Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ή ολοι μαζί ή κανένας, πια, μόνος του δεν θα μπορέσει!

Και να που το ατομικό, αυτό το μικρό, μικρό μου συμφέρον, το παρόν και το μέλλον το δικό μου, των παιδιών μου, του σπιτιού μου, του μυαλού μου, των αρχών και των ιδεών μου, ταυτίζονται με εκείνο το συλλογικό, εκείνο το μεγάλο συμφέρον, το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας, της χώρας, της πατρίδας μου (όπως θέλει ας το πει ο καθένας). Και να που ο προσωπικός τρόμος μπροστά στην πλήρη ανέχεια, στην πλήρη απαξίωση της προσωπικής μου ζωής, της προσωπικότητάς μου, όλων όσων έχω κάνει ως τώρα και όσων ονειρευόμουν να κάνω, αυτή η ξεφτίλα του να μην μπορείς να σταθείς όρθιος στα πόδια σου, να νιώθεις εντελώς μετέωρος και εντελώς αβοήθητος, να νιώθεις ότι δεν μπορείς να σχεδιάσεις τη συνέχεια, ταυτίζεται με τη γενική εικόνα.
Σαν το μικροσκόπιο να δείχνει ακριβώς τα ίδια πράγματα με το τηλεσκόπιο.
Αυτή η υπέρτατη ταύτιση της μικρής με τη μεγάλη εικόνα γίνεται αντιληπτή, βιώνεται σαν υπέρτατη στρέβλωση που προκαλεί αφόρητο πόνο και αφόρητη αγωνία.
Μιλώντας προσωπικά, το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο αφού, ως δημοσιογράφος, συνειδητοποιώ ότι εκείνο που διαφορετικά θα αποτελούσε ένα κλινικό φαινόμενο, αντικείμενο δουλειάς και άρα κάτι από το οποίο θα μπορούσα να αποστασιοποιηθώ, τώρα κατατρώει το ίδιο μου το είναι.
Να το πω πιο απλά: αυτή την ώρα αισθάνομαι σαν καρκινολόγος στον οποίο έχει διαγνωσθεί καλπάζων καρκίνος!
Και η γνώση της ασθένειας, η τριβή με τη μελέτη, την παρατήρηση, τους τρόπους θεραπείας, αντί να βοηθάει σε μια ψύχραιμη αντιμετώπιση, γίνεται πλέον λόγος πανικού. Γιατί ξέρεις, έχεις δει πολλά περισσότερα από τον απλό ασθενή. Ξέρεις την εξέλιξη. Ξέρεις πως το "σαράκι" θα φάει το κορμί σου. Πως θα μπεις στο επόμενο και μετά στο επόμενο και μετά στο τελικό στάδιο. Με όλες τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Και προσπαθείς να "κλικάρεις". Και προσπαθείς να πεις "θα αντέξω", "θα το πολεμήσω", "δεν θα το βάλω κάτω"! Και δεν μπορείς! Και θυμώνεις! Εξοργίζεσαι με αυτούς που σε αρρώστησαν, με εσένα που τους άφησες!

Κι έπειτα λες, αυτή η ταύτιση της εικόνας, της ατομικής με τη γενική, θα μπορούσε να πάψει να είναι στρέβλωση. Θα μπορούσε να γίνει δύναμη.

Αν συνειδητοποιήσουμε πως μονάχα όλοι μαζί μπορούμε πια να σωθούμε. Ολοι για όλους. Κανένας από μόνος του...

Ομως δεν έχω καν το κουράγιο να γράψω γι' αυτήν εκδοχή. Κρατιέμαι από μια κλωστούλα ελπίδας που την κρατούν στα χέρια τους κάποιες χιλιάδες παιδιά, εκεί έξω!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…