Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρυσοκάνθαροι της ελληνικής δημοσιογραφίας

Αυτό που εδώ και 15 χρόνια ήταν ένα καλά κρυμμένο αλλά κοινό μυστικό βγήκε -επιτέλους- στο φως!
Η δημοσιογραφική ελίτ -τρομάρα της!- έτρωγε και συνεχίζει να τρώει από σαράντα μεριές.
Μισθοί και αμοιβές προκλητικές, όχι μόνο για τη σημερινή κρίση, αλλά και για τότε που οι Μιντιακές αγελάδες ήταν παχιές και έβοσκαν ατάραχες στα λιβάδια της κρατικής διαφήμισης.

Αθήνα 9,84 (1, 2, 3)
ΕΡΤ
Αθηναϊκό Πρακτορείο ειδήσεων (Μόλις χθες βγήκαν αυτά τα ονόματα με τους μισθούς τους)

Και δεν είναι μόνο τα ποσά που έπαιρναν και παίρνουν από αυτά τα μαγαζιά βολέματος.
Οι περισσότεροι έχουν μισθούς σε εφημερίδες, περιοδικά, άλλους ρ/φ σταθμούς, τηλεοράσεις, γραφεία Τύπου. Υπάρχουν άνθρωποι με 3 και 4 μισθούς το μήνα. Μαζεύοντας 20, 30 και 40 χιλιάρικα.

Απίστευτα ποσά για μηδαμινή εργασία κακής ποιότητας.

Το δημοσιογραφικό προϊόν ευτελίζεται, εδώ και χρόνια, από αυτούς τους Χρυσοκάνθαρους, τους μπουκωμένους με "πακέτα" πολλών χιλιάδων ευρώ.

Σύζυγοι, φιλενάδες, κόρες, αδελφές, ξαδέλφες και ξάδελφοι. Ολοι στους μιντιακούς "άγιους Πεντελεήμονες". Οι περισσότεροι δεν θα μπορούσαν να σταθούν ούτε μισή ώρα, όχι σε σοβαρή εφημερίδα, ούτε σε φλάιερ σουβλατζίδικου.

Αυτοί οι μισθοί δεν πρέπει απλώς να κοπούν ΤΩΡΑ!
Πρέπει να επιστραφούν!

Ιδιαίτερα όσα κλάπηκαν από Δημόσια και Δημοτικά ΜΜΕ.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν αρκεί να εκδιωχθούν. Πρέπει να πάψουν να δημοσιογραφούν!
Ούτως ή άλλως δεν το κάνουν και λαμπρά. Αγράμματοι οι περισσότεροι, σπρώχτηκαν με τα χίλια ζόρια για να παριστάνουν τους δημοσιογράφους.

Την ίδια στιγμή, εκατοντάδες δημοσιογράφοι -αυτοί που έκαναν και κάνουν ΟΛΗ τη δουλειά- σπρώχνονται στην ανεργία, στην επισφάλεια, στις ατομικές συμβάσεις, στα μπλοκάκια.


Τα γράφει και ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος. Διαβάστε το. Αλλά και του Σταύρου Θεοδωράκη «Ποιος φοβάται τον Καμίνη;»Και επιτέλους ας καταλάβουμε άλλο ότι ΑΛΛΟ πράγμα η Δημοσιογραφία και άλλο οι Χρυσοκάνθαροι.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…