Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σφαγείο


Εδώ και ένα 24ωρο ζούμε μια από τις κορυφώσεις της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας ή, αν προτιμάτε, ένα από τα πιο κρίσιμα επεισόδια της απόλυτης παρακμής της Μεταπολίτευσης η οποία βυθίζεται σε ένα λάκκο γεμάτο με σκατά, σπέρμα και αίμα...
Στον ίδιο ακριβώς λάκκο μέσα στον οποίο πνίγηκαν όλοι οι πολιτισμοί...
Παραδημοσιογράφοι, παρακρατικοί, παραπολιτικοί, παραδικαστικοί, παραεκκλησιαστικοί, παράφρονες και παράσιτα έχουν στήσει έναν τρελό χορό δαιμόνων που αφού έχουν διαλύσει τα πάντα και τους πάντες γύρω τους τώρα ξεσπούν ο ένας πάνω στον άλλον.
Στο Βαθύ Κράτος...
...θύτες, θύματα και θεατές εναλλάσσονται σε αυτόν τον χορό του θανάτου ο οποίος πλέον διεξάγεται πέρα από κάθε λογική, πέρα από κάθε, έστω και στοιχειώδη κανόνα.
Το κακόηθες μελάνωμα έχει καλύψει ολόκληρη την επιδερμίδα της κοινωνίας και χτυπάει, το ένα μετά το άλλο, τα ζωτικά της όργανα. Ο όγκος έγινε το ίδιο της το σώμα.
Και τώρα το ένα καρκινικό κύτταρο καταπίνει το άλλο.
Πέρα από κάθε νόμο και πέρα από κάθε ηθική. Αφού προηγήθηκε η ηθικοποίηση του νόμιμου!

Μα γιατί να δολοφονήσουν κάποιον που αποκάλυπτε με ποιον καβαλιέται η Τζένιφερ Ανιστον κι αν έχει ραγάδες ο κώλος της Μαρίας της Πενταγιώτισσας, αναρωτιέται ένα μπλογκ...

Γιατί έτσι!!!
Δεν υπάρχει λόγος. Λογικός λόγος!
Ολα γίνονται για λόγους ανύπαρκτους.

Ετσι, για να σοκαριστούμε οι υπόλοιποι...
Για να πεισθούμε πως ήταν ένας από εμάς...

Για πλάκα!
Οπως σπάμε πλάκα με τον Λάκη, με τον Κανάκη, με την Ελληνοφρένεια!
Σπάμε πλάκα με τα χάλια μας;
Τώρα θα σπάμε πλάκα και με τον θάνατό μας!

Ολα είναι θέμα δόσης...

Περάσαμε στο overdose. Και προχωράμε! Στα πιο "σκληρά"!

Η μαφιόζικη δολοφονία σοκάρει όσους θέλουν να σοκαριστούν.

Σοκάρει για να πάψεις να σοκάρεσαι...

...με τον μετανάστη που τον λιντσάρουν σε μια πλατεία
...με τον άστεγο που κάνει βουτιά από την ταράτσα
...με τις δεκάδες αυτοκτονίες χρεοκοπημένων
...με τον 17χρονο που αυτοκτόνησε γιατί δεν έγραψε καλά
...με τον εργάτη που τον έλιωσε η μπουλντόζα
...με τη μάνα σου που θα πεθάνει στο ράντζο του Ιπποκράτειου
...με τον γιο σου που θα πεθάνει περιμένοντας το ασθενοφόρο
...με τον κατάδικο που θα κρεμαστεί στο κελί του
...με τον στρατιώτη που θα τινάξει τα μυαλά του στον αέρα


Ο θάνατος (άλλου) ενός εργάτη (σήμερα έξω από τα Ιωάννινα) δεν σοκάρει κανέναν.
Δεν αναφέρεται καν στις ειδήσεις.

Νόμιζες πως είναι εύκολο να σε κάνουν ζόμπι;

Θέλει προσπάθεια. Οργάνωση. Σχέδιο. Σωστή εκτέλεση.

Πως αλλιώς θα πάψεις να οργίζεσαι;


Τελειωμένοι κολοκυνθοκέφαλοι που εκστασιάζονται με το Zeitgeist στο YouTube χύνουν δάκρυα σε λάθος κηδείες.
Δημοσιομαφιόζοι αναγορεύονται σε Τσε Γκεβάρες της επικοινωνιακής, ανώνυμης απελευθέρωσης.
Μαλθακοί, καβουροθρεμμένοι βουτυρομπεμπέδες σείουν τα λάβαρα της εξαρχιώτικης απελευθέρωσης.
Παντού χυμένα έντερα, μυαλά, απανθρακωμένοι ανθρώπινοι ιστοί...
Οι νεκροί της Μαρφίν
Ο νεκρός Αφγανός
Ο νεκρός υπασπιστής του υπουργού
Ο νεκρός δημοσιογράφος
Και 11.000.000 ανώνυμα φαντάσματα!

Μια πανούκλα θα μας σώσει!




Από το λεύκωμα του Στάθη "Σσσσ...! Το φεγγάρι!" εκδόσεις Καστανιώτη



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…