Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Lost Post


HERE I AM (this is not peyote, LSD or booze)
VISION I/ the toilet bowl has an aura
the aura is blue
the toilet bowl is the buddha
Vision II/ the bathroom is yellow light
a scarab is walking under the sink
blue-green rays emanating from his back—

The North American Book of the Dead



Το Lost, η πιο μακρόβια σειρά της παγκοσμιοποιημένης τηλεόρασης έλαβε τέλος μετά από 120 επεισόδια.
Το παγκόσμιο "Ρετιρέ" ολοκληρώθηκε με ένα διφορούμενο τέλος το οποίο παρακολούθησαν 14.000.000 άνθρωποι.
Διότι αυτό ήταν η σειρά. Ενα παγκόσμιο "Ρετιρέ" με πολλά σπέσιαλ εφέ, λίγο παραπάνω μυστήριο και ένα ελαφρώς (άντε, αρκετά) καλύτερο καστ ηθοποιών.
Το σενάριο απελπιστικά ίδιο: μια ομάδα ανθρώπων ζει απομονωμένη. Οι μεν σε ένα διαμέρισμα, οι δε σε ένα νησί. Μπαίνουν και βγαίνουν σε ένα χώρο που άλλες φορές μοιάζει με ου-τοπία και άλλες με δυστοπία.
Είναι ζωντανοί;
Είναι νεκροί;
Υπάρχουν;
Δεν υπάρχουν;
Η απάντηση είναι διφορούμενη: Ναι! Υπάρχουν! Οχι! Δεν ζουν!
Ή μάλλον ζουν μέσα σε μια ανοησία όπου η ζωή μοιάζει με ζωή αλλά δεν είναι. Δεν μοιάζει με θάνατο αλλά είναι θάνατος.
Ζουν μέσα στην ανοησία που ζούμε όλοι μας προσπαθώντας να επιβιώσουμε.
Αυτό είναι ένα πλαίσιο ζωής δίχως καμιά επιλογή, όπου όμως όλα τα απίθανα είναι πιθανά και όλα τα πιθανά (π.χ. το να θυμάσαι το παρελθόν σου ή και να ζεις σε αυτό) μοιάζουν απίθανα.
Η αφοπλιστική (άρα και αφόρητη) κοινοτοπία πως όλα εμπεριέχουν και το καλό και το κακό (άσπρες πέτρες, μαύρες πέτρες, γιν-γιανγκ κτλ) και πως επιστρέφοντας στη φύση (δηλαδή στο φυσικό μας περιβάλλον) μπορούμε εξίσου να σωθούμε ή να χαθούμε, είναι ο καμβάς που πάνω του κεντήθηκε το Λοστ.
Σαφώς πιο ειλικρινές το σενάριο του Ρετιρέ και η σκηνοθεσία του Δαλιανίδη το οποίο περιγράφει με κωμικό (ο θεός να τον κάνει) τρόπο τον ενταφιασμό μια ομάδας ανθρώπων σε ένα διαμέρισμα μαζί με την ...Τασσώ Καββαδία. Εναν ενταφιασμό τον οποίο παρακολουθούν ΚΑΘΕ καλοκαίρι, ξανά και ξανά, χιλιάδες ενταφιασμένοι τηλεθεατές.
Σαν προβολή μέσω κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης της ίδιας τους της ζωής.
Τα ινδικά χοιρίδια-τηλεθεατές παρακολουθούν ένα κλουβί με άλλα πειραματόζωα και έχουν θαμάξει από το δράμα (ή την κωμωδία) έχοντας την ψευδαίσθηση, για κάποια λεπτά της ώρας, πως οι ίδιοι έχουν βρεθεί εκτός κλουβιού.
Στο μεν Ρετιρέ τα πράγματα είναι χαριτωμένα και κατατονικά.
Στο Λοστ τα πράγματα είναι πιο δραματικά και έντονα.
Και στις δύο σειρές (όπως και σε όλες τις σειρές) κανείς δεν κατουράει, κανείς δεν χέζει, κανείς δεν σιδερώνει, κανείς δεν πληρώνει ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ και κάρτες και παρ' όλα αυτά όλοι φορούν διαφορετικά ατσαλάκωτα μπλουζάκια σε κάθε επεισόδιο, πράγμα που σημαίνει οτι ο καθένας είχε μαζί του στο αεροπλάνο (ή στις ντουλάπες του Ρετιρέ) τουλάχιστον 120 πλήρης αλλαξιές.
Σωστός Παράδεισος λοιπόν για τα ινδικά χοιρίδια!!!
Με άλλα λόγια, είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ από το πρώτο κιόλας επεισόδιο πως ΟΛΟΙ τους είναι πεθαμένοι. Δεν έχουν καμία σχέση με την κατάσταση που ονομάζεται ζωή. Ή μάλλον την κατάσταση που ονομαζόταν κάποτε ζωή και μια μακρυνή της ανάμνηση διαθέτουμε όλοι έστω κι αν την μπερδεύουμε καμιά φορά με μαύρους καπνούς, πολικές αρκούδες σε τροπικά δάση και κούνελους που πετάγονται από τον φράχτη, με ένα μεγάλο ρολόι στα χέρια, για να μας οδηγήσουν στους Αλλους.
Οπου "Αλλοι" είμαστε όλοι οι υπόλοιποι που παρακολουθούμε προσποιούμενοι ειλικρινά (!!!)πως δεν γνωρίζουμε το Τέλος.
Κι εδώ είναι το ζουμί της υπόθεσης και του σεναρίου.
Περιμένουμε να μάθουμε ένα τέλος που όλοι γνωρίζουμε (ή θα έπρεπε να γνωρίζουμε) αλλά έχουμε ξεχάσει. Την μόνη βεβαιότητα που έχουμε. Το Θάνατο.
14.000.000 άνθρωποι κάθισαν χθες μπροστά τους δέκτες τους για να μάθουν αυτό που γνωρίζουν κι όταν κάποιοι έμαθαν και είπαν το τέλος του τελευταίου επεισοδίου ως spoilers, κάποιοι αγανάχτησαν!
Με την αγανάχτηση εκείνου που πάει κάποιος και του λέει: "Ε, ψιτ, κύριος, το ξέρεις οτι στο τέλος θα πεθάνεις;"
Κανείς βεβαίως από αυτούς δεν αναρωτιέται αν, στο μεταξύ, έχει ζήσει. Με όλα τα πραγματικά μυστήρια της ζωής. Και όλα τα ερωτηματικά που αυτή αφήνει.
Ισως γιατί είναι κι εκείνοι, από καιρό, χαμένοι στη νησίδα, ανάμεσα καναπέ και τηλεόραση, σε κάποιο Ρετιρέ αυτού του Χαμένου Πλανήτη!
Να είναι άραγε τυχαίο που μία-δύο ημέρες πριν από το τελευταίο επεισόδιο του Lost κάποιοι δημιούργησαν τεχνητή ζωή στο εργαστήριο;
Και να είναι τυχαίο (φαντάζομαι οτι οι σεναριογράφοι θα πουν οτι τίποτα δεν είναι τυχαίο) τέτοιου είδους σειρές έχουν καθαρά εκπαιδευτικό χαρακτήρα: αφού μας έμαθαν να επιβιώνουμε χωρίς στην πραγματικότητα να ζούμε, αφού μας έμαθαν να λιποτακτούμε από τοην πραγματικότητα, τώρα μας εκπαιδεύουν να μην μπορούμε καν να πεθάνουμε. Δηλαδή να μην έχουμε καμιά απολύτως βεβαιότητα.

Τέλος κακό, όλα καλά!

Αυτή άλλωστε είναι και η εφιαλτική διαφορά της τηλεοπτικής πραγματικότητα των 120 επεισοδίων από την ατόφια ποίηση των ελάχιστων στίχων. Λένε το ίδιο πράγμα, μόνο που στην πρώτη περίπτωση επικρατεί ο θάνατος, ενώ στη δεύτερη η αγάπη:

Δίχως τη δική σου αγάπη γρήγορα περνά ο καιρός
Δίχως τη δική σου αγάπη είναι ο κόσμος πιο μικρός
Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά
Αν με πίστευες λιγάκι, θα ’ταν όλα αληθινά
Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά
Αν με πίστευες λιγάκι, θα ’ταν όλα αληθινά





Death will come to take us away,
There’s no escape he comes every day
He comes to everybody, near and far
He comes to everybody, no matter who you are



Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…