Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το τραύμα μια κοινωνίας-καμαριέρας

Εξόχως αποκαλυπτική η υπόθεση Ντομινίκ Στρος Καν.
Οχι τόσο για τα περί του βίου και της πολιτείας του Γάλλου πολιτικού -ο κόσμος τό 'χε τούμπανο- όσο για τη, ιστορική, πολιτική, θεσμική ιδεοληψία ημών και υμών.
Με βάση τις μετρήσεις όλων των ινστιτούτων Ιδεοληπτικών Ερευνών δύο ήσαν οι κοινωνίες που κυριολεκτικά συγκλονίστηκαν από τις δονήσεις της πτώσης του ανδρός από τα ψηλά του ΔΝΤ στα χαμηλά του αστυνομικού τμήματος του Χάρλεμ: η γαλλική και η ελληνική.
Διόλου δυσεξήγητος ο συγκλονισμός της πρώτης. Η βαθύτατα εθνικιστική άρα και ευσυγκίνητη για οτιδήποτε γαλλικό, η πρώτη είδε ένα από τα "παιδιά της πατρίδας" να στραπατσάρεται μαζί με την εθνική βιτρίνα... Και μάλιστα "δι' ασήμαντη αφορμή" αφού τέτοιου είδους "παραστρατήματα" είναι ο κανόνας για τα πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής αφού πίσω από κάθε παράσημο της "Λεγεώνας της Τιμής" κρύβονται επιμελώς δεκάδες καμαριέρες, μοντέλες και άλλα σαβουρογαμήσια... (Βεβαίως, από το σαβουρογαμήσι μέχρι τον βιασμό υπάρχει άβυσσος... αλλά αυτό το δεύτερο δεν το έχουν ακόμη πιστέψει οι Γάλλοι!)
Αναμενόμενο και το τι θα ακολουθήσει σε λίγες ημέρες. Οι μισοί θα εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο Ντομινίκ είναι αθώος και οι άλλοι μισοί ότι τους ατίμασε ως έθνος και λαό!
Δικαιολογημένοι θα ήσαν είτε έτσι είτε αλλιώς οι Γάλλοι! Οικογενειακό τους είναι το πρόβλημα! Δικές τους και οι πολιτικές ή όποιες άλλες επιπτώσεις...

Κι εμείς;
Στον μακρινό πλανήτη "Ελλάδα", εκεί στις παρυφές του σύμπαντος κόσμου, εσχίσθη το παραπέτασμα.
Αν για τους Γάλλους, η σύλληψη και προφυλάκιση Στρος Καν αποτελεί πλήγμα στην εικόνα τους, για τους Ελληνες μπορούμε να μιλήσουμε για βαρύτατο και βαθύτατο τραύμα.
Η πρώτη αντίδραση, όπως σε όλα τα βαριά ψυχικά τραύματα και τις καταστάσεις σοκ, ήταν και παραμένει μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η άρνηση της πραγματικότητας.
"Αποκλείεται να έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Του την έστησαν. Σκευωρία είναι. Ο Σαρκοζί... Η CIA...".

Η πολύχρονη εκπαίδευσή μας από Λιακόπουλους και Χαρδαβέλες έχει βγάλει διαμάντια... Τα πάντα συνδέονται με τα πάντα με έναν τρόπο που θα ζήλευε και ο συγγραφέας του "Εκκρεμούς του Φουκώ".

Βεβαίως εδώ υπάρχει μια ευκολία: ο Στρος Καν θα ήταν μάλλον ο αντίπαλος του Σαρκοζί στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές της Γαλλίας και μάλιστα με πολύ υψηλά ποσοστά δημοτικότητας. Αρα το κίνητρο υπάρχει. Κι αφού υπάρχει το κίνητρο υπάρχει και όλο το υπόλοιπο σενάριο. Το μόνο που δεν επιτρέπεται να υπάρξει είναι η επαφή με την πραγματικότητα.

Αλλά και πάλι, κι αν ακόμη ήμασταν απολύτως πεπεισμένοι ότι τον έφαγε ο Σαρκοζί στήνοντάς του (μουνο)παγίδα, κάτι δεν κολλάει με τον "υπέρ (α)δυνάτου λόγο" ο οποίος εκφέρεται... Το πως δηλαδή μας πνίγει το άδικο που τον πνίγει το άδικο αυτόν που έχει πνίξει κοινωνίες ολόκληρες για να "σώσει" τις οικονομίες τους...

Κι ενώ όλοι θα περίμεναν συμπτώματα άκρατου κανιβαλισμού για τον άνθρωπο που μας επέβαλε το Μνημόνιο, για το "επαίσχυντο" εκπρόσωπο του παγκόσμιου κεφαλαίου κ.τ.λ κ.τ.λ, σιγά-σιγά έκαναν την εμφάνισή τους εκφράσεις συμπάθειας, ένα είδος "συνδρόμου της Στοκχόλμης", για τον "Γάλλο φίλο", για τον "ισοπεδωμένο από την αμερικανική αστυνομία Ευρωπαίο", για τον "σύμμαχο των Ελλήνων", για τον "λαμπρό, σοσιαλιστή, οικονομολόγο".

Αυτό όμως είναι το λιγότερο.
Το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι κάνουν λόγο για εξωσυζυγική παρασπονδία "όπως του Μιτεράν ή του Ντεστέν ή του Ανδρέα".
Μια ερωτική περιπέτεια...
Και όχι έναν ΒΙΑΣΜΟ! Στημένο, ξεστημένο, πάντως ΒΙΑΣΜΟ. Πράξη αποτρόπαιη και εγκληματική!

Λέξη για την καμαριέρα του ξενοδοχείου η οποία υπέστη ό,τι υπέστη κλειδωμένη στην σουίτα του μουρντάρη. Κι όσοι τόλμησαν να μιλήσουν κι εκείνη χάθηκαν μέσα στις οιμωγές...

Κανείς, πέραν της πλάκας-χαβαλέ, δεν τόλμησε, βεβαίως, να αρθρώσει την καφρίλα του "εμ, θα τα ήθελε κι εκείνης ο κώλος", όμως η φράση μπορούσε εύκολα να υπονοηθεί μέσα από τις λέξεις ή τις σιωπές Παλαιών και Νέων Μέσων Επικοινωνίας.

Από τα πιο ανατριχιαστικά σχόλια που αλίευσα στα Κοινωνικά Δίκτυα ήταν κι αυτό:
"Ειναι δυσαποδειχτο αν ο υπο αποδειξη βιασμος ελαβε χωρα α)απροκλητα η β)μετα την εναρξη της οποιας μεθοδευμενης ερωτοτροπιας". 
Γραμμένο μάλιστα από γυναικείο χέρι...
Αυτό δηλαδή που έλεγε ("Χούφτωσ'την! Χούφτωσ'την!") με ξεκαρδιστικό τρόπο και για ξεκαρδιστικούς λόγους ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, τώρα γίνεται ελαφρυντικό επιχείρημα υπέρ του Ντομινίκ!
Σε κάθε περίπτωση, όσες γυναίκες έχουν υποστεί παρόμοιους ή και αγριότερους εξευτελισμούς μάλλον θα ένιωσαν άβολα.

Και τελικά ιδού τι νομίζουμε για τον Στρος: έρευνα

Ακόμη λιγότερες λέξεις βρέθηκαν για να αναδείξουν την (υπ-)αιτιώδη σχέση εξουσίας-επιβολής-λίμπιντο κι αυτές ως μάλλον νομιμοποιητικές του φαινομένου υπό το επιστημονικό πρίσμα του Θάνου Ασκητή, στο MEGA(moun) τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη.

Για την μεταφυσική (μη) αντίληψη των πραγμάτων η Δικαιοσύνη αποτελεί για τον Ελληνα -όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής- "Ηλιο νοητό". Αν την δεις να φοράει σε κάποιον χειροπέδες τότε αλλάζει το πράγμα. Πόσο μάλλον αν αυτός ο "κάποιος" είναι ένα μυθικό πρόσωπο, δηλαδή ένας ισχυρός και μάλιστα -άγνωστο πως μας προκύπτει αυτό- "φίλος της Ελλάδας", ου μην αλλά και του ...Γιάννου Παπαντωνίου!
Διότι για τη χώρα η οποία δεν έζησε ποτέ Αναγέννηση και Διαφωτισμό "οι θεοί περπατούν ακόμη ανάμεσα μας"... Και οφείλουμε να τους υπερασπιζόμαστε ακόμη κι όταν κάνουν τα ανομολόγητα αίσχη και εγκλήματα... Μπορούν να γαμούν ΚΑΙ να δέρνουν κατά το δοκούν αρκεί να είναι φίλοι μας. Ή να μοιάζουν με φίλοι μας. Ή να είναι εχθροί των εχθρών μας!
Στη σύγχρονη ιστορία μας οι "θεοί-φίλοι" μας είναι, παραδοσιακά, οι Ρώσοι, οι Γάλλοι και εν μέρει, οι Αραβες! Γιατί; Γιατί έτσι αποφασίσαμε! Ετσι γουστάρουμε και γούστο μας καπέλο μας!
Γούστο και καπέλο που έχουν ...βαθιές ρίζες: από την Μεγάλη Αικατερίνη και τα Ορλοφικά, μέχρι τον Ζισκάρ Ντεστέν και την ΕΟΚ.
Πέρα από το "Ελλάς-Γαλλία-Συμμαχία", όλοι μας έχουμε ακούσει μέχρι και το ότι "τον Καραμανλή τον έφαγαν γιατί τα είχε βρει με τους Ρώσους για τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη". Η απόλυτη παρανόηση, αν όχι παράνοια...

Κι έτσι, ενώ τώρα, Λαός και Κολωνάκι σχίζουμε τα ιμάτιά μας για τον Στρος εκφράζοντας με κάθε τρόπο τη συμπάθειά μας για τον εκπεσόντα άγγελο, δεν βγάζουμε άχνα για το μαρτύριο της καμαριέρας.

Ισως γιατί εκείνη τόλμησε να αντισταθεί και να φωνάξει "βοήθεια".
Εμείς εδώ και ένα χρόνο ...το απολαμβάνουμε. Σιωπηρά!

Και απορούμε τώρα!

Αντε μετά από όλα αυτά να θυμίσεις αυτό που είχε πει κάποτε ο Κάρλ Μάρξ: "Ο Καπιταλισμός είναι ικανός να μας πουλήσει το σχοινί που θα τον κρεμάσουμε"...

Ή τις χειροπέδες του. Σε πρώτη φάση...

...συνεχίζεται


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…