Παίδες εν Καμίνη

Ο,τι να 'ναι, όποιος να 'ναι αρκεί να σωθεί το σύστημα. Ενας προμαχώνας έστω. Μια μάντρα. Μισό ντουβάρι...
Το αστείο είναι ότι κάποιοι προσπαθούν ακόμη να μπουν μέσα στο κάστρο ή στο καστρί ή στην πολυκατοικία. Οπως θέλεις πέστο. Οπως όπως. Οσο όσο. Ακόμη κι αν το κεραμίδι θα είναι κάτω και όχι επάνω από το κεφάλι τους. Αλλά τι τους νοιάζει αυτούς το κεραμίδι; Τα κουβέλια με μέλι θέλουν. Να βουτήξουν το δάχτυλο. Να γλυκαθούν κι αυτοί λιγουλάκι. Τι διάολο τα μάζευαν τόσα χρόνια τα γαλόνια στην αριστερή επωμίδα τους; Δεν ξέρουν κι από ποδόσφαιρο, βρε διάολε, να γίνουν κλείσουν θέση στην κερκίδα των επωνύμων. Διάβολε! Οταν ο άλλος άκουγε κρυφά το "ΠΑΟ-Αστέρας Τρίπολης" εσύ έτρωγες τα παντελόνια σου στα πολιτικά γραφεία. Ούτε ΤΗΛΕ-Α(ρι)ΣΤ(ερ)Α δεν έστησες κακομοίρη. Ε, κακομοίρη...
Κι ο άλλος;
Ο άλλος! Ο άλλος, όπως κι όπως, κι αυτός, να κρατήσει το πατρογονικό όρθιο. Χέρι-χέρι να σωθεί το αγροτεμάχιο. Το πολλαπλώς και κατ' εξακολούθηση υποθηκευμένο αλλά ουδόλως μεταλλαγμένο. Οπως λέει. Είπε. Νόμιζε.
Ξεχνάει βεβαίως, ή δεν έμαθε ποτέ του, ότι όταν το ένα χέρι είναι ο εθνικισμός και το άλλο ο σοσιαλισμός, το χειροκρότημα ονομάζεται: εθνικοσοσιαλισμός!
Με τις υγείες τους!
Τουλάχιστον οι άλλοι το γκρεμίζουν μόνοι τους το ερείπιο. Με εκπαραθυρώσεις. Και υστερίες. Κι εκείνο το ύφος το τατζούμ-παπατζούμ των εκπροσώπων τους. Που διαγιγνώσκουν"νεοφιλελεύθερους σοσιαλισμούς" σε λάθος πτώμα και μετά τους έρχονται οι ψιχάλες και νομίζουν οτι τους φτύνει ο Αλέξανδρος Παπάγος ομού μετά του Ευάγγελου Αβέρωφ. Σαν κάτι εξηντάρηδες που αποδέχονται την ομοφυλοφιλία τους μετά τον τρίτο γάμο και το τέταρτο εγγόνι. Δεν ξέρω τι λέω; Δεν πειράζει. Ξέρουν αυτοί...

Και οι δικοί μας;
Οι δικοί μας;
Γελάει και το πληκτρολόγιο όταν γράφω "δικοί" και "μας"!
Και κλαίνε τ' άστρα κι η νυχτιά.
Κλαίει η μάνα μας στο μνήμα.
Κλαίει και η Παναγιά
(η Κουμουνδρουριώτισσα!)



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%