Τόσο καιρό...

Τόσο καιρό αγωνιζόμασταν να διασώσουμε τις θέσεις εργασίας μας (τις δουλίτσες μας)...


...και κανείς δεν σκέφτηκε...


...πως έπρεπε να αγωνιζόμαστε για να σώσουμε τη δουλειά μας!


Γιατί η δουλειά μας δεν έχει να κάνει με καμιά θέση εργασίας!
Γιατί η δουλειά μας δεν είναι "άλλη μια δουλειά"!
Γιατί η δουλειά μας δεν είναι για να ζήσουμε εμείς καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Γιατί μια θέση εργασίας χωρίς δεοντολογία, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς έλεγχο της εξουσίας, χωρίς να στηρίζει τον αναγνώστη, χωρίς να παλεύει για τη δημοκρατία και το δίκιο...

...δεν είναι δουλειά!

Είναι μια δουλίτσα! 
Είναι δουλικότητα!
Ακόμη χειρότερα: είναι μια επικίνδυνη δουλειά!

Τώρα λοιπόν που τα αφεντικά απολύουν ακόμη και τους δούλους τους...

...είναι καιρός εμείς οι δούλοι να ανακαλύψουμε και πάλι την ουσία της δουλειάς μας!

Για μια Δημοσιογραφία που δεν θα σκύβει το κεφάλι. Που δεν θα είναι συντεχνία. Που δεν θα παράγει προϊόντα...

...αλλά Ενημέρωση!


Υ.Γ. Αλήθεια, συνάδελφοι και σύντροφοι και φίλοι, έχετε παρατηρήσει πόσο παγερά αδιάφορο είναι το κοινό για τις πρόσφατες περιπέτειές μας, τις απολύσεις μας και τα λουκέτα στα ΜΜΕ; Δεν σας (μας) προβληματίζει αυτό;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Ο Αρχιδάμπουρας