Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Διαύγεια: Η τυφλότητα του να βλέπεις ξεκάθαρα

"We see in order to move; we move in order to see."
— William Gibson

Και είχαμε μείνει εκεί που κοιτάζεις τον Φόβο –κάθε φόβο ξεχωριστά και όλους μαζί- στα μάτια. Κι εκείνος εξαφανίζεται. Οχι ως άγνοια του κινδύνου αλλά ως πλήρη επίγνωση. Ούτε ως παθητική αποδοχή του θανάτου αλλά ως ένα ενδιαφέρον ταξίδι προς την τελική αναμέτρηση μαζί του. Το κρυφτούλι με τις σκιές και τις αυταπάτες τελειώνει. Είναι η στιγμή που ο Φόβος δίνει τη θέση του στον δεύτερο, εχθρό. Πρόκειται για τον φυσικό διάδοχο του χρόνου και ως τέτοιος είναι ολόλαμπρος αλλά και διπλά επικίνδυνος: τη Διαύγεια!
Ετσι, απαλλαγμένος από τους φόβους του, ο πολεμιστής της γνώσης, αντιλαμβάνεται τα πάντα γύρω και εντός του ξεκάθαρα και με πλήρη συνείδηση. Ή έτσι τουλάχιστον νομίζει. Το συναίσθημα είναι απολαυστικό. Ο κόσμος αποκτά λεπτές αποχρώσεις, τα όρια γίνονται ξεκάθαρα, κάθε τι που συμβαίνει έχει μια φανερή πλέον αλληλουχία, οι προκαταλήψεις υποχωρούν, ο ορίζοντας διευρύνεται στη νιοστή και σε κάθε σταυροδρόμι διακρίνονται χιλιάδες επιλογές.
Πράγματα, μέχρι χθες, ακατάλυπτα τώρα γίνονται προσβάσιμα και κατανοητά. Λες και μέχρι πριν λίγο να ζούσες μέσα σε μια βιβλιοθήκη με χιλιάδες βιβλία και να μην ήξερες ανάγνωση. Και τώρα να μπορείς να διαβάσεις τίτλους, ονόματα, περιεχόμενα, κείμενα, βιβλίο-βιβλίο, σελίδα-σελίδα.
Αλλοι θα παρομοίαζαν την κατάκτηση της διαύγειας με τη στιγμή που μαθαίνεις ποδήλατο, μαθαίνεις δηλαδή να ισορροπείς σε δύο ρόδες πολλαπλασιάζοντας τις δυνατότητες μετακίνησης στο χώρο ή κολύμπι όταν ο φόβος του πνιγμού έχει δώσει τη θέση του στη μαγεία της αιώρησης και του «πετάγματος» στο υγρό σύμπαν.
Οσο δύσκολο είναι για έναν άνθρωπο να καταφέρει να αποκτήσει τη διαύγεια, έχοντας απαλλαγεί από τους φόβους του, άλλο τόσο δύσκολο είναι να μην γοητευτεί από αυτήν μέχρι ...θανάτου. Γιατί το να μπορείς να διαβάσεις όλα τα βιβλία του κόσμου δεν σημαίνει ότι θα τα διαβάσεις. Το να ξέρεις ποδήλατο δεν σημαίνει ότι θα γυρίσεις ολόκληρο τον κόσμο με αυτό, ούτε και το να μάθεις κολύμπι ότι θα περάσεις τον Ατλαντικό. Το πιθανότερο είναι να πετρώσεις, γοητευμένος, μέσα στον ξερολισμό σου με το μυαλό καθαρό αλλά το σώμα και το βλέμμα σου ακίνητο στο ορίζοντα. Δηλαδή να τυφλωθείς...
Τώρα δεν είναι ο φόβος που σου εμποδίζει την όραση, είναι η διαύγεια που σε κάνει να μη βλέπεις τίποτα, να μην αμφισβητείς τις αντιληπτικές σου δυνατότητες. Να μην αμφισβητείς τον ίδιο σου τον εαυτό. Περιφρονώντας όλους εκείνους που δεν έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν ξεκάθαρα περιφρονείς την ίδια την πραγματικότητα νομίζοντας ότι έχεις αγγίξει την κορυφή της ανθρώπινης δυνατότητας ενώ στην ουσία έχεις μόλις αρχίσει να μπουσουλάς στο ίσωμα.
Κι εδώ ο δρόμος τελειώνει πριν καν αρχίσει. Η τυφλότητα της διαύγειας σταματάει την πορεία προς τη γνώση μια για πάντα. Κι ο μόνος τρόπος να την αντιμετωπίσεις είναι αυτός με τον οποίο νίκησες τον Φόβο: κοιτάζοντάς την κατάματα και περιγελώντας την σαν να είναι ψευδαίσθηση ή, πιο σωστά, ένα εφόδιο για να προχωρήσεις. Από μόνη της δεν έχει μεγαλύτερη αξία από ένα ζευγάρι κυάλια ή ένα τηλεσκόπιο στα χέρια κάποιου που δεν γνωρίζει αστρονομία.
Φτάνοντας στο σημείο του να πεις πως όσο πιο ξεκάθαρα και πιο μακριά βλέπεις τόσο μεγαλύτερη γίνεται η άγνοιά σου και άρα η ανάγκη να αποκτήσεις περισσότερες γνώσεις, έχεις πλέον ξεπράσει και τον δεύτερο Εχθρό σου. Και τότε πραγματικά δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να σε εμποδίσει ή να σε βλάψει. Διότι έχεις πλέον αποκτήσει τη Δύναμη. Δηλαδή τον τρίτο και χειρότερο Εχθρό σου. Εναν Εχθρό σχεδόν ακαταμάχητο.
Ομως γι’ αυτόν, θα μιλήσουμε και πάλι στο επόμενο τεύχος!


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…