Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Παραμένω, επιμένω, προσμένω...»

«Εντός εαυτού και εκτός ορίων». Ενας μονόλογος του Κωνσταντίνου Τσουκαλά που χθες βράδι αυτοπαρουσιάσθηκε στο υπόγειο της Στοάς του Βιβλίου μπροστά σ΄ένα κατάμεστο ακροατήριο φίλων και πολλών πανεπιστημιακών.

Με μεταπτυχιακές σπουδές Φιλοσοφίας του Δικαίου και Κοινωνιολογίας στα πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης, του Μονάχου , των Παρισίων και του Γέηλ, κατά τα έτη 1968-1985 διετέλεσε καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Βενσέν στο Παρίσι και του πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα από το 1981 έως το 1989 άσκησε καθήκοντα επιστημονικού διευθυντή στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) όπου το 1993 ορίσθηκε πρόεδρος του ΔΣ . Σήμερα είναι ομότιμος καθηγητής της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά πρωτίστως ένας σύγχρονος διανοητής με πλούσιο συγγραφικό έργο.

Το κύριο αίσθημα που με διακατέχει, είναι η αμηχανία, είπε ο Τσουκαλάς, μιλώντας για πρωτόγνωρα διλήμματα όταν καλείσαι να μιλήσεις για τον εαυτό σου δημόσια. Ταλαντευόμενος ανάμεσα στον ναρκισσισμό και την αυτοκριτική, επιστράτευσε, όπως είπε, τις μνήμες.

«Είναι μια απολογία, τόνισε, γι αυτό που είσαι, γι αυτό που δεν είσαι, του ηθελημένου, του αθέλητου, του τυχαίου. Η αφήγηση όμως παραμένει αυθαίρετη».

Αναφέρθηκε στην καταγωγή του, ένα μεσοαστικό οικογενειακό περιβάλλον, στο οποίο έζησε «προστατευμένος από τις αντιφάσεις της ζωής». Η μητέρα του μια πολύ καλλιεργημένη γυναίκα , του εμφύσησε την αγάπη για τη λογοτεχνία και τη μουσική. Η επιρροή του πατέρα του ήταν πιο έμμεση, όπως είπε, αλλά συνετέλεσε στο να απωθήσει το δικηγορικό επάγγελμα και τη διγλωσσία του πολιτικού λόγου.

«Πολιτικοποιημένος αλλά ποτέ πολιτευόμενος», λέει. Συνήγορος του Νίκου Μπελογιάννη, όμως ο πατέρας του, τον πήρε μαζί του στο δικαστήριο στη διάρκεια της πολύκροτης δίκης κι αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα να καταλάβει «την ουσία του πολιτικού δράματος» που τον έσπρωξε μετά στην αριστερά.

Εκείνος που σφράγισε όμως την πορεία του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον -σε σημείο ταύτισης όπως λέει- ήταν ο Νίκος Πουλαντζάς με το συγγραφικό του έργο που είχε μεγάλη απήχηση την εποχή, τις κοινές φιλοσοφικές αναζητήσεις τους και το τραγικό τέλος με την αυτοκτονία του στο σπίτι του Τσουκαλά στο Παρίσι.

Η αφήγηση συνεχίζεται με τη «μοιραία και μαγική χρονιά» του 1968. Ο Μάης στο Παρίσι, τα τανκς στην Πράγα.«Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρχει» και «κάτω από το πεζοδρόμιο είναι μια παραλία». Φιλοσοφικές και πολιτικές στιγμές που σημάδεψαν το τέλος της δεκαετίας του ΄60 και του '70. Το Παρίσι εκείνη την περίοδο -λέει- λειτουργούσε σαν προσκλητήριο. «Μετά το '68 η αμφισβητούμενη γνώση ήταν ανοιχτή σε όλες τις προσεγγίσεις».

Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς μίλησε ακόμη για την παγκοσμιοποίηση και την απονεύρωση των αξιών, για τη διαφθορά. Οι προσεγγίσεις του όμως λέει ότι είναι όλο και πιο αφαιρετικές . Υπάρχουν ωστόσο και οι σταθερές: Οπως ότι «πρέπει να αλλάξουμε τον κόσμο»-έστω κι αν ο ίδιος νοιώθει ότι δεν μπορεί να συμβάλλει πλέον-και ακόμη ότι «ο άνθρωπος μπορεί πάντα να αρχίσει από την αρχή».

Και αντί για επίλογο σημείωσε: «Παραμένω, επιμένω, προσμένω...»


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…