Τι να πεις; Τι να ΜΗΝ πεις;

Να μιλήσω, λοιπόν. Να γράψω. Και τι να πω;
Να μπω και πάλι στον κύκλο της γκρίνιας; Οταν όλοι βολεύονται στην γκρίνια τους;
Της γραφικής οργής; Οταν όλοι παριστάνουν πίσω από το μίζερο γραφειάκι τους τους οργισμένους;
Του μοναχικού ουρλιαχτού; Οταν όλα τα πνίγει η βουβαμάρα και το σάστισμα;
Της σάτιρας και του χιούμορ;

Τι; Με τι όπλα να πολεμήσω;

Και, κυρίως, για ποιον;

Ας μιλήσω λοιπόν... Κι είμαι σίγουρος ότι σε κανέναν δεν θα αρέσει...

Ας πω για τον λαό της Γαλλίας, του μαθητές, τους φοιτητές, τους εργάτες και τους υπαλλήλους που αντιστέκονται!

Για το λαό της Ρουμανίας, της Ουγγαρίας... Για τους λαούς που ξυπνούν!

Ας πω, ακόμη, και για το υπέροχο ΝΗΣΙ. Τόσο υπέροχο που δεν το αξίζουμε να το έχουμε. Γιατί μετά θα δούμε Μάστερσεφ και Αρβύλες...

Ας πω για κάποιους λίγους που προσπαθούν... Ακόμη και μέσα στο βρώμικο, στο κουρελιασμένο σινάφι μας, το δημοσιογραφικό... Οπως οι άνθρωποι της ΕΣΗΕΜΘ που, έστω κι αργά, κάνουν υπέροχα πράγματα και που είμαι περήφανος που συμμετέχω σε αυτά...

Ας πω για τις κολεκτίβες που γεννιούνται κι ανθίζουν σε όλη την Ελλάδα...

Και;
Καταλάβατε τίποτα;
Αλλάζει κάτι;

'Η μήπως να πω για τα χάλια μας πάλι;

Τα χάλια της (παρα-)δημοσιογραφίας; Τους αληταράδες "δημοσιογράφους" των μεγκαλοκάναλων;


Να πω για χάλια της αριστεράς; Και των άθλιων, πανάθλιων επιλογών της για τις επερχόμενες εκλογές;

Σταμάτησα να μιλάω και αποχώρησα από το ψυχιατρείο του ΣΥΡΙΖΑ και του ΣΥΝ μετά από την τραγική επιλογή του τραγικού Μητρόπουλου. Αλλά και την "εναλλακτική" του αδικοχαμένου Αλαβάνου. Για τις φαιδρές επιλογές τους σε όλη τη χώρα.

Πολλά μπορώ να πω και περισσότερα ΔΕΝ θέλω να πω.


Σπάω τη σιωπή μου (για πολύ ή για λίγο, δεν έχει καμιά σημασία) μόνο για έναν λόγο. Διότι έχω μάθει σε όλα τα μεγάλα και σημαντικά που συμβαίνουν γύρω μου, να παίρνω θέση.
Θέση σαφή και ξεκάθαρη.
Να μην βγάζω ποτέ την ουρά μου απ' έξω, κι ας το πληρώνω αυτό ακριβά κάθε φορά.

Και το μεγάλο που σήμερα είναι μπροστά μας είναι οι εκλογές της 7ης Νοεμβρίου. Είναι η μεγάλη ευκαιρία να πούμε πως όχι, δεν σκύβουμε το κεφάλι στις δυνάμεις Κατοχής της χώρας.

Κι ένας τρόπος υπάρχει γι αυτό. Μόνο ένας.

Ο "ΑΝεμος" στηρίζει με κάθε τρόπο, μέσα από αυτό το μπλογκ, το μόνο σχήμα που δεν μασάει τα λόγια του, που έχει συνέπεια, που δεν μπουρδολογεί, που δεν υποστηρίζει απατεώνες και τυχάρπαστους, που αντλεί τη δύναμή του από τους εργαζόμενους, από όσους πραγματικά υποφέρουν: τους συνδυασμούς της "Λαϊκής Συσπείρωσης" σε ολόκληρη την Ελλάδα!

Στο δρόμο της ανυπακοής και της λαϊκής αντεπίθεσης!

Αυτά είχα να πω!

Προς το παρόν!




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Ο Αρχιδάμπουρας