Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στερνή μου γνώση να σ' είχα πάντα!

Ολέθριες αποδεικνύονται οι επιλογές του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και σε αυτές τις εκλογές.

Update: Ισοπαλία ΣΥΡΙΖΑ (5,5) με ...ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ (4,9) στην Αθήνα! Κάποιοι θα πρέπει να το πληρώσουν ΑΚΡΙΒΑ αυτό το χάλι! Με τις υγείες τους!

Ας άκουγαν τον σοφό του χωριού όσο ήταν καιρός. Τώρα είναι αργά πια για δάκρυα!


Του Γιάννη Δραγασάκη από την εφημερίδα «Αυγή», 07/11/2010
Όμως, πέρα από τα αποτελέσματα των σημερινών εκλογών, υπάρχουν πολύ σοβαρότεροι λόγοι που επιβάλλουν να ξανασκεφθούμε την πορεία της αριστεράς μετά τις εκλογές. Μια πρώτη πηγή προβληματισμού ασφαλώς είναι οι εσωτερικές εξελίξεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. ευθύνονται για το κατάντημα στο οποίο ως κοινωνία έχουμε φτάσει.
Όμως ήταν αναπόφευκτο να φτάσουμε έως εδώ; Ήταν αναπόφευκτο να έχουμε αυτή την παράδοση στην τρόικα; Ήταν αναπόφευκτο να φτάσουμε έως τη διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης, έως την κατάργηση του κατώτατου μισθού και την ακύρωση κατακτήσεων ενός αιώνα; Και πώς θα αποτρέψουμε τη διάλυση του κοινωνικού κράτους που είναι ο επόμενος στόχος τους; Μήπως λοιπόν στις εξελίξεις αυτές αντανακλάται και η αδυναμία της αριστεράς υπό την παρούσα, κατακερματισμένη μορφή της;
Ο κοινωνικός πόλεμος
Το ερώτημα αυτό, ακόμη και αν το παρακάμψουμε εμείς, θα επανέρχεται διαρκώς με διάφορες αφορμές, διότι τα όσα ζούμε δεν είναι μια μπόρα που θα περάσει, αλλά μια νέα «κανονικότητα» του καπιταλισμού. Είναι ο χαρακτήρας της νέας εποχής στην οποία έχουμε εισέλθει. Είναι ο κοινωνικός πόλεμος ενάντια στους μισθούς, την εργασία και το κοινωνικό κράτος, που απλώνεται ήδη σε όλη την Ευρώπη, διότι ο συσσωρευμένος πλούτος μπορεί να προστατεύσει την αξία του μόνο αν το κόστος της κρίσης το επιρρίψουν στον κόσμο της εργασίας και το κοινωνικό κράτος.
Αυτή όμως η κατευθυνόμενη υστερία της λιτότητας δεν είναι «φυσική ανάγκη» αλλά επιλογή του συστήματος, έκφραση του συσχετισμού των δυνάμεων και άρα μια συμπαράταξη της αριστεράς, εδώ και στην Ευρώπη και παντού, μπορεί να την ανατρέψει ή να υποχρεώσει τον καπιταλισμό σε αναδίπλωση.
Υπάρχει ένα ακόμη επίπεδο προβληματισμού που προσωπικά θεωρώ ακόμη πιο σημαντικό. Υπάρχουν ιστορικές στιγμές που μια κοινωνία έχει ανάγκη από ένα προωθητικό άλμα, διαφορετικά εισέρχεται σε βαθύ τέλμα, σήψη και μακρόσυρτη παρακμή. Τι συμβαίνει, αν για οποιοδήποτε λόγο η αριστερά δεν μπορέσει να επιβάλει ή να συμβάλει σε μια τέτοια διέξοδο; Πώς καλύπτεται δηλαδή το κενό της αριστεράς ή η αποτυχία της να ανταποκριθεί σε ώριμες ανάγκες που έχουν να κάνουν με τη συνολική κίνηση ενός κοινωνικού σχηματισμού;
Φοβούμαι πως η Ιστορία έχει να μας δώσει μερικές ανησυχητικές απαντήσεις. Σε πολλές περιπτώσεις το κενό της αριστεράς καλύπτεται με διάφορες μορφές επιθετικού εθνικισμού, ρατσισμού και φασισμού. Υπό την έννοια αυτή τα όσα συμβαίνουν στον Άγιο Παντελεήμονα ή την Πλατεία Αττικής μπορούμε να τα δούμε όχι ως κάποιες γραφικότητες αλλά ως μικρογραφίες του μέλλοντος, σήματα κινδύνου που παραπέμπουν σε μια κοινωνία που βαθμιαία περιέρχεται στον έλεγχο συμμοριών με ή χωρίς πολιτικό προσωπείο. Ποια αριστερή δύναμη μπορεί να αγνοήσει αυτές τις προκλήσεις ή μπορεί να εγγυηθεί πως μόνη της μπορεί να τις αντιμετωπίσει;
Ο τρόπος και ο χρόνος
Είναι όμως εφικτή σήμερα μια μορφή συμπαράταξης των ευρύτερων δυνάμεων της αριστεράς και, αν ναι, τι μορφή θα μπορούσε να πάρει και πάνω σε ποιους στόχους, αιτήματα ή προγράμματα θα μπορούσε να επιχειρηθεί; Τα ερωτήματα του τύπου αυτού, αν και είναι νόμιμα, περικλείουν μια αντίφαση που ακουμπά στον πυρήνα του αριστερού εγχειρήματος.
Πώς είναι δυνατόν μια δύναμη που θεωρεί εφικτή την αλλαγή της κοινωνίας και την υπέρβαση του καπιταλισμού να θέτει υπό αμφισβήτηση τη δυνατότητα αλλαγής των δικών της όρων ύπαρξης; Πώς είναι δυνατόν μια δύναμη που, όπως η αριστερά, ζητά την αλλαγή της συνείδησης των άλλων, να θέτει υπό αμφισβήτηση τη δυνατότητα αλλαγής της δικής της συνείδησης;
Η υπόθεση της κοινής δράσης της αριστεράς, στην προοπτική της συμπαράταξής της, έχει να κάνει όχι μόνο με τη δύναμη ή την αποτελεσματικότητά της, αλλά τελικά και κυρίως με την αξιοπιστία και τη δυνατότητά της να ασκήσει ηγεμονική πολιτική. Γι' αυτό άλλωστε η ιστορία της αριστεράς είναι γεμάτη από εμπειρίες όχι μόνο διασπάσεων, αλλά και δύσκολων ενοποιήσεων και ανασυγκροτήσεων.
Τα ερωτήματα λοιπόν ως προς τον τρόπο, τη μορφή, τη μέθοδο πρέπει να τεθούν προς συζήτηση στον κόσμο της αριστεράς με την πεποίθηση πως μπορούν να επιλυθούν. Η διάσταση όμως του χρόνου είναι πιο κρίσιμη διότι ο χρόνος δεν εξαρτάται από μας. Η μέχρι τώρα πορεία της κρίσης ήταν έως ένα βαθμό προβλέψιμη, όχι ως προς τις διαστάσεις της αλλά ως προς τα στάδια της εξέλιξής της. Τώρα όμως έχουμε μπει σε αχαρτογράφητες περιοχές.
Η φάση σχετικής πολιτικής σταθερότητας του συναινετικού δικομματισμού έχει λήξει και οι αναζητήσεις για την ανασύστασή του υπό νέα μορφή έχουν αρχίσει. Παράλληλα οι αντιθέσεις στις κορυφές της κοινωνίας θα ενταθούν διότι η διάταξη των δυνάμεων και στα ρετιρέ της κοινωνίας δεν θα μείνει ανέγγιχτη. Ανεξάρτητα από το αν και πότε θα γίνουν πρόωρες εκλογές, η παρούσα Βουλή μάλλον θα αποδειχθεί μεταβατική, όπως και προεκλογικά λέγαμε.
Οι εξελίξεις δεν θα είναι λοιπόν γραμμικές και μπορούν ανά πάσα στιγμή να πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Η αριστερά πρέπει τουλάχιστον να κάνει ό,τι μπορεί για να διαψεύσει το σύνδρομο που τη θέλει σε κρίσιμες στιγμές, όταν συμβαίνουν αυτά που έχει διαβλέψει, η ίδια να είναι «ανέτοιμη».
Είναι λοιπόν άμεση ανάγκη, ανεξάρτητα από τις όποιες γενικότερες εξελίξεις, η ενίσχυση της συνοχής του Συνασπισμού και η ανασύνταξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πιο σαφείς και αλληλέγγυες βάσεις, με στόχο να δράσουν προωθητικά στις ενωτικές διεργασίες που πρέπει να αναπτυχθούν και στις ευρύτερες ανακατατάξεις που ωριμάζουν.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…