Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οταν βλέπεις αυτό που θέλεις να δεις δεν βλέπεις την Ιστορία

Εγραφα το πρωί το twitter: "Συγκρούσεις πολιτών στο Κάιρο. Οπαδοί του Μουμπάρακ εναντίον των διαδηλωτών #egypt" και μέσα σε δευτερόλεπτα ήλθε η "διόρθωση":

"Δεν τους λες "πολίτες" τους πραιτοριανούς και τους μπράβους του καθεστώτος"

Η "διόρθωση" ήταν μια ερμηνεία, αφού προφανώς ο διορθωτής μου δεν ήταν στην πλατεία Ταχρίρ και δεν είχε ελέγξει την ταυτότητα κανενός πολίτη.
Είναι φανερό, το έλεγαν άλλωστε και οι δημοσιογράφοι από εκεί, ότι ανάμεσα στους οπαδούς του Μουμπάρακ ήταν και πραιτοριανοί και μπράβοι και ασφαλίτες και πράκτορες και δολοφόνοι και γουρούνια.

Ομως ήταν μόνο αυτοί; Και πόσες χιλιάδες ήταν αυτοί; Γιατί ήταν αρκετές χιλιάδες οι οπαδοί.

Οπως φάνηκε αργότερα σε φωτογραφίες και βίντεο, ανάμεσα στους "οπαδούς" υπήρχαν και οπαδοί, υποστηρικτές της κυβέρνησης που ήταν απλοί πολίτες. Αντρες, γυναίκες, γέροντες και νέοι.

Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Κι ο πιο μισητός τύραννος ΕΙΧΕ, ΕΧΕΙ και θα έχει οπαδούς. Ακόμη και ο πιο μισητός ξένος κατακτητής.

Μήπως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακόμη οπαδοί του Παπαδόπουλου. Μήπως δεν υπάρχουν και οπαδοί του Χίτλερ; Πραιτοριανοί και μπράβοι είναι όλοι αυτοί; Μπορείς να τους ονομάζει όπως θέλεις αλλά αυτό δεν τους κάνει να είναι αυτό που τους ονόμασες.

Κι αυτό είναι παγίδα. Μεγάλη παγίδα αν θέλεις να διαβάσεις την Ιστορία. Να εξηγήσεις το τι συμβαίνει σήμερα και το τι μπορεί να συμβεί αύριο. Πολύ περισσότερο αν θέλεις να αλλάξεις το σήμερα και να φέρεις ένα καλύτερο αύριο.

Ο κόσμος δεν διορθώνεται όταν τον βλέπεις λάθος.
Ο κόσμος δεν διορθώνεται ούτως ή άλλως. Δεν είναι μηχανή. Ούτε κατασκεύασμα.

Ο κόσμος αλλάζει!

Οταν μπορείς να δεις τις δυνάμεις που ασκούνται επάνω του. Καθαρά!

Κι αυτό είναι ανεξάρτητο από την όχθη που διαλέγεις (και ΚΑΛΑ κάνεις και διαλέγεις!)!

Ουδετερότητα δεν υπάρχει! Μπορεί να υπάρξει όμως καθαρή ματιά!

Τα γεγονότα στην Αίγυπτο είναι μια ευκαιρία να μάθουμε να διαβάζουμε την Ιστορία και όχι να την φέρνουμε στα μέτρα μας...


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…