Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φτάνει με τους συναισθηματισμούς!

Προχθές έγραψα την εξής σκέψη: " Η Ιστορία, σε πολύ, μα πολύ σπάνιες περιπτώσεις μας δίνει την ευκαιρία να βγούμε έξω από αυτή την ανοησία του Καλού και του Κακού. Είναι τότε που οι "μπερδεμένες" κοινωνίες μπορούν να αναστοχαστούν. Να ξαναδούν τα πράγματα. Να τσακίσουν τις παλιές βεβαιότητες. Να ανοίξουν νέους ορίζοντες. Και να προχωρήσουν".

Σήμερα, οφείλω να πω οτι αυτή η σκέψη στηρίχθηκε στη διατύπωση της σκέψης του Στέλιου Ράμφου. Τι λέει;

Μια τεράστια ευκαιρία για να βγούμε από τις ψευδαισθήσεις μας και τα ψευδοσυναισθήματά μας.

Για να καταλάβουμε οτι "είμαστε τόσο ανατολίτες ώστε να κάνουμε δικτατορίες και ταυτοχρόνως χρεοκοπίες".

Τόσο ανατολίτες, να προσθέσω εγώ, ωστε να προκρίνουμε, υποστηρίζουμε, να χύνουμε ακόμη και το αίμα μας για τον ανατολίτη φίλο μας.

Και να είμαστε απόλυτοι σε αυτό. Μη καταλαβαίνοντας οτι...

"...το κυνήγι το απόλυτου φέρνει χρεοκοπίες και δικτατορίες. Το ενδιάμεσο είναι που σώζει. Αλλά το ενδιάμεσο δεν το ξέρουμε. Ή δεν θέλουμε να το μάθουμε. Όλο το ταλέντο είναι να κάνεις το ενδιάμεσο συναρπαστικό. Όλα τα άλλα δεν θέλουν ταλέντο. Γιατί είναι φυσικά. Όπου υπάρχει φύση, δεν υπάρχει ταλέντο".

Κι έτσι όλα γίνονται ένας χαρούμενος, ψευδαισθητικός πολτός όπου το καγιέν, το τραγούδι, οι διαδηλώσεις αναδεικνύονται σε συμβολικά στοιχεία.

«Είναι σύμβολα απολυτότητας συναισθήματος. Με το καγιέν είσαι μοναδικός, με το τραγούδι εκφράζεσαι. Και με τη διαδήλωση πολιτικοποιείσαι και εκφράζεις την ευθύνη σου απέναντι στα τεκταινόμενα παγκοσμίως και εν Ελλάδι. Οπότε ολοκληρώνεται η εικόνα σου. Ό,τι κάνουμε στην Ελλάδα επειδή γίνεται για λόγους συναισθηματικούς έχει μιαν απόληξη. Ποια είναι η απόληξη; Η ανάγκη συμπτώσεως φαντασιώσεως με εικόνα. Η εικόνα μας φτιάχνεται έτσι όπως τη θέλουμε και φτιάχνοντας την εικόνα έτσι όπως τη θέλουμε φτιάχνουμε και μια πραγματικότητα την οποία παρακολουθούμε μέχρι να έρθει η ώρα του λογαριασμού».


Και ο λογαρισμός έχει έλθει.
Αν δεν τον πληρώσουμε με το νόμισμα της λογικής, θα πλένουμε πιάτα για τους επόμενους δέκα αιώνες!



Σχόλια

  1. Επιεικώς τραγικό το κείμενο. Τι νομίζεις ότι είναι ο αποκλεισμός της Γάζας για να μιλάς για συναισθηματισμούς; Υποκειμενικό ζήτημα; Και τι ακριβώς να "αναστοχαστούμε"; Για το αν είναι ή αν δεν είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης; Για το ότι δεν είναι βαρβαρότητα αυτό που γίνεται εκεί; Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος-εγκληματία. Και αυτό δεν το βλέπουμε μόνο εμείς, οι "ανατολίτες" όπως λες, το βλέπουν και οι δυτικοί. Πάρε ξεκάθαρα θέση, συγκεκριμένη θέση, για τον αποκλεισμό της Γάζας και την καμπάνια για το σπάσιμο του αποκλεισμού που ξεκίνησε 2 χρόνια πριν, και άσε τις γενικολογίες. Επί του προκειμένου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εκεινο που μενοχλει πιο πολυ ειναι οτι ξαφνικα ολοι μαζι φτωχειναμε οπως πριν απο λιγο καιρο ολοι μας κλειναμε τραπεζι στην ταβερνα στην τελευταια ραχουλα της της επαρχιας οταν πηγαιναμε ολοι μαζι για σκι η για να πουμε οτι καναμε σκι.δεν ειμαστε ολοι μαζι στον νεοπτωχισμο οπως δεν ειμασταν και στον νεοπλουτισμο.εξαλλου ενας απο τους λογους που κυρηχθηκε αυτος ο πολεμος ειναι και ο επανακαθορισμος των ταξικων διαφορων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γάζα;
    Ποια Γάζα;

    Παραφρων ή τι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για να το έλαφρύνω λίγο , το πλύσιμο των πιάτων δεν έβλαψε ποτέ και κανέναν άσε που υπάρχουν και τα πλυντήρια. Μη σε παίρνει από κάτω αλλά και εκείνο το η φύση δεν έχει κανένα ταλέντο πως σούρθε;Όταν το συναίσθημα είναι συν-αίσθημα είναι πολυ επιθυμητό όταν γίνεται λύπη αδιέξοδη ίσως και ανέξοδη, όταν γίνεται οργή διπλοδιπολική (δηλαδή εναντίον του απέναντι αλλά και του εαυτού μας) τότε είναι πλεονάζων το συναίσθημα και πλεονάζοντα τα αποτελέσματά της και ξεχειλίζει ομοια με το νερό που μας χύθηκε γιατί εμείς δεν τοποθετήσαμε σωστά τα σκευη.Πεδίον δόξης λαμπρόν ανοίγεται ,γιά όλους, σε περιόδους κρίσης αφού το παλιό ολοκλήρωσε το οποιο έργο του.Εκείνο που πονάει είναι η σκέψη της απουσίας.Ακόμη βλέπουμε πολλοί το ίδιο έργο και ταυτιζόμαστε.Το παλιό το έχουμε συνηθίσει ξέρουμε τα χούγια του και ενδόμυχα παλεύουμε να το αλλάξουμε αλλά δεν είμαστε και τόσο έτοιμοι. Το μετά μας τρομάζει γιατί είναι άγνωστο.Κι όμως το θέλουμε ,απόδειξη ότι δεν βλέπουμε όλοι εφιάλτες στον ύπνο μας.κι ο ύπνος και γιατρός είναι και μορφέας .Αλοίμονο αυτοί Ηλιο εμείς. φόβο αυτοί φοίβο εμείς,τρόμο αυτοί τραγούδι εμείς.καταστροφή αυτοί δημιουργία εμείς.Σκάνδαλα αυτοί κάλαντα εμείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε μου το αναστοχάστηκα το θέμα και χωρίς συναισθηματισμό σου λέω ότι δεν ξαναπατάω το παδάρι μου στο blog σου. Καλή συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν πιστεύω να πιστεύεις οτι θα επιστρέψω τα χρήματα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…