Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Παραμένω, επιμένω, προσμένω...»

«Εντός εαυτού και εκτός ορίων». Ενας μονόλογος του Κωνσταντίνου Τσουκαλά που χθες βράδι αυτοπαρουσιάσθηκε στο υπόγειο της Στοάς του Βιβλίου μπροστά σ΄ένα κατάμεστο ακροατήριο φίλων και πολλών πανεπιστημιακών.

Με μεταπτυχιακές σπουδές Φιλοσοφίας του Δικαίου και Κοινωνιολογίας στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης, του Μονάχου , των Παρισίων και του Γέηλ, κατά τα έτη 1968-1985 διετέλεσε καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Βενσέν στο Παρίσι και του πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα από το 1981 έως το 1989 άσκησε καθήκοντα επιστημονικού διευθυντή στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) όπου το 1993 ορίσθηκε πρόεδρος του ΔΣ . Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά πρωτίστως ένας σύγχρονος διανοητής με πλούσιο συγγραφικό έργο.

Το κύριο αίσθημα που με διακατέχει, είναι η αμηχανία, είπε ο Τσουκαλάς, μιλώντας για πρωτόγνωρα διλήμματα όταν καλείσαι να μιλήσεις για τον εαυτό σου δημόσια. Ταλαντευόμενος ανάμεσα στον ναρκισσισμό και την αυτοκριτική, επιστράτευσε, όπως είπε, τις μνήμες.

«Είναι μια απολογία, τόνισε, γι αυτό που είσαι, γι αυτό που δεν είσαι, του ηθελημένου, του αθέλητου, του τυχαίου. Η αφήγηση όμως παραμένει αυθαίρετη».

Αναφέρθηκε στην καταγωγή του, ένα μεσοαστικό οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο έζησε «προστατευμένος από τις αντιφάσεις της ζωής». Η μητέρα του μια πολύ καλλιεργημένη γυναίκα , του εμφύσησε την αγάπη για τη λογοτεχνία και τη μουσική. Η επιρροή του πατέρα του ήταν πιο έμμεση, όπως είπε, αλλά συνετέλεσε στο να απωθήσει το δικηγορικό επάγγελμα και τη διγλωσσία του πολιτικού λόγου.

«Πολιτικοποιημένος αλλά ποτέ πολιτευόμενος», λέει. Συνήγορος του Νίκου Μπελογιάννη, όμως ο πατέρας του, τον πήρε μαζί του στο δικαστήριο στη διάρκεια της πολύκροτης δίκης κι αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα να καταλάβει «την ουσία του πολιτικού δράματος» που τον έσπρωξε μετά στην αριστερά.

Εκείνος που σφράγισε όμως την πορεία του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον -σε σημείο ταύτισης όπως λέει- ήταν ο Νίκος Πουλαντζάς με το συγγραφικό του έργο που είχε μεγάλη απήχηση την εποχή, τις κοινές φιλοσοφικές αναζητήσεις τους και το τραγικό τέλος με την αυτοκτονία του στο σπίτι του Τσουκαλά στο Παρίσι.

Η αφήγηση συνεχίζεται με τη «μοιραία και μαγική χρονιά» του 1968. Ο Μάης στο Παρίσι, τα τανκς στην Πράγα.«Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρχει» και «κάτω από το πεζοδρόμιο είναι μια παραλία». Φιλοσοφικές και πολιτικές στιγμές που σημάδεψαν το τέλος της δεκαετίας του ΄60 και του '70. Το Παρίσι εκείνη την περίοδο -λέει- λειτουργούσε σαν προσκλητήριο. «Μετά το '68 η αμφισβητούμενη γνώση ήταν ανοιχτή σε όλες τις προσεγγίσεις».

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς μίλησε ακόμη για την παγκοσμιοποίηση και την απονεύρωση των αξιών, για τη διαφθορά. Οι προσεγγίσεις του όμως λέει ότι είναι όλο και πιο αφαιρετικές . Υπάρχουν ωστόσο και οι σταθερές: Οπως ότι «πρέπει να αλλάξουμε τον κόσμο»-έστω κι αν ο ίδιος νοιώθει ότι δεν μπορεί να συμβάλλει πλέον-και ακόμη ότι «ο άνθρωπος μπορεί πάντα να αρχίσει από την αρχή».

Και αντί για επίλογο σημείωσε: «Παραμένω, επιμένω, προσμένω...»


Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…