Φτάνει με τους συναισθηματισμούς!

Προχθές έγραψα την εξής σκέψη: " Η Ιστορία, σε πολύ, μα πολύ σπάνιες περιπτώσεις μας δίνει την ευκαιρία να βγούμε έξω από αυτή την ανοησία του Καλού και του Κακού. Είναι τότε που οι "μπερδεμένες" κοινωνίες μπορούν να αναστοχαστούν. Να ξαναδούν τα πράγματα. Να τσακίσουν τις παλιές βεβαιότητες. Να ανοίξουν νέους ορίζοντες. Και να προχωρήσουν".

Σήμερα, οφείλω να πω οτι αυτή η σκέψη στηρίχθηκε στη διατύπωση της σκέψης του Στέλιου Ράμφου. Τι λέει;

Μια τεράστια ευκαιρία για να βγούμε από τις ψευδαισθήσεις μας και τα ψευδοσυναισθήματά μας.

Για να καταλάβουμε οτι "είμαστε τόσο ανατολίτες ώστε να κάνουμε δικτατορίες και ταυτοχρόνως χρεοκοπίες".

Τόσο ανατολίτες, να προσθέσω εγώ, ωστε να προκρίνουμε, υποστηρίζουμε, να χύνουμε ακόμη και το αίμα μας για τον ανατολίτη φίλο μας.

Και να είμαστε απόλυτοι σε αυτό. Μη καταλαβαίνοντας οτι...

"...το κυνήγι το απόλυτου φέρνει χρεοκοπίες και δικτατορίες. Το ενδιάμεσο είναι που σώζει. Αλλά το ενδιάμεσο δεν το ξέρουμε. Ή δεν θέλουμε να το μάθουμε. Όλο το ταλέντο είναι να κάνεις το ενδιάμεσο συναρπαστικό. Όλα τα άλλα δεν θέλουν ταλέντο. Γιατί είναι φυσικά. Όπου υπάρχει φύση, δεν υπάρχει ταλέντο".

Κι έτσι όλα γίνονται ένας χαρούμενος, ψευδαισθητικός πολτός όπου το καγιέν, το τραγούδι, οι διαδηλώσεις αναδεικνύονται σε συμβολικά στοιχεία.

«Είναι σύμβολα απολυτότητας συναισθήματος. Με το καγιέν είσαι μοναδικός, με το τραγούδι εκφράζεσαι. Και με τη διαδήλωση πολιτικοποιείσαι και εκφράζεις την ευθύνη σου απέναντι στα τεκταινόμενα παγκοσμίως και εν Ελλάδι. Οπότε ολοκληρώνεται η εικόνα σου. Ό,τι κάνουμε στην Ελλάδα επειδή γίνεται για λόγους συναισθηματικούς έχει μιαν απόληξη. Ποια είναι η απόληξη; Η ανάγκη συμπτώσεως φαντασιώσεως με εικόνα. Η εικόνα μας φτιάχνεται έτσι όπως τη θέλουμε και φτιάχνοντας την εικόνα έτσι όπως τη θέλουμε φτιάχνουμε και μια πραγματικότητα την οποία παρακολουθούμε μέχρι να έρθει η ώρα του λογαριασμού».


Και ο λογαρισμός έχει έλθει.
Αν δεν τον πληρώσουμε με το νόμισμα της λογικής, θα πλένουμε πιάτα για τους επόμενους δέκα αιώνες!



Σχόλια

  1. Επιεικώς τραγικό το κείμενο. Τι νομίζεις ότι είναι ο αποκλεισμός της Γάζας για να μιλάς για συναισθηματισμούς; Υποκειμενικό ζήτημα; Και τι ακριβώς να "αναστοχαστούμε"; Για το αν είναι ή αν δεν είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης; Για το ότι δεν είναι βαρβαρότητα αυτό που γίνεται εκεί; Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα, έχουμε να κάνουμε με ένα κράτος-εγκληματία. Και αυτό δεν το βλέπουμε μόνο εμείς, οι "ανατολίτες" όπως λες, το βλέπουν και οι δυτικοί. Πάρε ξεκάθαρα θέση, συγκεκριμένη θέση, για τον αποκλεισμό της Γάζας και την καμπάνια για το σπάσιμο του αποκλεισμού που ξεκίνησε 2 χρόνια πριν, και άσε τις γενικολογίες. Επί του προκειμένου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εκεινο που μενοχλει πιο πολυ ειναι οτι ξαφνικα ολοι μαζι φτωχειναμε οπως πριν απο λιγο καιρο ολοι μας κλειναμε τραπεζι στην ταβερνα στην τελευταια ραχουλα της της επαρχιας οταν πηγαιναμε ολοι μαζι για σκι η για να πουμε οτι καναμε σκι.δεν ειμαστε ολοι μαζι στον νεοπτωχισμο οπως δεν ειμασταν και στον νεοπλουτισμο.εξαλλου ενας απο τους λογους που κυρηχθηκε αυτος ο πολεμος ειναι και ο επανακαθορισμος των ταξικων διαφορων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γάζα;
    Ποια Γάζα;

    Παραφρων ή τι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για να το έλαφρύνω λίγο , το πλύσιμο των πιάτων δεν έβλαψε ποτέ και κανέναν άσε που υπάρχουν και τα πλυντήρια. Μη σε παίρνει από κάτω αλλά και εκείνο το η φύση δεν έχει κανένα ταλέντο πως σούρθε;Όταν το συναίσθημα είναι συν-αίσθημα είναι πολυ επιθυμητό όταν γίνεται λύπη αδιέξοδη ίσως και ανέξοδη, όταν γίνεται οργή διπλοδιπολική (δηλαδή εναντίον του απέναντι αλλά και του εαυτού μας) τότε είναι πλεονάζων το συναίσθημα και πλεονάζοντα τα αποτελέσματά της και ξεχειλίζει ομοια με το νερό που μας χύθηκε γιατί εμείς δεν τοποθετήσαμε σωστά τα σκευη.Πεδίον δόξης λαμπρόν ανοίγεται ,γιά όλους, σε περιόδους κρίσης αφού το παλιό ολοκλήρωσε το οποιο έργο του.Εκείνο που πονάει είναι η σκέψη της απουσίας.Ακόμη βλέπουμε πολλοί το ίδιο έργο και ταυτιζόμαστε.Το παλιό το έχουμε συνηθίσει ξέρουμε τα χούγια του και ενδόμυχα παλεύουμε να το αλλάξουμε αλλά δεν είμαστε και τόσο έτοιμοι. Το μετά μας τρομάζει γιατί είναι άγνωστο.Κι όμως το θέλουμε ,απόδειξη ότι δεν βλέπουμε όλοι εφιάλτες στον ύπνο μας.κι ο ύπνος και γιατρός είναι και μορφέας .Αλοίμονο αυτοί Ηλιο εμείς. φόβο αυτοί φοίβο εμείς,τρόμο αυτοί τραγούδι εμείς.καταστροφή αυτοί δημιουργία εμείς.Σκάνδαλα αυτοί κάλαντα εμείς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε μου το αναστοχάστηκα το θέμα και χωρίς συναισθηματισμό σου λέω ότι δεν ξαναπατάω το παδάρι μου στο blog σου. Καλή συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν πιστεύω να πιστεύεις οτι θα επιστρέψω τα χρήματα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου