Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Να συνεχίσεις να γράφεις"

Το σχόλιο στο προηγούμενο πόστ είναι ένα σκούντημα στον ώμο... "Προχώρα!". Σαν να μην έχω δικαίωμα να μην προχωρήσω, σαν να μην έχω δικαίωμα να μην γράφω...
Η ελευθερία του να γράφεις όπως θέλεις, όσο θέλεις, για ό,τι θέλεις έχει γίνει, με τα χρόνια, ευθύνη! Μεγάλη... Και η αλήθεια είναι, όπως έχω ξαναπεί, ότι εδώ και καιρό με έχει παρασύρει η δύναμη των κοινωνικών δικτύων και κυρίως του twitter και έχω παραμελήσει αρκετά, αυτό εδώ, το πρώτο μου καράβι! Ομως αυτή η δύναμη - των 140 χαρακτήρων - είναι απίστευτα ισχυρή, απείρως ισχυρότερη από τα blogs αλλά και έτη φωτός από εκείνη των παλιών, παραδοσιακών ΜΜΕ. Είναι μια δύναμη παρεμβατική αλλά ελάχιστα αναλυτική. Κι αυτό είναι το μόνο της μειονέκτημα. Για όλα τα άλλα την τρέμουν. Την τρέμουν τα καθεστώτα της Ανατολής, τώρα άρχισαν να την τρέμουν και οι ολιγαρχίες της Δύσης, όπως η Βρετανία.
Ερχονται καιροί ακόμη πιο δύσκολοι αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέροντες.
Οι θάλασσες που πλέουμε είναι φουρτουνιασμένες και τα ρεύματα μας πηγαίνουν σε άγνωστους προορισμούς, σε ταξίδια που δεν είχαμε καν φανταστεί και ήμασταν ελάχιστα προετοιμασμένοι.
Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον όσο ποτέ.
Χρειαζόμαστε τις παλιές και, κυρίως, τις νέες μας κοινότητες.
Χρειαζόμαστε μια νέα, με τους δικούς μας όρους αυτή τη φορά, παγκοσμιοποίηση καθώς η προηγούμενη έχει αποτύχει και τις συνέπειες αυτής της αποτυχίας τις λουζόμαστε όλοι μας.
Ο,τι δεν αλλάζει ριζικά πεθαίνει. Με έναν θάνατο αργό και βασανιστικό μέσα στην αγωνία και την ανασφάλεια.
Την ίδια στιγμή γεννιέται το καινούργιο. Εχει ήδη ξεμυτίσει.
Και γι αυτό το καινούργιο η ευθύνη του να γράφεις και να προχωράς γίνεται μεγαλύτερη.
Αλλωστε η Ευθύνη πήγαινε πάντοτε χέρι-χέρι με την Ελευθερία!
Προχωράμε λοιπόν!




Υ.Γ. Δεν είχα αποσώσει το ποστ αυτό και μαθαίνω για τον χαμό του Σπύρου, του γιου του Παντελή Μπουκάλα. Συντριβή!



“…Κανένα ποίημα ποτέ του δεν υψώθηκε / και δεν θα υψωθεί / όσο χελιδονάκι ταπεινό χωμάτινο / που απ’ το πολύ το μαύρο του / ολολευκαίνεται // Κανένα // Γι’ αυτό και συνεχίζουμε να γράφουμε

(από τα “Ρήματα” του Παντελή Μπουκάλα)




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…