"Να συνεχίσεις να γράφεις"

Το σχόλιο στο προηγούμενο πόστ είναι ένα σκούντημα στον ώμο... "Προχώρα!". Σαν να μην έχω δικαίωμα να μην προχωρήσω, σαν να μην έχω δικαίωμα να μην γράφω...
Η ελευθερία του να γράφεις όπως θέλεις, όσο θέλεις, για ό,τι θέλεις έχει γίνει, με τα χρόνια, ευθύνη! Μεγάλη... Και η αλήθεια είναι, όπως έχω ξαναπεί, ότι εδώ και καιρό με έχει παρασύρει η δύναμη των κοινωνικών δικτύων και κυρίως του twitter και έχω παραμελήσει αρκετά, αυτό εδώ, το πρώτο μου καράβι! Ομως αυτή η δύναμη - των 140 χαρακτήρων - είναι απίστευτα ισχυρή, απείρως ισχυρότερη από τα blogs αλλά και έτη φωτός από εκείνη των παλιών, παραδοσιακών ΜΜΕ. Είναι μια δύναμη παρεμβατική αλλά ελάχιστα αναλυτική. Κι αυτό είναι το μόνο της μειονέκτημα. Για όλα τα άλλα την τρέμουν. Την τρέμουν τα καθεστώτα της Ανατολής, τώρα άρχισαν να την τρέμουν και οι ολιγαρχίες της Δύσης, όπως η Βρετανία.
Ερχονται καιροί ακόμη πιο δύσκολοι αλλά και εξαιρετικά ενδιαφέροντες.
Οι θάλασσες που πλέουμε είναι φουρτουνιασμένες και τα ρεύματα μας πηγαίνουν σε άγνωστους προορισμούς, σε ταξίδια που δεν είχαμε καν φανταστεί και ήμασταν ελάχιστα προετοιμασμένοι.
Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον όσο ποτέ.
Χρειαζόμαστε τις παλιές και, κυρίως, τις νέες μας κοινότητες.
Χρειαζόμαστε μια νέα, με τους δικούς μας όρους αυτή τη φορά, παγκοσμιοποίηση καθώς η προηγούμενη έχει αποτύχει και τις συνέπειες αυτής της αποτυχίας τις λουζόμαστε όλοι μας.
Ο,τι δεν αλλάζει ριζικά πεθαίνει. Με έναν θάνατο αργό και βασανιστικό μέσα στην αγωνία και την ανασφάλεια.
Την ίδια στιγμή γεννιέται το καινούργιο. Εχει ήδη ξεμυτίσει.
Και γι αυτό το καινούργιο η ευθύνη του να γράφεις και να προχωράς γίνεται μεγαλύτερη.
Αλλωστε η Ευθύνη πήγαινε πάντοτε χέρι-χέρι με την Ελευθερία!
Προχωράμε λοιπόν!




Υ.Γ. Δεν είχα αποσώσει το ποστ αυτό και μαθαίνω για τον χαμό του Σπύρου, του γιου του Παντελή Μπουκάλα. Συντριβή!



“…Κανένα ποίημα ποτέ του δεν υψώθηκε / και δεν θα υψωθεί / όσο χελιδονάκι ταπεινό χωμάτινο / που απ’ το πολύ το μαύρο του / ολολευκαίνεται // Κανένα // Γι’ αυτό και συνεχίζουμε να γράφουμε

(από τα “Ρήματα” του Παντελή Μπουκάλα)




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...