Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο απόλυτος θρίαμβος του καναπέ


Ας μην κοροϊδευόμαστε πλέον.

Ο θρίαμβος του καναπέ είναι ολοκληρωτικός. Και μαζί του, ο θρίαμβος της κυβέρνησης, των συμμάχων της (ΛΑΟΣ και ΝΔ) και των προϊσταμένων της (ΔΝΤ και Ε.Ε.). Χωρίς το παραμικρό περιθώριο παρερμηνείας. Τα μέτρα -όλα τα μέτρα- και τα νομοσχέδια -όλα τα νομοσχέδια που στηρίζονται στο Μνημόνιο- περνούν "χωρίς να ανοίξει μύτη".
Ναι, ας μην κοροϊδευόμαστε, οι κινητοποιήσεις των οπαδών του "Ηρακλή" ήσαν μακράν πολυπληθέστερες, δυναμικότερες και, εν τέλει, αποτελεσματικότερες από τις χθεσινές διαδηλώσεις. Και αύριο μεθαύριο, η προσέλευση του Τέρα Βάϊμπ για το Ροκ Γουέιβ Φέστιβαλ θα είναι απείρως μαζικότερη.
Οσοι έβλεπαν να "καίγονται οι δρόμοι" και την "απάντηση να τη δίνουν οι εργαζόμενοι" μάλλον θα πρέπει να ανοίξουν λαγούμι να κρυφτούν ολόκληροι και όχι μόνο να διατηρήσουν κρυμμένο το κεφάλι τους, όπως κάνουν χρόνια τώρα.
Οι χθεσινές, άνευρες, υποτονικές, "βόλτες" στο κέντρο της Αθήνας δείχνουν την πλήρη και άνευ όρων παράδοσή μας.
Παράδοση που ούτε στα πιο τρελά όνειρά της δεν περίμενε η "Τρόικα", ο Παπακωνσταντίνου και ο Λοβέρδος.
Ποια "οργή" και ποιος "θυμός" και κουραφέξαλα!
Κανείς δεν αντιδρά ούτε καν από μέσα του. Ούτε κατάρα δεν ρίχνουμε..

Ακόμη και τα λαλίστατα blogs, το twitter και τα άλλα social media, ελάχιστα ασχολούνται. Οι χρήστες προτιμούν να ασχολούνται με το Μουντιάλ, τη Google, την Τζούλια και τον Ζαγορίτη, το που θα πάνε διακοπές (κι εγώ μέσα!), το μαλλί τους. Αφιερώνουν τραγουδάκια, επεκτείνουν τα περιβόλια του Farm Ville, κατακτούν τις γειτονιές της Μόσχας Και του Τόκιο στο Mafia Wars. Διασκεδάζουν την ακεφιά τους και τις βροχερές ημέρες του Ιουνίου, του 2010. Αντε το πολύ πολύ να ασχοληθούν και με το αγγελιόσημο στις διαφημίσεις στο διαδίκτυο...

Ποιος νόμος Γιαννίτση και ποιο άρθρο 16;;;
Αυτά κάποτε. Κάπου αλλού. Από κάποιους άλλους. Μακρινές αναμνήσεις...
Το άδικο γκολ της Αργεντινής ξεσήκωσε περισσότερη οργή από το πάγωμα των μισθών για τα επόμενα τρία χρόνια.
Και σίγουρα το θέμα των συμβασιούχων της ΕΡΤ παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τη σύνταξη στα 65 για τις γυναίκες... Καλώς; Κακώς; Ποιος θα απαντήσει όταν κανέναν δεν δείχνει να αφορά το θέμα;
Ολα καλώς καμωμένα!
Διότι "εμείς φταίμε, εμείς θα πληρώσουμε!". Το έχουμε αποδεχτεί πλήρως αυτό. Πιστεύοντας ίσως πως τις εναλλακτικές "καβάντζες" μας δεν πρόκειται να τις πειράξει κανείς.
Το παιχνίδι έχει λήξει.
Στο γήπεδο κατέβηκε μόνο η μία ομάδα. Και νίκησε. Ηδη κάνει το γύρο του θριάμβου και ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο.
...όσο κάποιοι -κι αυτοί ελάχιστοι- θα αναρωτιούνται αν θα πρέπει να υπερασπιστούν αυτά που χάνονται ή να διεκδικήσουν αυτά που πρέπει... Ή και τα δύο. Ή τίποτα. Ή δεν βαριέσαι τώρα!
Το πως και το γιατί δεν θα το ξαναγράψω. Τα γράφει καλύτερα ο Κώστας σε σχόλιό του, στο προηγούμενο ποστ:

Ο νεοέλληνας και η γοητεία του καναπέ.

Ποιοι είμαστε τελικά οι νεοέλληνες; Η Ελληνική κοινωνία, στην πλειοψηφία της, μερικές δεκαετίες τώρα (ο κάθε ένας με τον τρόπο του), έζησε μέσα σε ένα όνειρο καλοπέρασης, σπατάλης, ωχαδελφισμού, ατομικισμού και πολιτιστικής αποχαύνωσης.
Δεν θα αναφερθώ, για αυτονόητους λόγους, στους φτωχούς καταραμένους των άθλιων μισθών και συντάξεων, που αρκετοί συμπολίτες μας έχουν την ατυχία να παίρνουν.
Πολλοί Δημόσιοι Υπάλληλοι των Υπουργείων, της Εφορίας, των Πολεοδομιών, των ΔΕΚΟ, των Δήμων, των Νοσοκομείων κλπ δεν ζούνε μόνο από τον μισθό τους, αλλά και από επί πλέον αμοιβές (μίζες, φακελάκια, πλαστές υπερωρίες, αργομισθίες, υπέρογκους μισθούς, συμμετοχές σε επιτροπές μαϊμού και άλλα ανάλογα τυχερά του επαγγέλματος).
Πολλοί από τους δημοσίους υπαλλήλους ποτέ δεν έζησαν πραγματικά από τον τυπικό μισθό τους, αλλά δημιουργήσανε κομποδέματα ασφαλείας από παράπλευρες δραστηριότητες (π.χ. υπάλληλος της πολεοδομίας σε νησί με καταθέσεις 1,5 εκατομμύριο ευρώ).
Στην Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών πολλοί κέρδισαν παράνομα πολλά χρήματα. (να είναι τυχαίο ότι στη χώρα μας έχουμε τα περισσότερα σε αναλογία πληθυσμού Τζιπ σε όλη την Ευρώπη;).
Σε τι θίγει αυτούς τους νεόπλουτους με τις μεγάλες καταθέσεις η αφαίρεση από τον μισθό τους ή αργότερα από την σύνταξή τους 400 ή 600 ευρώ;
Θα πρέπει να προσθέσει κανείς και την αγκύλωση του συνδικαλιστικού κινήματος, που από την μία μεριά έχει καταλήξει να είναι ένας γραφειοκρατικός μηχανισμός εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων των συντεχνιών και από την άλλη να εξυπηρετεί κομματικές σκοπιμότητες.
Αλλά και οι ίδιοι οι ηγέτες του συνδικαλιστικού κινήματος υπηρετούν προσωπικές επιδιώξεις όταν π.χ. λαμβάνουν από τα κόμματα εξουσίας τη διαβεβαίωση ότι θα τους κάνουν βουλευτές (και έχουμε αρκετά τέτοια παραδείγματα).
Έπειτα είναι και το γεγονός ότι κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι μπορεί να γίνει κάτι. Συμπολίτευση και σύσσωμη η αντιπολίτευση βράζουν στο ζουμί της παρακμής των ιδεολογιών και κατά συνέπεια και των πολιτικών τους.
Δεν θα παραλείψω να προσθέσω και τον ρόλο των ΜΜΕ, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν επιδοθεί σε μια άνευ προηγουμένου πλύση εγκεφάλου των εργαζομένων για τον μονόδρομο των μέτρων της κυβέρνησης.
Έτσι έχουμε το περίεργο φαινόμενο να καταδικάζουν όλοι, σε μεγάλα ποσοστά, τα μέτρα και ταυτόχρονα να κινητοποιούνται ελάχιστοι για να αντιδράσουν. Πολλοί πάλι φαίνονται να έχουν δεχθεί τη μοίρα τους και αντιμετωπίζουν την κατάσταση με πεσμένο ηθικό.
Προ ημερών είχα συνομιλία με φίλο που εργάζεται σε Γερμανική Τράπεζα και μου έλεγε ότι σε συζητήσεις στελεχών της τράπεζας εκφράζεται η μεγάλη έκπληξη για τις λίγες και χλιαρές αντιδράσεις των Ελλήνων εργαζομένων. Πιστεύαμε, λένε, πως θα καιγότανε ο τόπος με πολυήμερες απεργίες και δυναμικές διαδηλώσεις.
Μήπως οι παραπάνω συλλογισμοί δίνουν μία απάντηση για το παράδοξο αυτό;


Τα γράφει και η Αλεξάνδρα, σε δικό της σχόλιο:

Ο καναπές ειναι δεύτερη φύση μας. Και δεν ειναι μια πρόχειρη διαπίστωση αυτή, αλλά αποτέλεσμα συμπεριφοράς, χαρακτήρα και ακρατης εγωπάθειας του λαού μας, εδω και πάρα πολλά χρόνια. Φυσικά και η πλειοψηφία ασχολείται με βιζιτούδες, φυσικά και η
πλειοψηφία ξελαρυγγιάζεται υστερικά βγάζοντας κορώνες πατριωτισμού οταν κάποιοι χορεύουν καρσιλαμάδες πάνω σε θωρηκτά (ασχετα αν η καθημερινότητά τους αντανακλά μη πατριωτικές πράξεις...) Εξάλλου η δραματοποιηση της ανυπαρξίας , ειναι το πλεόν εύκολο, γιατι δε θέλει κόπο για να το κάνεις. Αλλα πράγματα θέλουν κόπο, οπως το να αποτάξεις την προχειρότητα απο πανω σου, να κλεισεις την τηλεόραση, να σκεφτείς παραπάνω, να ανοιξεις τα μάτια σου ως εκ τουτου και το μυαλό σου, να παλέψεις για το καλύτερο και κυρίως...να τα κάνεις ολα αυτα προς οφελος του συνόλου πρωτίστως, έτσι ώστε να καρπωθείς κι εσυ μετα απο το σύνολο. Η κοινωνία μας σκέφτεται αντίθετα, βάζοντας πρώτα το 'εγω' μπροστά. Απορώ πώς περιμένουμε αλλαγες όταν καθημερινά τρέφουμε εμεις οι ιδιοι λοιπον αυτήν την ανυπαρξία. Μού μιλάς για την υποτονική χθεσινή πορεία, όταν καθημερινά εμεις οι ιδιοι δεν μπουκοτάρουμε προιόντα, δεν αντιδρούμε σε απλα καθημερινά πράγματα, δεν απαιτουμε το καλύτερο και ολα αυτα γιατι δε θέλουμε να αλλάξουμε τη συνήθεια καθώς απαιτεί μεγαλο κάματο... Πώς ξαφνικά απο την ανυπαρξία, θα βρεθούμε στην πορεία λοιπον? Οταν καθημερινά βλέπουμε μια ανακύκλωση απο πτώματα ιδεολογίας, πτωματα κομματικοποίησης, πτωματα δημοσιότητας, πτώματα τσαπατσουλιάς και αμορφωσιάς, πτωματα ακρατης λύσσας για εξουσία και το δεχομαστε? Τα ονόματα αλλάζουν, η ουσία παραμένει ομως η ίδια. Απο τα πτώματα δε θα βγάλεις νεο αιμα. Απο τα πτώματα, το πολύ πολύ να βγάλεις κανένα χρυσό δόντι να πουλήσεις τα δυσκολα χρόνια που έρχονται. Κατι άλλο δε θα βγάλεις...



Τα είπε και ο Μαζάουερ, προχθές, στο ΒΗΜΑ:


«Οι απόψεις που διατυπώνονται, στα διεθνή ΜΜΕ κυρίως, αντικατοπτρίζουν τα στερεότυπα τα οποία υπάρχουν σχετικά με την Ελλάδα και δεν νομίζω ότι εκφράζουν την κοινή γνώμη της χώρας. Εχω την αίσθηση ότι πρόκειται για σφάλμα. Νομίζω όμως ότι η κρίση αυτή προσφέρει και μια ευκαιρία που πρέπει η Ελλάδα να την εκμεταλλευθεί και να αναδιοργανώσει τις δομές της, τώρα που τα μέτρα μοιάζουν αποδεκτά. Θεωρώ το γεγονός εντυπωσιακό. Δεν ξέρω όμως πόσο θα διαρκέσει η αποδοχή αυτή. Φαντάζομαι όχι για πολύ»



Διαφωνώ!
Η αποδοχή θα διαρκέσει για πάντα και τίποτα δεν φαίνεται στον ορίζοντα που να μπορεί να την αλλάξει!
Τελειώσαμε!


Υ.Γ. Με αυτό το κλίμα, υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις για μια δικτατορία και την αποδοχή της. Ολες εκτός από μία: Ποιος θα κατεβάσει τα τανκς στους δρόμους. Δεν θα αργήσει να φανεί κάποιοι ήδη τους δίνουν το πρόσχημα...

Σχόλια

  1. Δεν είναι ο απόλυτος θρίαμβος του καναπέ. Είναι η απόλυτη αποτυχία του συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Και εξηγούμαι:
    1. Όταν επί δεκαετίες η ΑΔΕΔΥ, η ΓΣΕΕ και οι άλλοι για ψήλου πήδημα και για κατοχύρωση συντεχνιακών προνομίων κάναν απεργείες, στο τέλος αυτή η μορφή δράσης ξεφτιλίζεται. Βρίσκομαι 10 χρόνια στη Γερμανία. Μία φορά θυμάμαι το συνδικάτο των εργαζομένων στη βιομηχανία μετάλλου έκανε απεργεία. Και φυσικά ήταν ΑΠΕΡΓΕΙΑ. Όχι αποκλεισμοί δρόμων, ερσγοστασίων και άλλα ελληνικά και φαιδρά. Απεργεία που νέκρωσε την αυτοκινητοβιομηχανία και φυσικά την κατάλαβαν πολύ καλά στο πετσί τους οι αυτοκινητοβιομηχανίες.

    2. Δεν μπορεί να έχεις ένα συνδικάτο και 10 παρακλάδια. Δεν μπορεί το ΚΚΕ να κατεβάζει δικές του πορείες. Δεν μπορεί να προχωρά σε αποκλεισμούς, καταλήψεις κτλ. τη στιγμή που αυτό βγαίνει σε βάρος άλλων εργαζομένων και πολιτών. Ποτέ δεν θα κατέβαινα σε πορεία αν ήξερα ότι θα προσπαθούσαν να με καπελώσουν τέτοιοι τύποι.

    3. Η απεργεία έχει νόημα ότι μπορεί να ασκήσει πίεση (δες παράδειγμα γερμανίας). Η απεργεία π.χ. δημοσίων υπαλλήλων στην ελλάδα όχι μόνο δεν ενοχλεί την κυβέρνηση αλλά είναι μάλλον και επιθυμητή (δεν πληρώνει μισθούς).

    xBerliner

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. σωστές οι επισημάνσεις σου, αλλά πιστεύω ότι όταν τα βιώσουμε άμεσα και δεν θα έχουμε καν να φάμε ή δεν θα μπορούμε να κρατήσουμε τα υπάρχοντά μας από τα χρέη, τότε κάτι θα αρχίσει να κινείται. Οταν το αυγό έρθει στον κώλο δηλαδή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. με την Αλεξάνδρα συμφωνώ απολύτως !

    έτσι είμαστε !

    --σκέψεις---

    βέβαια να πω ότι αν και δεν βλέπω τηλεόραση εδώ και 6 χρόνια και αφιερώνω πολύ χρόνο στο διαδίκτυο εν΄τούτοις τα έχω βρεί πολύ σκούρα και έχω πελαγώσει με τις διάφορες γνώμες και απόψεις!
    Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει λόγος που να με κάνει να κατεύω σε πορείες γιατί δεν βλέπω πως μπορώ να υποστηρίξω μια θέση έναντι μιας άλλης, μιας και όπως οι περισσότεροι πολίτες, νιώθω ότι δεν έχω αρκετή γνώση για τα θέματα!
    Πολλές φορές περνάει από το μυαλό μου η "λύση", ο καναπές και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν τελικά έχει νόημα να ασχολούμε με όλο αυτό το χάος που δεν πολυκαταλαβαίνω κιόλας! Παιδεία ? Θρήσκευμα? Μετανάστες? Αναρχικοί και ιδεολογίες ! Μοιάζει ένα μαύρο σύννεφο τόσο πολύπλοκο που χάνομαι άνετα μέσα του και πολλές φορές με βρίσκω να υποστηρίζω γνώμες απλά και μόνο γιατί έχω διαθέσιμη μια μόνο μεριά του κάθε ζητήματος!

    ακόμα και με τα μπλογκς που θεωρητικά υπάρχουν για να ακούμε περισσότερες γνώμες δεν βέπω να υπάρχει και μεγάλη οργάνωση και τα περισσότερα έχουν γίνει περιοδικά ποικίλης ύλης.
    Μου κάνει αντύπωση το http://geotee-news.blogspot.com/ που φαίνεται να συγκεντρώνεται σε ορισμένο πεδίο.

    είναι δύσκολο να αντικατασταθεί ο καναπές με ένα χάος από γνωμες και θεωρίες που συχνά δε βγάζει πουθενά!

    ακόμα και μεις οι μλόγκερς προτιμούμε να καταποιανόμαστε με όλα τα θέματα, να καταγκέλουμε και φωνάζουμε χωρίς να προσφέρουμε βήμα για δημιουργικό διάλογο σε επιμέρους ζητήματα και ακόμα και όταν γίνεται αυτό χάνεται μέσα στην ποικιλία, τους αφορισμούς και την επικαιρότητα!

    Φυσικά υπάρχουν και αξιόλογα μέρη που βοηθάνε να σχηματίσουμε γνώμη και να μάθουμε 5 πράγματα αλλά γενικότερα αυτή η ασθένεια του καναπέ δεν ξέρω κατά πόσο είναι δυνατό να καταπολεμηθεί εφόσον οι συνθήκες (έτσι όπως το βλέπω εγώ πάντα) το κάνουν πολύ δύσκολο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ με τον ανώνυμο και επαυξάνω:
    Προδοθήκαμε από όλους. Όχι μόνο από την ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ και τα σινάφια αλλά από όλη την αριστερά. Μακάρι να μην υπήρχε αριστερά (όπως λένε) θα ήμασταν ελεύθεροι να βρούμε νέους δρόμους να δημιουργήσουμε από την αρχή αλλά δυστυχώς υπάρχει χειρότερη από όλες τις μορφές εξουσίας που «θέλει» να ανατρέψει, θεωρώντας ότι οποιαδήποτε μορφή αντίδρασης της ανήκει. Κρίνει, διαχωρίζει, στηλιτεύει. Να αντιδράσουμε όλοι μαζί λένε και κανονίζουν το πότε το πώς και το που χωριστά πάντα για να μην κολλήσουμε τίποτα. Αυτοί είναι που βάζουν φρένο στα όνειρά μας στις ζωές μας στα θέλω μας. Δεν είναι ο θρίαμβος του καναπέ είναι που προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Η σιωπή των αμνών...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άνεμε καλησπέρα..

    Μα για να γεμίσουν οι δρόμοι πρέπει να ΟΔΗΓΟΥΝ ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ.
    Δεν γκρεμίζεις απλά για να γκρεμίσεις. Είναι φυσικό αυτό. Γκρεμίζεις όταν ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΙ να ξαναχτίσεις στη θέση του.

    Για την ώρα ο κόσμος δεν βλέπει τίποτε ΑΛΛΟ. Ούτε κι εγώ να είμαι ειλικρινής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συμφωνώ σε πολλά αλλά υπαρχουν και αλλα για να σκεφτούμε.Τί έγινε από τις 5 Μάη και μετά;
    Πράγματι χάλια το συνδ.κινημα και απογοητευτικό το θέμα με τις χωριστές συγκεντρώσεις, αλλά ακριβώς με αυτά έγινε το συλλαλητήριο στις 5 Μάίου με 200000 κόσμο.Ας μην απογοητευόμαστε έτσι εύκολα.Ας δούμε τι κάνουμε ο καθένας χωριστά κι ας αφήσουμε τη βαρετη κριτική για τον νεοέλληνα αν δεν μας πηγαίνει κάπου αλλού εκτός από την παραίτηση.Αυτός ο κόσμος πρέπει να αλλάξει.Αυτό είναι βέβαιο.Ας δούμε λοιπον τι πρέπει να κάνουμε μελετώντας και παλεύοντας την κατάσταση που είναι πράγματι δύσκολη.Αλιως ας πάρουμε τα παιδιά μας κι ας τραβήξουμε για το Ζάλογγο γιατί αύριο μπορεί να μας ρωτησουν γιατί τα παρατησαμε έτσι εύκολα και να μην ξέρουμε τι να πούμε.Τι θα τους πουε αν πρέπει να δουλεύουν σε συνθήκες μεσαίωνα και μένουν σε σκηνές π.χ. με 300 ευρώ μισθό;Σε έναν κόσμο 3 φορες πιο χαλια;Οτι κουραστήκαμε;
    Ο εχθρός λεγεται TV προπαγάνδα και είναι μες το σπίτι όλων.Ας σκεφτούμε τρόπους.
    Αλλιώς ας πάρουμε τα βουνά γιατί αν παραιτηθούμε οι πόλεις ειδικά δεν θα είναι μέρη για να ζείς.
    ΟΧΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ.ΟΥΤΕ ΕΓΩ ΟΥΤΕ ΕΣΥ ΟΥΤΕ ΚΑΝΕΝΑΣ.ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ.
    Δηλαδή αν αύριο γίνει μια συγκέντρωση με 300000 και έχει 10 νεκρούς(δεν είναι ΄τόσο απίθανο) και στο επόμενο είναι 3 κι ο κούκος θα το παρατήσουμε και θα πούμε τελειώσαμε;Δεν αλλάζουν έτσι ευκολα τα πράγματα ρε παιδιά.Εχει πολλές ήττες αλλά και νίκες μπροστά.Δεν παριστάνω τον γενναίο, απλά δεν το αντέχω όλο αυτό΄γύρω.Με τίποτα όμως.
    ΟΥΤΕ ΕΣΕΊς ΤΟ ΑΝΤΈΧΕΤΕ.ΓΙ ΑΥΤΟ ΘΑ ΑΛΛΑΞΕΙ.ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Στις 5/5 είχε 200000 στο δρόμο.Ας μην το ξεχνάμε.Ειχε όμως και 3 νεκρούς.Δεν μπορεί να μην βλέπουμε οτι έπαιξε ρόλο αυτό.
    Αλλά όπως και να έχει τι έγινε;Ετσι εύκολα πάμε στην παραίτηση και στην κριτική πάλι για το Νεοέλληνα;Μας πάει κάπου αυτό;
    Πάμε για Μεσαίωνα και βάλε, κι εμείς είμαστε έτοιμοι να τα παρατήσουμε;
    Ε όχι ρε παιδιά!Τίποτα δεν τελειωσε.Το παιχνίδι δεν τέλειωσε.Οι ΆΛΛΟΙ ΠΑΊΖΟΥΝ ΑΚΌΜΑ.πΆΝΩ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ.ΕΜΕΙΣ;
    Και στα παιδιά μας τι θα πούμε αύριο; Οτι κουραστήκαμε;.Και στο φινάλε δεν ήτανε και τόσο χάλια τα συλλαλητήρια.Αυτό της γσεε κλπ. ήταν μικρότερο μόνο από αυτό στις 5 Μάη.Και το ΠΑΜΕ είχε συλλαλητήριο και στον Πειραιά(λάθος η σωστά)
    Ψυχραιμία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δυστυχως, για πολύ καιρό βλέπω μια φιλολογική αντίδραση στα μέτρα της κυβέρνησης Παπανδρέου, αλλά δεν βλέπω καμμιά θέση, καμμιά πρόταση, καμμιά εναλλακτική λύση.

    Η Νεα Δημοκρατία παραιτήθηκε, γιατί τα θαλάσσωσε και δεν είχε πλέον λύσεις. Η σημερινή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ συνεργασθηκε με την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ και φτάσανε σε αυτή τη λύση, για να μπορεί η Ελλάδα να συνεχίσει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Για την ώρα, και ελλείψει εναλλακτικής πρότασης, εμένα (και μάλλον και την πλειοψηφία) με πείθει.

    Δυστυχώς η Ελληνική αριστερά είναι όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα: ένα μπάχαλο, μια προχειρότητα, δέκα συντροφιές ψευτοδιανούμενων, σαράντα δύο τάσεις, εκατον εικοσιτέσσερα εύκολα κείμενα καταδίκης της πολιτικής λιτότητας, ... ΚΑΜΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ

    Μήπως οι πολλοί Ελληνες κάνουν τις ίδιες απλές σκέψεις; Αν ναι, σ΄ αυτή την περίπτωση ο καναπές δεν είναι παραίτηση, είναι πολιτική θέση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…