Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αποχώρηση ενός πρίγκηπα της Δημοσιογραφίας

Ριχάρδος Σωμερίτης, 10/11/2011

Στις 8 του Νοέμβρη 2011 : αποφάσισα να τερματίσω την επαγγελματική αρθρογραφία. Έκλεισα στις αρχές του χρόνου οχτώ δεκαετίες ζωής, εξήντα τρία συναρπαστικά χρόνια δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό και είκοσι χρόνια δουλειάς, ελεύθερης, στο Βήμα και το ευχαριστώ. Όλα αλλάζουν, μαζί και η πολική,  αλλά όχι πάντα για το καλό. Θα το σημειώσω έτσι όπως το νιώθω: σε άλλο «Βήμα» είχα προσχωρήσει φεύγοντας τότε από την «Καθημερινή». Επιπλέον δεν μου είναι ευχάριστο να είμαι και συνταξιούχος και «μπλοκάκιας» όταν όλο και περισσότεροι συνάδελφοι, και μάλιστα ορισμένοι από αυτούς φίλτατοι, μένουν άνεργοι. Αποφάσισα έτσι την απόσυρσή μου. Ελπίζω να μην θεωρηθεί υπερβολικά αυτάρεσκη αυτή «η τελευταία παράσταση».

Είναι πολύ πιθανό, αν μου δοθεί χρόνος, να ασχοληθώ τώρα  με τη γραφή διαφορετικά. Αλλά γνωρίζω ότι θα μου λείψει η συστηματική επαφή με όσους αναγνώστες με τιμούσαν με τη προσοχή τους, είτε συμφωνούσαν είτε διαφωνούσαν. Κυρίως όσους κατάλαβαν ότι τόσα χρόνια, τόσες μάχες, τόσες χαρές, τόσες λύπες  πάντα η λεπτή κλωστή μερικών βασικών αρχών κοινωνικής και πολιτικής προόδου και μαζί  όλων των ελευθεριών ήταν αυτή που μου έδειχνε το δρόμο.

Είναι κοινή και παγκόσμια η μοίρα των δημοσιογράφων να φεύγουν από το όποιο προσκήνιο μαζί με το τελευταίο τους  τακτικό άρθρο σε μεγάλη εφημερίδα. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Καθημερινή η δουλειά μας, καθημερινή και η όποια καλή ή κακή φήμη μας. Ίσως, στο μέλλον, ελπίζει ο καθένας μας, κάποιος ερευνητής να «ανακαλύψει» κάτι από τις αγωνίες μας σαν μαρτυρία μιας εποχής. Αλλά είναι σπάνιο κάτι τέτοιο να συμβεί.
Οι πανεπιστημιακοί προτιμούν συνήθως τις  πιο λεπτές και σταθμισμένες αναλύσεις των συναδέλφων τους. Στις ίδιες εφημερίδες με μας. Αλλά συνήθως πολύ μετά από τα γεγονότα...

Μπορώ να το βεβαιώσω, για πολλούς δημοσιογράφους η δουλειά δεν είναι μόνο βιοποριστική απασχόληση είναι και πάθος. Πάθος ήταν (και θα παραμείνει αλλιώς) και για μένα. Από την εποχή του αντιμόνιου ως την εποχή του facebook. Με το χαρτί (την αγάπη μου), το μικρόφωνο, τις μικρές οθόνες. Με την αναζήτηση της είδησης, της μαρτυρίας, της εξήγησης. Με τη θέληση μιας στενής σχέσης με τον αναγνώστη, τον ακροατή, τον θεατή - είχα τη τύχη να δουλέψω και για τους τρεις. Ακόμα και όταν οι όποιοι φανατισμοί τους οδηγούν στην άρνηση του ποιος είσαι, του από πού έρχεσαι, ακόμα και του τι θέλεις να πεις !

Είναι σίγουρο ότι σαν δημοσιογράφος μαζί με τις όποιες «επιτυχίες» διέπραξα και λάθη σε γεγονότα και εκτιμήσεις και ότι όπως είναι λογικό σαν σχολιαστής προκάλεσα αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές. Είναι σίγουρο επίσης ότι σήμερα το προσωπικό μου  κέφι  ενεργού αρθρογραφικής συμμετοχής στις νέες μεγάλες μάχες που προκαλεί η πολύπλευρη κρίση της χώρας και της Ευρώπης έχει περιοριστεί ίσως γιατί ο εξυπνακίστικος λαϊκισμός υποκαθιστά συχνά τον όποιο διάλογο. Είναι και αυτός ένας λόγος «αποχαιρετισμού στα όπλα»...

Στους όποιους αναγνώστες μου και φίλους του Βήματος λέω συνεπώς γειά σας και ευχαριστώ !

Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…