Για μια Ανοιχτή Αριστερά

Διαβάζοντας την εξαιρετική ανάλυση Η αριστερά ως δίκτυο στο ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΝ, σκέφτομαι τα λόγια του Νίκου Πουλαντζά... :
"Ο σοσιαλισμός, ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει"...


Και τολμώ να τα "πειράξω": "Η Αριστερά, ή θα είναι ανοιχτή ή θα πάψει να υπάρχει".

Σήμερα κλείνουν δύο εβδομάδες από την κωμικοτραγική διάσπαση του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ με την αποχώρηση ενός κομματιού του μηχανισμού του. Διότι περί αυτού πρόκειται. Ενα κομμάτι του στελεχιακού της μηχανισμού βλέποντας τον κίνδυνο να μην μπορεί να αναπαραχθεί (άρα να συντηρήσει τις "κεκτημένες" θέσεις του) αποφάσισε να φύγει, να πάει αλλού... Το που αλλού είναι ένα θέμα, αλλά αυτό θα το δούμε πολύ σύντομα.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει οτι ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ "εξυγιάνθηκε" έτσι και οτι άλλα κομμάτια των μηχανισμών δεν προσπαθούν να κάνουν το ίδιο δίνοντας μάχες για να διατηρήσουν τις "καρέκλες" τους. Ευτυχώς όμως, εδώ υπήρξε η απάντηση της βάσης του κόμματος όπως αυτή εκφράστηκε από το Συνέδριο που ουσιαστικά διαλύει τις τάσεις και τους μηχανισμούς τους μέσα από το ευαίσθητο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.
Τι σημασία έχουν όλα αυτά για τον κόσμο της Αριστεράς;
Απολύτως καμία.
Αλλα είναι τα ζητούμενα τα άμεσα και τα μακροπρόθεσμα.
Και ας τολμήσουμε επιτέλους να το πούμε, μικρή σημασία έχει και ο ίδιος ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ και το ΣΥΡΙΖΑ και κάθε άλλο μόρφωμα της Αριστεράς αν αυτά δεν επεξεργάζονται και δεν προτείνουν λύσεις, αν δεν εμπνέουν, αν δεν μπορούν να γυρίσουν τη σελίδα της ιστορίας.

Και η σελίδα της ιστορίας δεν πρόκειται να γυρίσει ούτε με τους παλιούς μηχανισμούς ούτε με τα παλιά οργανωτικά ή άλλα εργαλεία.

Ούτε φυσικά με ενδοσκοπήσεις και διυλίσεις των ...κουνουπιών (δεν πάει για σένα, σύντροφε, ΚΟΥΝΟΥΠΙ!)






Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...