Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Ελευθεροτυπία και οι εργαζομενοί της


Πριν από τριάντα έξι χρόνια και τέσσερις μήνες εκδόθηκε η “Ελευθεροτυπία” ως η εφημερίδα των συντακτών. Το εγχείρημα δεν πέτυχε , γρήγορα εγκαταλείφθηκε άλλα η εφημερίδα συνέχισε το δρόμο της. Αδέσμευτη, μαχητική, πλουραλιστική, έφερε έναν άλλο αέρα στην ενημέρωση. Ανέδειξε και συνεχίζει να αναδεικνύει φωνές και απόψεις που δεν έβρισκαν άλλο διέξοδο να βγουν στην δημοσιότητα.
 
Σήμερα τριάντα έξι χρονια και τέσσερεις μήνες μετα η εφημερίδα των συντακτών γίνεται και πάλι η εφημερίδα των εργαζομενων της. Κι αυτό γιατί οι 850 εργαζόμενοι της παρα το γεγονός ότι παραμένουν απλήρωτοι, με τον μέλλον τους αβέβαιο και άμεσα εξαρτημένο από ένα αόρατο σχέδιο εξυγίανσης με δραστικές περικοπές και ένα τραπεζικό δάνειο που δεν ήρθε, αυτοί την κρατούν ζωντανή και στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης με την αδιάλειπτη εργασία τους.
 
Ποσο θα κρατήσει αυτό; Υπάρχουν όρια, υπάρχουν αντοχές, υπάρχει αξιοπρέπεια... Η ελπίδα πεθάνει τελευταία αλλα κι αυτή πλέον έχει εγκαταλείψει τους περισσότερους. Τι απομένει; Ο αγώνας για την επιβίωση των εργαζομενων και της εφημερίδας. Oμως αυτός  ο αγώνας δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατος.
 
ΟΙ εργαζόμενοι έβαλαν και βάζουν πλάτη. Χωρίς να παραγνωρίζουν την εργασιακή ασφάλεια δεκαετιών, σήμερα είναι οι πρώτοι και οι μοναδικοί που υφίστανται τα αποτελέσματα μιας διοικητικής και οικονομικής στρατηγικής, που έκλεινε για πολλά χρονια τα ματια της στο μέλλον.
 
Είναι εγκλωβισμένοι, είναι όμηροι παραλείψεων η λαθεμένων εκδοτικών – επιχειρηματικών κινήσεων και επιλογών αλλά και τραπεζικών συμφερόντων - σκοπιμοτήτων. Είναι εγκλωβισμένοι μεταξύ μιας απλήρωτης και αβέβαιης εργασίας και μιας αγοράς εργασίας, που πριμοδοτεί την ανεργία.
 
Καταστάσεις σαν τη σημερινή έπρεπε να προβλεφθούν και να γίνουν τα αμέσως προηγούμενα χρονια κινήσεις σωτηριας και εξυγίανσης με την εφημερίδα σε λειτουργία και με τους εργαζομενους να αμείβονται. Με την εφημερίδα όταν ήταν ακόμα οικονομικά διασφαλισμένη και ισχυρή απέναντι στις επιθέσεις εκείνων, που θέλουν να την δουν, να σταματήσει να κυκλοφορεί επειδή ενοχλεί με την φωνή της.
 
Οι εργαζόμενοι παρότι είναι οι μονοι που δεν ευθύνονται για την σημερινή οικονομική κατάσταση κλήθηκαν από το Καλοκαίρι και μετα να δουλεύουν απλήρωτοι και να αποδεχθούν ως μονη οδό σωτηριας για την εφημερίδα ένα σχέδιο εξυγίανσης , που συντάχθηκε από τεχνοκράτες ερήμην των εργαζομενων.
 
Ενα σχέδιο το οποιο ποτε δεν συζητήθηκε με τους εργαζομενους, παρότι υπάρχουν νομοι που καθιστούν υποχρεωτική την συμμετοχη και την ουσιαστική ενημέρωση τους σε τέτοιες διαδικασίες.
 
Ενα σχέδιο που προβλέπει δραστική περικοπή του μισθολογικού κόστους με μαζικές αποχωρήσεις εργαζομενων και με μονο κίνητρο ότι θα πάρουν την αποζημίωση τους. Δηλαδή το δικαίωμα στην αποζημίωση εμφανίσθηκε ως το μοναδικό κίνητρο και ως παραχώρηση... Και κλήθηκαν οι εργαζόμενοι να το αποδεχθούν απλήρωτοι και να φύγουν, υπό υπό την προειδοποίηση ότι αν δεν πετύχει αυτό το σχέδιο δεν υπάρχει άλλος δρόμος.... Μια προειδοποίηση που λειτουργεί ούτως η άλλως σαν απειλή..
 
Οι εργαζόμενοι κρατάνε την εφημερίδα ζωντανή και θα συνεχίσουν. Ομως μπροστά σε αυτή την κατάσταση δεν μπορούν παρα να αγωνισθούν για τα στοιχειώδη. Τα δεδουλευμένα τους, το εργασιακό τους μέλλον, τα εργασιακά τους δικαιώματα την αξιοπρέπεια τους. Ηδη έχουν κάνει μια απεργία και εξήγγειλαν μια ακόμα ενώ κινούνται και νομικά. Παράλληλα έχουν καταστήσει σαφές ότι σε ότι τους αφορά η εφημερίδα θα παραμείνει ζωντανή και στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης αλλα αυτό δεν μπορεί να γίνει εις βάρος τους. Η λύση ανήκει στην διοίκηση και πρέπει να είναι λύση βιώσιμη. Οι εργαζόμενοι δεν εργάζονται από χόμπι... Δεν εργάζονται στον χώρο της ενημέρωσης επειδή δεν έχουν τι άλλο να κάνουν στη ζωη τους...
 

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…