Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ακόμη τίποτα...

Οι Βάρβαροι είναι εδώ.
Τους περιμέναμε δεκαετίες πολλές.
Σήμερα θα έλθουν. Αύριο. Μεθαύριο. Την άλλη εβδομάδα.
Τα κάστανα κάηκαν και ξανακάηκαν στη φωτιά.
Ποιος να τα βγάλει;
Μετά κάψαμε τη μισή χώρα.

Και μόνο όταν πήραν φωτιά οι δικοί τους όρχεις, έκαμαν την απόφαση οι Βάρβαροι να κατηφορίσουν.

Η Σύγκλητος τους υποδέχθηκε με βάγια.
Στους δρόμους, κάτι παιδάκια τους χαιρέτησαν από το πίσω τζάμι των αυτοκινήτων.
Ενας δύο γέροι έφτυσαν στον κόρφο τους.
Κάποιοι, λίγοι, βρίσαμε μέσα από τα δόντια.
Οι περισσότεροι άλλαξαν κανάλι.

Ο αυτοκράτωρ μας είχε ξυπνήσει από νωρίς. Εκανε ποδήλατο, έκανε καγιάκ, έκανε πάουερ-πλέιτ. Γδύθηκε -χρόνια τώρα οι βασιλιάδες μας είναι γυμνοί- και πήγε από την Ιπποκράτους. Εριξε μια ματιά στην Ακρόπολη, έκανε "μπανγκ-μπανγκ" με το δάχτυλο και μετά το φύσηξε να φύγει ο καπνός.

Μετά υπόγραψε την περγαμηνή με ένα μεγαλόπρεπο GAP πήρε δύο κιλά κουλουράκια βουτύρου και έφυγε προς Ανατολάς, προς Δυσμάς, προς το Νότο, προς το Βορρά. Σαν αποπροσανατολισμένο χελιδόνι. Ή φλαμίνγκο.

Υστερα ακούστηκε κάτι για κάποιους που αυτοκτόνησαν.
Οχι, βεβαίως, από αηδία.
Από VISA!

Ή γιατί δεν έπιαναν Digea.

Το αυτοκρατορικό θησαυροφυλάκιο, αυτό που πρώτα-πρώτα επισκέφθηκαν οι Βάρβαροι, μοσχομύρισε Ρεξόνα. Και άφτερ-σέιβ.

Πήγαμε να τους πιάσουμε κουβέντα. Τίποτα. Σάλιωναν τις άκρες των μολυβιών τους και γέμιζαν τα τεφτέρια τους. Κάτι βελάκια, κάτι μετατροπές, κάτι διαιρέσεις, κάτι υποσύνολα. Μερικές τετραγωνικές ρίζες.
Για κουβέντες ήταν τώρα; Ούτως ή άλλως αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

Οι Βάρβαροι είναι εδώ.

Στην αγορά δεν βλέπεις πια συναθροισμένους.

Ηλθε το καλοκαίρι.
Φεύγει.

Κι ακόμη τίποτα.
Τελικά ούτε οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.

Λένε πως ένα βράδυ του Φθινοπώρου θα αποφασίσουν τη Μεγάλη Σφαγή.
Τα τηλεοπτικά συνεργεία έχουν ειδοποιηθεί.

Κι εμείς έχουμε ειδοποιηθεί πως θα μας περάσουν μαχαίρι.
Αλλά...

...ακόμη τίποτα!

Μπεεεεεεεε!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…