Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Bike Festival: μια ανάσα...

Τους το είχα τάξει από μέρες, "το επόμενο σαββατοκύριακο θα πάμε στο Bike Festival". Ο μικρός πέταξε τη σκούφια του. Ο μεγάλος πιο ψύχραιμος. "Θα δούμε!".
Ηλθε η Παρασκευή. "Θα πάμε;". Εκατσα και διάβασα το πρόγραμμα, είδα τις δουλειές μας, τους είπα να διαβάσουν για τη Δευτέρα: "Θα πάμε! Την Κυριακή!".
Πήραμε το μετρό την Κυριακή το απόγευμα και βγήκαμε στο Γκάζι.
Τεχνόπολις.
Μπήκαμε.
Από την πρώτη στιγμή δεν τους χόρταινα να τους βλέπω να ...μην χορταίνουν αυτό που ζούσαν.
Πήγαμε σε όλα σχεδόν τα περίπτερα των ποδηλατάδων.
Μπήκαμε, βγήκαμε, δοκιμάσαμε ποδήλατα, χαϊδέψαμε μερικά, πήγαμε για παγωμένο τσάι, γράφτηκαν σε έναν διαγωνισμό της Cosmote, ξαναδοκίμασαν ποδήλατα, πήραν δώρα. Ευτυχία!
Εγώ χάζευα τον κόσμο. Μικρούς και μεγάλους. Γονείς με παιδιά. Υπέροχοι τύποι. Χαμόγελα.
Μετά άρχισε η επίδειξη των Adiridas. Πήραμε θέση. Τα παιδιά με τα παιδιά. Οι μεγάλοι με τους μεγάλους. Μας έφυγαν, μικρών και μεγάλων, τα σαγόνια από το θέαμα.
Εμένα μου είχαν φύγει τα σαγόνια από αυτό που ζούσα.
Ενας άλλος κόσμος. Ενας κόσμος όπως ακριβώς τον ονειρευόμουν το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του 1999 προς 2000. Ενας κόσμος λαμπρός, χαμογελαστός, χαλαρός, ευτυχισμένος...
Ετσι νόμιζα πως θα είναι το 2010 και το 2011, τότε!
Γιατί αυτός ο κόσμος ΥΠΑΡΧΕΙ!
Είναι εδώ. Μέσα στην κρίση και στη μιζέρια.
Είναι ο κόσμος των ανθρώπινων κοινοτήτων.
Είναι ο κόσμος των αγορών που δεν στηρίζονται μόνο στο κέρδος (και σ' αυτό βεβαίως) αλλά κυρίως στο μεράκι, στην αγάπη για κάτι κοινό, στην ελευθερία, στις πραγματικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων.
Είναι ένας γενναίος κόσμος!
Ενας κόσμος που αντιστέκεται! Ενεργά! Οχι με παρόλες και θεωρίες!

Από την καρδιά μου ένα μεγάλο ευχαριστώ στους διοργανωτές, στους χορηγούς, σε όλους όσους ήταν εκεί! Για το το ταξίδι στα όνειρα!

ΜΠΡΑΒΟ σας!!!
Και του χρόνου, σπουδαίοι μου συμπολίτες!


Υ.Γ. Πριν από λίγη ώρα μας πήραν τηλέφωνο και μας είπαν ότι ο μεγάλος μου (ο "θα δούμε!") κέρδισε ένα ποδήλατο! Πελάγη ευτυχίας επικρατούν στο Ανεμόσπιτο!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…