Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Γράφω λιγότερο (στο blog), Ζω περισσότερο (στα Social Media)

Και η αλήθεια είναι ότι με βολεύει αυτό...
Εχω τόσα πολλά να πω και να γράψω τους τελευταίους μήνες που αν συνέχιζα να γράφω εδώ μέσα δεν θα έβαζα τελεία...
Με βολεύει πολύ ο περιορισμός των 140 χαρακτήρων του twitter.
Είναι εξάλλου και μια άσκηση. Να λες περισσότερα γράφοντας λιγότερα.
Και οι καιροί μας δεν είναι για πολλά-πολλά.
Ούτε για φιλοσοφικά δοκίμια ούτε για μακροσκελή ανάπτυξη.
Οταν βαριέσαι να διαβάζεις τις ατελείωτες αναλύσεις επί αναλύσεων των άλλων, κυρίως των επαγγελματιών του είδους, τότε πως να κάτσεις να γράψεις το δικό σου σεντόνι;
Αφήστε που έχω βαρεθεί και τους μονολόγους. Το προηγούμενο από αυτό διάστημα είχα την εντύπωση ότι μόνος μου τα γράφω, μόνος μου τα διαβάζω αν και ήξερα ότι αυτό δεν είναι και εντελώς αλήθεια...
Παρ' όλα αυτά, τα blog ποτέ δεν έχτιζαν κοινότητες και ποτέ δεν αισθανόσουν τη συμμετοχή και την αλληλοεπίδραση που υπάρχει στα Social Media. Ηταν και είναι το soap-box που ανέβαινες κι έλεγες την παρόλα σου σε μια γωνίτσα του ψηφιακού Χάιντ Πάρκ. Με όλο τον ναρκισσισμό του "εγω μιλάω, εσείς ακούτε", "εγώ ξέρω, εσείς δεν ξέρετε"...
Τα πράγματα άλλαξαν.
Ολοι ξέρουμε πια ακόμη κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε.
Το "να πούμε πράγματα" έχει αντικατασταθεί από το "ας κάνει και κάποιος κάτι". Είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο.
Ετσι, προσπαθώ να κάνω κάτι. Αλλάζοντας πρώτα από όλα εμένα τον ίδιο, την πορεία μου, τη δουλειά μου, τον τόπο που ζω, το σπίτι μου και μετά και όλα τα άλλα.
Φροντίζοντας να ζω περισσότερο παρά να περιγράφω αυτό που όλοι μαζί ζούμε.

Φορτώνω λοιπόν και πάλι το φορτηγό και μετακομίζω. Από τον Βορρά, στο Νότο.
Ξανά στο κέντρο των πραγμάτων. Με εντελώς όμως διαφορετικούς όρους απ' ό,τι πριν 8 χρόνια που έκανα, πάλι με φορτηγό, την αντίστροφη πορεία.

Το ταξίδι λοιπόν συνεχίζεται...
Κι έχει περισσότερο ενδιαφέρον από ποτέ!
Ο Anemos μου εξασφάλισε, αν μη τι άλλο, τους όρους αυτού του ταξιδιού.
Καιρός ήταν!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…