Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σκέψεις και Θέσεις για το Δημοψήφισμα

Από την πρώτη σχεδόν στιγμή της προαναγγελίας του δημοψηφίσματος από τον Γ.Παπανδρέου εξέφρασα τις απόψεις μου γι αυτό στα Κοινωνικά Δίκτυα. Απόψεις που ελάχιστα παραλλάσσονται υπό το φως των εξελίξεων που ακολούθησαν.

Εγραφα, στο στενό περιθώριο που μου άφηναν οι 140 χαρακτήρες του Twitter:


  1. Ψύχραιμα τώρα... 1. Η προαναγγελία του δημοψηφίσματος είναι η ΠΡΩΤΗ καθαρά πολιτική κίνηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο από ενάρξεως κρίσης...
  2. 2. Ανεξάρτητα από την όποια αξιολόγηση(απάτη, αυτοκτονία, εκβιασμός, ανοησία, θαύμα, επιτυχία) για πρώτη φορά δεν είναι οικονομίστικη κίνηση
  3. 3. Ως εκ τούτου δημιουργεί ένα νέο πολιτικό σκηνικό και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Οπως συμβαίνει εδώ και ώρες...
  4. 4. Αυτή η εξόχως πολιτική κίνηση μπορεί να απαντηθεί ΜΟΝΟ πολιτικά από το ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τον Κάμερον και από το Σαμαρά μέχρι τη Μέρκελ
  5. 5. Ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό από τη μία ακρη ως την άλλη σε ελληνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο εξεπλάγη! Μούδιασαν όλοι κι αντέδρασαν αμήχανα
  6. 6. Το τσουνάμι που έχει προκληθεί επιβεβαιώνει πως αν μια τέτοια ή άλλη αντίστοιχη, πολιτική κίνηση, είχε γίνει νωρίτερα, τα πράγματα...
  7. 7. Τώρα είναι ΠΟΛΥ αργά!
  8. 8. Τώρα χρειάζεται ξεκάθαρη πολιτική απάντηση. Π.χ.: ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, ΟΧΙ στη νέα συμφωνία
  9. Κι επειδή έχουμε άλλο ένα όργιο γκεμπελισμου απο το ΠΑΣΟΚ: κανεις δεν είπε ότι είναι αντίθετος με τα δημοψηφίσματα! Πλην Μητσοτάκη !



Ο Γ. Παπανδρέου μπορεί να μην τόλμησε, τότε που μπορούσε να έχει αποτέλεσμα θετικό για τον τόπο, να τραβήξει περίστροφο και να μην μπούμε σε εθνική και κοινωνική περιπέτεια. Σήμερα όμως έκανε μια εξόχως πολιτική κίνηση...
Στραβή, κουτσή, εκβιαστική, αυτοκτονική, όπως θέλουμε την λέμε... Πολιτική όμως!

Και μία πολιτική κίνηση απαντιέται ΜΟΝΑΧΑ πολιτικά! Με κανέναν άλλο τρόπο που μάλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί και υπεκφυγή.

Και μία τέτοια απάντηση από το λαό θα μπορούσε να είναι αυτή:

ΝΑΙ στο δημοψήφισμα!


ΟΧΙ στη συμφωνία της 30ετούς υποτέλειας


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…