Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Lost Post


HERE I AM (this is not peyote, LSD or booze)
VISION I/ the toilet bowl has an aura
the aura is blue
the toilet bowl is the buddha
Vision II/ the bathroom is yellow light
a scarab is walking under the sink
blue-green rays emanating from his back—

The North American Book of the Dead



Το Lost, η πιο μακρόβια σειρά της παγκοσμιοποιημένης τηλεόρασης έλαβε τέλος μετά από 120 επεισόδια.
Το παγκόσμιο "Ρετιρέ" ολοκληρώθηκε με ένα διφορούμενο τέλος το οποίο παρακολούθησαν 14.000.000 άνθρωποι.
Διότι αυτό ήταν η σειρά. Ενα παγκόσμιο "Ρετιρέ" με πολλά σπέσιαλ εφέ, λίγο παραπάνω μυστήριο και ένα ελαφρώς (άντε, αρκετά) καλύτερο καστ ηθοποιών.
Το σενάριο απελπιστικά ίδιο: μια ομάδα ανθρώπων ζει απομονωμένη. Οι μεν σε ένα διαμέρισμα, οι δε σε ένα νησί. Μπαίνουν και βγαίνουν σε ένα χώρο που άλλες φορές μοιάζει με ου-τοπία και άλλες με δυστοπία.
Είναι ζωντανοί;
Είναι νεκροί;
Υπάρχουν;
Δεν υπάρχουν;
Η απάντηση είναι διφορούμενη: Ναι! Υπάρχουν! Οχι! Δεν ζουν!
Ή μάλλον ζουν μέσα σε μια ανοησία όπου η ζωή μοιάζει με ζωή αλλά δεν είναι. Δεν μοιάζει με θάνατο αλλά είναι θάνατος.
Ζουν μέσα στην ανοησία που ζούμε όλοι μας προσπαθώντας να επιβιώσουμε.
Αυτό είναι ένα πλαίσιο ζωής δίχως καμιά επιλογή, όπου όμως όλα τα απίθανα είναι πιθανά και όλα τα πιθανά (π.χ. το να θυμάσαι το παρελθόν σου ή και να ζεις σε αυτό) μοιάζουν απίθανα.
Η αφοπλιστική (άρα και αφόρητη) κοινοτοπία πως όλα εμπεριέχουν και το καλό και το κακό (άσπρες πέτρες, μαύρες πέτρες, γιν-γιανγκ κτλ) και πως επιστρέφοντας στη φύση (δηλαδή στο φυσικό μας περιβάλλον) μπορούμε εξίσου να σωθούμε ή να χαθούμε, είναι ο καμβάς που πάνω του κεντήθηκε το Λοστ.
Σαφώς πιο ειλικρινές το σενάριο του Ρετιρέ και η σκηνοθεσία του Δαλιανίδη το οποίο περιγράφει με κωμικό (ο θεός να τον κάνει) τρόπο τον ενταφιασμό μια ομάδας ανθρώπων σε ένα διαμέρισμα μαζί με την ...Τασσώ Καββαδία. Εναν ενταφιασμό τον οποίο παρακολουθούν ΚΑΘΕ καλοκαίρι, ξανά και ξανά, χιλιάδες ενταφιασμένοι τηλεθεατές.
Σαν προβολή μέσω κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης της ίδιας τους της ζωής.
Τα ινδικά χοιρίδια-τηλεθεατές παρακολουθούν ένα κλουβί με άλλα πειραματόζωα και έχουν θαμάξει από το δράμα (ή την κωμωδία) έχοντας την ψευδαίσθηση, για κάποια λεπτά της ώρας, πως οι ίδιοι έχουν βρεθεί εκτός κλουβιού.
Στο μεν Ρετιρέ τα πράγματα είναι χαριτωμένα και κατατονικά.
Στο Λοστ τα πράγματα είναι πιο δραματικά και έντονα.
Και στις δύο σειρές (όπως και σε όλες τις σειρές) κανείς δεν κατουράει, κανείς δεν χέζει, κανείς δεν σιδερώνει, κανείς δεν πληρώνει ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ και κάρτες και παρ' όλα αυτά όλοι φορούν διαφορετικά ατσαλάκωτα μπλουζάκια σε κάθε επεισόδιο, πράγμα που σημαίνει οτι ο καθένας είχε μαζί του στο αεροπλάνο (ή στις ντουλάπες του Ρετιρέ) τουλάχιστον 120 πλήρης αλλαξιές.
Σωστός Παράδεισος λοιπόν για τα ινδικά χοιρίδια!!!
Με άλλα λόγια, είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ από το πρώτο κιόλας επεισόδιο πως ΟΛΟΙ τους είναι πεθαμένοι. Δεν έχουν καμία σχέση με την κατάσταση που ονομάζεται ζωή. Ή μάλλον την κατάσταση που ονομαζόταν κάποτε ζωή και μια μακρυνή της ανάμνηση διαθέτουμε όλοι έστω κι αν την μπερδεύουμε καμιά φορά με μαύρους καπνούς, πολικές αρκούδες σε τροπικά δάση και κούνελους που πετάγονται από τον φράχτη, με ένα μεγάλο ρολόι στα χέρια, για να μας οδηγήσουν στους Αλλους.
Οπου "Αλλοι" είμαστε όλοι οι υπόλοιποι που παρακολουθούμε προσποιούμενοι ειλικρινά (!!!)πως δεν γνωρίζουμε το Τέλος.
Κι εδώ είναι το ζουμί της υπόθεσης και του σεναρίου.
Περιμένουμε να μάθουμε ένα τέλος που όλοι γνωρίζουμε (ή θα έπρεπε να γνωρίζουμε) αλλά έχουμε ξεχάσει. Την μόνη βεβαιότητα που έχουμε. Το Θάνατο.
14.000.000 άνθρωποι κάθισαν χθες μπροστά τους δέκτες τους για να μάθουν αυτό που γνωρίζουν κι όταν κάποιοι έμαθαν και είπαν το τέλος του τελευταίου επεισοδίου ως spoilers, κάποιοι αγανάχτησαν!
Με την αγανάχτηση εκείνου που πάει κάποιος και του λέει: "Ε, ψιτ, κύριος, το ξέρεις οτι στο τέλος θα πεθάνεις;"
Κανείς βεβαίως από αυτούς δεν αναρωτιέται αν, στο μεταξύ, έχει ζήσει. Με όλα τα πραγματικά μυστήρια της ζωής. Και όλα τα ερωτηματικά που αυτή αφήνει.
Ισως γιατί είναι κι εκείνοι, από καιρό, χαμένοι στη νησίδα, ανάμεσα καναπέ και τηλεόραση, σε κάποιο Ρετιρέ αυτού του Χαμένου Πλανήτη!
Να είναι άραγε τυχαίο που μία-δύο ημέρες πριν από το τελευταίο επεισόδιο του Lost κάποιοι δημιούργησαν τεχνητή ζωή στο εργαστήριο;
Και να είναι τυχαίο (φαντάζομαι οτι οι σεναριογράφοι θα πουν οτι τίποτα δεν είναι τυχαίο) τέτοιου είδους σειρές έχουν καθαρά εκπαιδευτικό χαρακτήρα: αφού μας έμαθαν να επιβιώνουμε χωρίς στην πραγματικότητα να ζούμε, αφού μας έμαθαν να λιποτακτούμε από τοην πραγματικότητα, τώρα μας εκπαιδεύουν να μην μπορούμε καν να πεθάνουμε. Δηλαδή να μην έχουμε καμιά απολύτως βεβαιότητα.

Τέλος κακό, όλα καλά!

Αυτή άλλωστε είναι και η εφιαλτική διαφορά της τηλεοπτικής πραγματικότητα των 120 επεισοδίων από την ατόφια ποίηση των ελάχιστων στίχων. Λένε το ίδιο πράγμα, μόνο που στην πρώτη περίπτωση επικρατεί ο θάνατος, ενώ στη δεύτερη η αγάπη:

Δίχως τη δική σου αγάπη γρήγορα περνά ο καιρός
Δίχως τη δική σου αγάπη είναι ο κόσμος πιο μικρός
Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά
Αν με πίστευες λιγάκι, θα ’ταν όλα αληθινά
Χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικη η ακρογιαλιά
Αν με πίστευες λιγάκι, θα ’ταν όλα αληθινά





Death will come to take us away,
There’s no escape he comes every day
He comes to everybody, near and far
He comes to everybody, no matter who you are



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…