Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2010

Κάτι να κάνουμε, αν και δεν ξέρουμε τι

Του SLAVOJ ΖΙΖΕΚ * Στη Μαδρίτη, στην Αθήνα, στο Βουκουρέστι και στο Παρίσι, η οργή του λαού μαρτυράει την κοινωνική απόγνωση και τη βαθύτατη επιθυμία για αλλαγή. Ομως, για την ώρα, απουσιάζει η πολιτική στρατηγική η οποία θα επιτρέψει την πραγματοποίηση αυτής της αλλαγής, καθώς και η ελπίδα ότι θα επιτύχει. Μήπως πρέπει να διακινδυνεύσουμε ν' αφήσουμε να χαθεί αυτή η ευκαιρία, προβάλλοντας ως δικαιολογία το επιχείρημα ότι δεν υφίστανται ακόμα οι συνθήκες για την υλοποίησή της; Ή μήπως πρέπει να βάλουμε στοίχημα ότι, καμιά φορά, «συμβαίνει το ανέφικτο»; Στις αρχές του 20ού αιώνα, η Αριστερά γνώριζε τι έπρεπε να κάνει. Σήμερα τα συνδικάτα αναζητούν την ταυτότητά τους στο πλαίσιο που τίθεται από νέα τάξη πραγμάτων.Τα κινήματα διαμαρτυρίας που ξέσπασαν φέτος στην Ευρώπη ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας -στην Ελλάδα και στη Γαλλία κυρίως, αλλά σε μικρότερο βαθμό και στην Ιρλανδία, στην Ιταλία και στην Ισπανία- αποτέλεσαν την αφορμή για να εμφανιστούν δύο σενάρια. Το πρώτο, κατασκευασ…

Wikileaks:Secret US Embassy Cables

Πατήστε την εικόνα για να μπείτε στα αρχεία...

Τόσο καιρό...

Τόσο καιρό αγωνιζόμασταν να διασώσουμε τις θέσεις εργασίας μας (τις δουλίτσες μας)...


...και κανείς δεν σκέφτηκε...


...πως έπρεπε να αγωνιζόμαστε για να σώσουμε τη δουλειά μας!


Γιατί η δουλειά μας δεν έχει να κάνει με καμιά θέση εργασίας!
Γιατί η δουλειά μας δεν είναι "άλλη μια δουλειά"!
Γιατί η δουλειά μας δεν είναι για να ζήσουμε εμείς καλά και τα παιδιά μας καλύτερα!

Γιατί μια θέση εργασίας χωρίς δεοντολογία, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς έλεγχο της εξουσίας, χωρίς να στηρίζει τον αναγνώστη, χωρίς να παλεύει για τη δημοκρατία και το δίκιο...

...δεν είναι δουλειά!

Είναι μια δουλίτσα! 
Είναι δουλικότητα!
Ακόμη χειρότερα: είναι μια επικίνδυνη δουλειά!

Τώρα λοιπόν που τα αφεντικά απολύουν ακόμη και τους δούλους τους...

...είναι καιρός εμείς οι δούλοι να ανακαλύψουμε και πάλι την ουσία της δουλειάς μας!

Για μια Δημοσιογραφία που δεν θα σκύβει το κεφάλι. Που δεν θα είναι συντεχνία. Που δεν θα παράγει προϊόντα...

...αλλά Ενημέρωση!


Υ.Γ. Αλήθεια, συνάδελφοι και σύντροφοι και φίλοι, έχετε …

Το τελευταίο, μνημειώδες κύριο άρθρο του ΒΗΜΑΤΟΣ

Το παραθέτω με σχόλια, παρακάτω άνευσχολίων, προς το παρόν. Μόνο με δικές μου υπογραμμίσεις στα απίθανα σημεία του:




Χθες Πέμπτη 25 Νοεμβρίου 2010 διάβασαν «Το Βήμα» περίπου 90.000 αναγνώστες. Εξ αυτών μόνον 8.000 διάβασαν την έντυπη έκδοση της εφημερίδας. Οι συντριπτικώς περισσότεροι, πλέον των 82.000, αναγνώστες προτίμησαν την ηλεκτρονική έκδοση.Συμβαίνει δηλαδή και στην Ελλάδα ό,τι από ετών έγινε σε όλες τις προηγμένες δημοκρατικές χώρες. Εκατομμύρια πολίτες εγκαταλείπουν τις καθημερινές εφημερίδες και ενημερώνονται από τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης μέσω του Ιnternet. Στα διάφορα sites του Διαδικτύου βρίσκουν εύκολα, άνετα, χωρίς να μετακινηθούν από το σπίτι ή το γραφείο τους, είτε και μετακινούμενοι με διάφορα μεταφορικά μέσα, όλες τις ειδήσεις και πληροφορίες που χρειάζονται για την πληροφόρησή τους αλλά και για την εργασία τους ή τη διασκέδασή τους.
Εφημερίδες με παράδοση και ιστορία βλέπουν τις κυκλοφορίες τους να καταρρέουν καθώς οι αναγνώστες τους επιζητούν την ενημέρωσή τους μ…

Δεν το παίρνει ο άνεμος!

Ακουσα γι' αυτό λίγο πριν βγει...
Μίλησα γι' αυτό με τους δημιουργούς του όταν βγήκε...
Ημουν επιφυλακτικός...
Οχι τόσο με το ίδιο το site όσο με ανάλογες προσπάθειες που είχα δει μέχρι τότε...
Εκτοτε το παρακολουθώ...

Και καταλήγω: το pressinaction.gr είναι το καλύτερο indy news-site στην Ελλάδα. Από όλες τις πλευρές. Και μπορεί να γίνει ακόμη καλύτερο.

Μπράβο ρε καρντάσια συνάδελφοι!

Ωρα να δημιουργήσουμε τη δική μας κρίση στα ΜΜΕ (και όχι μόνο)

"Ας αρχίσουμε να γκρεμίζουμε το παρόν μας πριν ξεκινήσουμε να χτίζουμε το μέλλον μας"


Αυτή η κρίση δεν είναι δική μας. Χρηματοπιστωτική, τραπεζική, οριζόντια, κάθετη, επιφανειακή, εργαλειακή ή δομική, πάντως δεν είναι δική μας. Είναι δική τους.
Είναι όλων αυτών που κατέχουν και ελέγχουν τα μέσα παραγωγής, τα μέσα χρηματοδότησης, τα μέσα ενημέρωσης, τα μέσα και τα έξω.
Αυτοί την προκάλεσαν κι εμείς την πληρώνουμε.
Τα πράγματα είναι απλά: ο,τι βλέπουμε γύρω μας στηρίζεται σε δύο δυνάμεις. Το κεφάλαιο και την εργατική δύναμη.

Μέχρι στιγμής, την κρίση την προκαλεί το πρώτο και είναι αυτό που παίρνει τα όποια μέτρα για να την αντιμετωπίσει (τάχα μου!) αλλά και για να διασωθεί το ίδιο και να αβγατίσει.


Το κεφάλαιο αναπαράγεται σε υλικές και άυλες μορφές.
Το κεφάλαιο ανοίγει, κλείνει, ενώνει, διαιρεί, προσαρμόζει τις αγορές.
Το κεφάλαιο προκαλεί πολέμους και κερδίζει από αυτούς είτε είναι νικηφόροι είτε όχι.
Το κεφάλαιο παράγει κρίσεις.
Το κεφάλαιο δημιουργεί μνημόνια.
Το κεφάλαιο …

Τελικά δεν είναι το Μνημόνιο...

(...το οποίο "είναι ευτυχία", σύμφωνα με την περιφερόμενη μαγειρίτσα-πολιτικό)

...μία έμπνευση του ΔΝΤ και της όποιας τρόικας...

Διότι το όποιο ΔΝΤ και η όποια τρόικα δεν ήταν ποτέ και δεν είναι αυτόφωτα σώματα, ούτε θεόπνευστα δημιουργήματα...

Κάποιοι είναι από πίσω τους...

Το παιχνίδι αποκαλύπτεται...
Οι μάσκες πέφτουν...

Για όσους μέχρι τώρα νόμιζαν ότι όλα αυτά εκπορεύονται από κάποιο μεταφυσικό "εκεί έξω"!

The Digital Artisans Manifesto

Making The Future
part 1

1. We are the digital artisans. We celebrate the Promethean power of our labour and imagination to shape the virtual world. By hacking, coding, designing and mixing, we build the wired future through our own efforts and inventiveness.

2. We are not the passive victims of uncontrollable market forces and technological changes. Without our daily work, there would be no goods or services to trade. Without our animating presence, information technologies would just be inert metal, plastic and silicon. Nothing can happen inside cyberspace without our creative labour. We are the only subjects of history.

3. The emergence of the Net signifies neither the final triumph of economic alienation nor the replacement of humanity by machines. On the contrary, the information revolution is the latest stage in the emancipatory project of modernity. History is nothing but the development of human freedom.

4. We will shape the new information technologies in our own interests. Althou…

Απόπειρα φίμωσης του Αρχιπελάγους

Αγωγή ύψους 1.000.000 ευρώ από την Creta Farm

"Με αγωγή ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ εναντίον του Αρχιπελάγους, του κ.Τσιμπίδη Δ/ντή του Ινστιτούτου και του επικεφαλής του εργαστηρίου Ανόργανης & Αναλυτικής Χημείας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ), κ Λιοδάκη, απάντησε η Creta Farm στις έρευνες που πραγματοποιήσαμε για τον εντοπισμό και το μέγεθος της περιβαλλοντικής ρύπανσης στην περιοχή Λατζιμά του Ρεθύμνου, δίπλα στις χοιροτροφικές μονάδες της γνωστής βιομηχανίας αλλαντικών".
Περισσότερα εδώ... 

Το τέλος της Ευρωζώνης, ο μόνος δρόμος

Κ. Λαπαβίτσας: Η χώρα μπαίνει σε τροχιά αυτοκτονίας

«Όσο αυξάνεται η ανεργία και χειροτερεύουν οι τραπεζικές πιστώσεις, τόσο χειρότερα θα γίνονται τα πράγματα για τις επενδύσεις. Υπάρχει κίνδυνος να λιμνάσει η ελληνική οικονομία για χρόνια…

»Οσο περισσότερο καθυστερεί η Ελλάδα, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται το πρόβλημα. Αφενός, ο όγκος του χρέους θα μπαίνει σταδιακά κάτω από ξένη νομοθεσία δεδομένου ότι η χώρα θα συνεχίσει να παίρνει τα καταστροφικά δάνεια του Μνημονίου τα οποία προφανώς δεν εμπίπτουν στο ελληνικό δίκαιο. Αφετέρου, οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες θα βελτιώνουν σταδιακά τη θέση τους και άρα θα γίνουν πολύ σκληρότεροι διαπραγματευτές».
Αυτά δηλώνει, μεταξύ πολλών άλλων, ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής οικονομικών στη Σχολή Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθερία» και στον Αποστόλη Ζώη. Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη.


Ποιοί οι λόγοι για τους οποίους οδηγούμαστε σε νέα μέτρα;

“Ο κυριότερος λόγος εί…

Αίμα

Μιλούσα με τα παιδιά μου σήμερα... Ξαφνικά με πήραν τα αίματα... Ποτάμι αίμα από τη μύτη... Σαν κάτι να κατέρρευσε οριστικά μέσα μου... Συνειδητοποιώντας ότι τα έχασα όλα, άρχισε να χάνεται και το αίμα... Να θέλει να βγει... να με αδειάσει...

Αδειασα...

Μετράω αντίστροφα...

Μέρες... ώρες... Με υπολείμματα ζωής...

Τελειώσαμε...


(Προσέξτε τους ανθρώπους γύρω σας: μερικοί είναι δολοφόνοι...)

Νίκες, ήττες, συμμέτοχοι κι αμέτοχοι

Μεγάλη Νίκη που θα αργήσει;

...και οδηγούν σε δεκάδες, καθημερινές ήττες;

ή

Μικρές νίκες εδώ και τώρα;

...που κρύβουν τη μεγάλη Ήττα;

Σαν να λέμε:

"Τι Παπάγος, τι Πλαστήρας;"

(Μα σοβαρά μιλάμε; Είναι το ίδιο ο Κακλαμάνης και ο Γκιουλέκας με τον Καμίνη και τον Μπουτάρη;)

ή

"Το μη χείρον βέλτιστο;"

(Μα σοβαρά μιλάμε; Ήταν, για παράδειγμα, ο Μητρόπουλος το "μη χείρον"; Ο χειρότερος των χειρότερων για όποιον κι αν τον επέλεγε; Μήπως ήταν ο Αλαβάνος το "βέλτιστον";)

Πόσες εγκληματικές ανευθυνότητες κρύβει το πρώτο;
Πόσες μετρημένες προδοσίες το δεύτερο;

Νομίζουμε ότι το δίλημμα είναι νέο, χθεσινό...

Δεν είναι!
"Πανάρχαιο" είναι. Ή τουλάχιστον από τον εμφύλιο του 1824... Το "Γουδή"... Τον Μεγάλο Διχασμό... Τους Λαϊκούς και τους Βενιζελικούς... Την Κατοχή... Τον Εμφύλιο...

Δίλημμα ψευδές και ταυτόχρονα τόσο πραγματικό. Με συνέπειες τραγικές.
Πάνω σε αυτό θεσμίσαμε την κοινωνία μας. Με αυτό βηματίσαμε δύο αιώνες... Με αυτό χύσαμε ποτάμι…

Μακρύ ζεϊμπέκικο...

Λοιπόν μολύβι και χαρτί, η απόγνωση άνοιξε λαγούμι. Στοές που χώθηκαν με λάμψεις μαχαιριού σε ποιο στενό κελί; Ψηλά με πέπλα αίματος, χλιμίντριζε η Σελήνη - Δεν έχει ελπίδα, ελευθερία δεν ζητά, αλλά δικαιοσύνη -
Γεννήθηκε σ' ένα λασπότοπο, κοντά στην Κατερίνη. Σκιές με λάμπες θυέλλης που γλιστρούν στου Άδη το πανί. Ο Νίκος ήταν ο πρωτότοκος, τον άλλον λέγαν Δημοσθένη ... Βουβός δεσμός, εικόνα παιδική, σε άλλο χρόνο αναφλεγμένη.
Ο γέρος του είχε κρυψώνα το βουνό απ' το σαράντα πέντε κι οι χωρικοί απ' τον φόβο των αρχών μακραίναν κι απ' τον γιο. Κι αυτός τους έβλεπε στρωμένους στην δουλειά και μέσα του άναβε η μανία του στριμωγμένου ανάμεσα στο πλήθος και την αστυνομία.
Ώσπου μια μέρα χωρίς αποσκευή, τσουλώντας της τρύπας του την ρόδα κυλάει απ' την Μακεδονία ως εδώ, κι ακόμα που θα βγει; Θα φεύγει πάντα για το άστρο που δεν φτάνει καμιά αστυνομία, για τους φυγάδες αυτός ο ουρανός είν' η παρανομία.
Νίκο, αγγίζω το στοιχειό σας Νίκο, μες τον υπόκοσμο της γλώσσας
Δυο κ…