Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πάντα!

Ολέθριες αποδεικνύονται οι επιλογές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτές τις εκλογές.

Update: Ισοπαλία ΣΥΡΙΖΑ (5,5) με ...ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (4,9) στην Αθήνα! Κάποιοι θα πρέπει να το πληρώσουν ΑΚΡΙΒΑ αυτό το χάλι! Με τις υγείες τους!

Ας άκουγαν τον σοφό του χωριού όσο ήταν καιρός. Τώρα είναι αργά πια για δάκρυα!


Του Γιάννη Δραγασάκη από την εφημερίδα «Αυγή», 07/11/2010
Όμως, πέρα από τα αποτελέσματα των σημερινών εκλογών, υπάρχουν πολύ σοβαρότεροι λόγοι που επιβάλλουν να ξανασκεφθούμε την πορεία της αριστεράς μετά τις εκλογές. Μια πρώτη πηγή προβληματισμού ασφαλώς είναι οι εσωτερικές εξελίξεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. ευθύνονται για το κατάντημα στο οποίο ως κοινωνία έχουμε φτάσει.
Όμως ήταν αναπόφευκτο να φτάσουμε έως εδώ; Ήταν αναπόφευκτο να έχουμε αυτή την παράδοση στην τρόικα; Ήταν αναπόφευκτο να φτάσουμε έως τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, έως την κατάργηση του κατώτατου μισθού και την ακύρωση κατακτήσεων ενός αιώνα; Και πώς θα αποτρέψουμε τη διάλυση του κοινωνικού κράτους που είναι ο επόμενος στόχος τους; Μήπως λοιπόν στις εξελίξεις αυτές αντανακλάται και η αδυναμία της αριστεράς υπό την παρούσα, κατακερματισμένη μορφή της;
Ο κοινωνικός πόλεμος
Το ερώτημα αυτό, ακόμη και αν το παρακάμψουμε εμείς, θα επανέρχεται διαρκώς με διάφορες αφορμές, διότι τα όσα ζούμε δεν είναι μια μπόρα που θα περάσει, αλλά μια νέα «κανονικότητα» του καπιταλισμού. Είναι ο χαρακτήρας της νέας εποχής στην οποία έχουμε εισέλθει. Είναι ο κοινωνικός πόλεμος ενάντια στους μισθούς, την εργασία και το κοινωνικό κράτος, που απλώνεται ήδη σε όλη την Ευρώπη, διότι ο συσσωρευμένος πλούτος μπορεί να προστατεύσει την αξία του μόνο αν το κόστος της κρίσης το επιρρίψουν στον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος.
Αυτή όμως η κατευθυνόμενη υστερία της λιτότητας δεν είναι «φυσική ανάγκη» αλλά επιλογή του συστήματος, έκφραση του συσχετισμού των δυνάμεων και άρα μια συμπαράταξη της αριστεράς, εδώ και στην Ευρώπη και παντού, μπορεί να την ανατρέψει ή να υποχρεώσει τον καπιταλισμό σε αναδίπλωση.
Υπάρχει ένα ακόμη επίπεδο προβληματισμού που προσωπικά θεωρώ ακόμη πιο σημαντικό. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές που μια κοινωνία έχει ανάγκη από ένα προωθητικό άλμα, διαφορετικά εισέρχεται σε βαθύ τέλμα, σήψη και μακρόσυρτη παρακμή. Τι συμβαίνει, αν για οποιοδήποτε λόγο η αριστερά δεν μπορέσει να επιβάλει ή να συμβάλει σε μια τέτοια διέξοδο; Πώς καλύπτεται δηλαδή το κενό της αριστεράς ή η αποτυχία της να ανταποκριθεί σε ώριμες ανάγκες που έχουν να κάνουν με τη συνολική κίνηση ενός κοινωνικού σχηματισμού;
Φοβούμαι πως η Ιστορία έχει να μας δώσει μερικές ανησυχητικές απαντήσεις. Σε πολλές περιπτώσεις το κενό της αριστεράς καλύπτεται με διάφορες μορφές επιθετικού εθνικισμού, ρατσισμού και φασισμού. Υπό την έννοια αυτή τα όσα συμβαίνουν στον Άγιο Παντελεήμονα ή την Πλατεία Αττικής μπορούμε να τα δούμε όχι ως κάποιες γραφικότητες αλλά ως μικρογραφίες του μέλλοντος, σήματα κινδύνου που παραπέμπουν σε μια κοινωνία που βαθμιαία περιέρχεται στον έλεγχο συμμοριών με ή χωρίς πολιτικό προσωπείο. Ποια αριστερή δύναμη μπορεί να αγνοήσει αυτές τις προκλήσεις ή μπορεί να εγγυηθεί πως μόνη της μπορεί να τις αντιμετωπίσει;
Ο τρόπος και ο χρόνος
Είναι όμως εφικτή σήμερα μια μορφή συμπαράταξης των ευρύτερων δυνάμεων της αριστεράς και, αν ναι, τι μορφή θα μπορούσε να πάρει και πάνω σε ποιους στόχους, αιτήματα ή προγράμματα θα μπορούσε να επιχειρηθεί; Τα ερωτήματα του τύπου αυτού, αν και είναι νόμιμα, περικλείουν μια αντίφαση που ακουμπά στον πυρήνα του αριστερού εγχειρήματος.
Πώς είναι δυνατόν μια δύναμη που θεωρεί εφικτή την αλλαγή της κοινωνίας και την υπέρβαση του καπιταλισμού να θέτει υπό αμφισβήτηση τη δυνατότητα αλλαγής των δικών της όρων ύπαρξης; Πώς είναι δυνατόν μια δύναμη που, όπως η αριστερά, ζητά την αλλαγή της συνείδησης των άλλων, να θέτει υπό αμφισβήτηση τη δυνατότητα αλλαγής της δικής της συνείδησης;
Η υπόθεση της κοινής δράσης της αριστεράς, στην προοπτική της συμπαράταξής της, έχει να κάνει όχι μόνο με τη δύναμη ή την αποτελεσματικότητά της, αλλά τελικά και κυρίως με την αξιοπιστία και τη δυνατότητά της να ασκήσει ηγεμονική πολιτική. Γι' αυτό άλλωστε η ιστορία της αριστεράς είναι γεμάτη από εμπειρίες όχι μόνο διασπάσεων, αλλά και δύσκολων ενοποιήσεων και ανασυγκροτήσεων.
Τα ερωτήματα λοιπόν ως προς τον τρόπο, τη μορφή, τη μέθοδο πρέπει να τεθούν προς συζήτηση στον κόσμο της αριστεράς με την πεποίθηση πως μπορούν να επιλυθούν. Η διάσταση όμως του χρόνου είναι πιο κρίσιμη διότι ο χρόνος δεν εξαρτάται από μας. Η μέχρι τώρα πορεία της κρίσης ήταν έως ένα βαθμό προβλέψιμη, όχι ως προς τις διαστάσεις της αλλά ως προς τα στάδια της εξέλιξής της. Τώρα όμως έχουμε μπει σε αχαρτογράφητες περιοχές.
Η φάση σχετικής πολιτικής σταθερότητας του συναινετικού δικομματισμού έχει λήξει και οι αναζητήσεις για την ανασύστασή του υπό νέα μορφή έχουν αρχίσει. Παράλληλα οι αντιθέσεις στις κορυφές της κοινωνίας θα ενταθούν διότι η διάταξη των δυνάμεων και στα ρετιρέ της κοινωνίας δεν θα μείνει ανέγγιχτη. Ανεξάρτητα από το αν και πότε θα γίνουν πρόωρες εκλογές, η παρούσα Βουλή μάλλον θα αποδειχθεί μεταβατική, όπως και προεκλογικά λέγαμε.
Οι εξελίξεις δεν θα είναι λοιπόν γραμμικές και μπορούν ανά πάσα στιγμή να πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Η αριστερά πρέπει τουλάχιστον να κάνει ό,τι μπορεί για να διαψεύσει το σύνδρομο που τη θέλει σε κρίσιμες στιγμές, όταν συμβαίνουν αυτά που έχει διαβλέψει, η ίδια να είναι «ανέτοιμη».
Είναι λοιπόν άμεση ανάγκη, ανεξάρτητα από τις όποιες γενικότερες εξελίξεις, η ενίσχυση της συνοχής του Συνασπισμού και η ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πιο σαφείς και αλληλέγγυες βάσεις, με στόχο να δράσουν προωθητικά στις ενωτικές διεργασίες που πρέπει να αναπτυχθούν και στις ευρύτερες ανακατατάξεις που ωριμάζουν.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…