Η δεύτερη ευκαιρία έρχεται μια στιγμή μετά το άγγιγμα του Θανάτου, μια στιγμή πριν τελειώσουν όλα για πάντα και οριστικά. Γι’ αυτή τη στιγμή πολέμησε, πληγώθηκε, νικήθηκε και νίκησε, αγάπησε κι αγαπήθηκε, προσπάθησε και λάθεψε τόσες και τόσες φορές.

Είναι η στιγμή που θα σκεφτεί την ερώτηση του Δασκάλου του: «Εχεις σκεφτεί ποτέ ότι ενώ ο Θάνατος αφαιρεί τα πάντα και ολοκληρωτικά, εμείς δεν καταφέρνουμε να ζήσουμε μια Ζωή που να περιλαμβάνει τα πάντα, που να είναι ολοκληρωμένη;».

Αν στην πορεία του έχει απαντήσει σε αυτό το «κοάν», αν δηλαδή έχει βιώσει μέχρι το μεδούλι τους την κάθε του εισπνοή και εκπνοή όσο ζούσε, τότε έχει κερδίσει και τη δεύτερη ευκαιρία. Ο αετός τον αφήνει να πετάξει για λίγο γύρω από το ράμφος του χωρίς να τον καταπιεί αμέσως. Λένε μάλιστα ότι για κάποιους Πολεμιστές αυτό το πέταγμα συνεχίζεται για πάντα. Η ζωή τους παραμένει μια φλόγα που ο αετός ποτέ δεν θα καταπιεί απολαμβάνοντας αυτό που οι Ινδιάνοι έχουν ονομάσει «το Δώρο του Αετού».

Καλό χειμώνα αγαπημένοι μου! Σε όποιο μονοπάτι κι αν βαδίζετε, όσους εχθρούς κι αν έχετε απέναντί σας!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…