Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο μπαμπάς και η μαμά χώρισαν

Οι ψυχολόγοι το λένε εδώ και χρόνια: τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν και με τους δύο γονείς, όταν όμως οι γονείς έχουν πάψει να αγαπιούνται και τσακώνονται, είναι καλύτερα για όλους να χωρίζουν.
Αυτοί οι τσακωμοί είχαν παρακρατήσει στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ και όσο περνούσε ο καιρός η κατάσταση χειροτέρευε. Οποιοι να ήταν οι λόγοι -και ήταν πολλοί και συγκεκριμένοι- το πράγμα δεν τραβούσε άλλο. Ουτε για τον μπαμπά ούτε για τη μαμά ούτε για τα παιδιά. Μόνο τα κανάλια έστηναν γλέντι με αυτή την κατάσταση, όπως στήνουν γλέντι με κάθε τσακωμό, χωρισμό, λιμό, λοιμό και καταποντισμό.
Το διαζύγιο και η λύτρωση από όλο αυτό ήλθε με καθυστέρηση, αλλά επιτέλους ήλθε.
Θα μπορούσε να ήταν καλύτερο ή χειρότερο. "Βελούδινο" ή με σπασίματα.
Σημασία έχει οτι όλο αυτό τελείωσε.
Δεν ήταν εύκολο.
Ποτέ ένας χωρισμός δεν είναι εύκολος.
Ειδικά όταν αυτός που φεύγει, φεύγει από το σπίτι του. Γιατί κακά τα ψέματα αυτό το "σπίτι" το είχαν χτίσει οι ανανεωτικοί. Οι άνθρωποι που ερχόντουσαν από το ΚΚΕ εσωτερικού, τον Ρήγα και την Β' Πανελλαδική.
Ομως τα πράγματα άλλαξαν πολύ τα τελευταία 20 χρόνια. Το σπίτι άλλαξε χέρια. Κι όπως ήταν επόμενο άλλαξαν όλα μέσα σε αυτό. Ακόμη και ο προσανατολισμός του. Η συγκατοίκηση που κάποτε ήταν αρμονική άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται προβληματική. Η ζωή όπως και η πολιτική δεν είναι στατικές. Είναι δυναμικές.
Αυτό δεν κατάλαβαν οσοι δεν μπόρεσαν να προσαρμοσθούν στις αλλαγές ή να συνθέσουν νέους τρόπους συγκατοίκησης.

Κυρίως ξέχασαν οτι το μεγάλο "σπίτι" της Αριστεράς ΔΕΝ (πρέπει να) ΕΧΕΙ ιδιοκτήτες, ενοικιαστές και ενοικιοστάσια.
Το "σπίτι" της Αριστεράς ανήκει σε όλους!

Τα ίδια και πολύ χειρότερα ισχύουν και για τον πολύ πιο προβληματικό, εξαμβλωματικό πλέον ΣΥΡΙΖΑ.

Που από συμμαχία κατάντησε ένα συνονθύλευμα κομμάτων και κομματιδίων που ελάχιστα κοινά έχουν.
Ωρα να ξεκαθαρίσει κι αυτό.
Αρκετή ζημιά έκαναν τα ανεγκέφαλα γκρουπούσκουλα της "επαναστατημένης" πλατείας και τα ρετάλια του σταλινισμού...

Το παιχνίδι τελείωσε!
Βαρεθήκαμε!

Ωρα για νέες συμμαχίες με συνθέσεις και με λογική!

Καλή αρχή σε όλους. Οσους φεύγουν κι όσους μένουν!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…