Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αποχώρηση ενός πρίγκηπα της Δημοσιογραφίας

Ριχάρδος Σωμερίτης, 10/11/2011

Στις 8 του Νοέμβρη 2011 : αποφάσισα να τερματίσω την επαγγελματική αρθρογραφία. Έκλεισα στις αρχές του χρόνου οχτώ δεκαετίες ζωής, εξήντα τρία συναρπαστικά χρόνια δημοσιογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό και είκοσι χρόνια δουλειάς, ελεύθερης, στο Βήμα και το ευχαριστώ. Όλα αλλάζουν, μαζί και η πολική,  αλλά όχι πάντα για το καλό. Θα το σημειώσω έτσι όπως το νιώθω: σε άλλο «Βήμα» είχα προσχωρήσει φεύγοντας τότε από την «Καθημερινή». Επιπλέον δεν μου είναι ευχάριστο να είμαι και συνταξιούχος και «μπλοκάκιας» όταν όλο και περισσότεροι συνάδελφοι, και μάλιστα ορισμένοι από αυτούς φίλτατοι, μένουν άνεργοι. Αποφάσισα έτσι την απόσυρσή μου. Ελπίζω να μην θεωρηθεί υπερβολικά αυτάρεσκη αυτή «η τελευταία παράσταση».

Είναι πολύ πιθανό, αν μου δοθεί χρόνος, να ασχοληθώ τώρα  με τη γραφή διαφορετικά. Αλλά γνωρίζω ότι θα μου λείψει η συστηματική επαφή με όσους αναγνώστες με τιμούσαν με τη προσοχή τους, είτε συμφωνούσαν είτε διαφωνούσαν. Κυρίως όσους κατάλαβαν ότι τόσα χρόνια, τόσες μάχες, τόσες χαρές, τόσες λύπες  πάντα η λεπτή κλωστή μερικών βασικών αρχών κοινωνικής και πολιτικής προόδου και μαζί  όλων των ελευθεριών ήταν αυτή που μου έδειχνε το δρόμο.

Είναι κοινή και παγκόσμια η μοίρα των δημοσιογράφων να φεύγουν από το όποιο προσκήνιο μαζί με το τελευταίο τους  τακτικό άρθρο σε μεγάλη εφημερίδα. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Καθημερινή η δουλειά μας, καθημερινή και η όποια καλή ή κακή φήμη μας. Ίσως, στο μέλλον, ελπίζει ο καθένας μας, κάποιος ερευνητής να «ανακαλύψει» κάτι από τις αγωνίες μας σαν μαρτυρία μιας εποχής. Αλλά είναι σπάνιο κάτι τέτοιο να συμβεί.
Οι πανεπιστημιακοί προτιμούν συνήθως τις  πιο λεπτές και σταθμισμένες αναλύσεις των συναδέλφων τους. Στις ίδιες εφημερίδες με μας. Αλλά συνήθως πολύ μετά από τα γεγονότα...

Μπορώ να το βεβαιώσω, για πολλούς δημοσιογράφους η δουλειά δεν είναι μόνο βιοποριστική απασχόληση είναι και πάθος. Πάθος ήταν (και θα παραμείνει αλλιώς) και για μένα. Από την εποχή του αντιμόνιου ως την εποχή του facebook. Με το χαρτί (την αγάπη μου), το μικρόφωνο, τις μικρές οθόνες. Με την αναζήτηση της είδησης, της μαρτυρίας, της εξήγησης. Με τη θέληση μιας στενής σχέσης με τον αναγνώστη, τον ακροατή, τον θεατή - είχα τη τύχη να δουλέψω και για τους τρεις. Ακόμα και όταν οι όποιοι φανατισμοί τους οδηγούν στην άρνηση του ποιος είσαι, του από πού έρχεσαι, ακόμα και του τι θέλεις να πεις !

Είναι σίγουρο ότι σαν δημοσιογράφος μαζί με τις όποιες «επιτυχίες» διέπραξα και λάθη σε γεγονότα και εκτιμήσεις και ότι όπως είναι λογικό σαν σχολιαστής προκάλεσα αντιδράσεις, θετικές και αρνητικές. Είναι σίγουρο επίσης ότι σήμερα το προσωπικό μου  κέφι  ενεργού αρθρογραφικής συμμετοχής στις νέες μεγάλες μάχες που προκαλεί η πολύπλευρη κρίση της χώρας και της Ευρώπης έχει περιοριστεί ίσως γιατί ο εξυπνακίστικος λαϊκισμός υποκαθιστά συχνά τον όποιο διάλογο. Είναι και αυτός ένας λόγος «αποχαιρετισμού στα όπλα»...

Στους όποιους αναγνώστες μου και φίλους του Βήματος λέω συνεπώς γειά σας και ευχαριστώ !

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…