Επιτέλους! Πενθούμε!

Κρατιέμαι δύο μέρες τώρα... Μήπως δω τα ίδια όπως με τη δολοφονία του μικρού Αφγανού... Μήπως δηλαδή δεν δω τίποτα, καμιά αντίδραση, κανένα πένθος...
Αυτή τη φορά φαίνεται πως καταλάβαμε, αισθανθήκαμε πως κάτι πρέπει να γίνει... Πως ο θάνατος τριών ανθρώπων δεν μπορεί να περάσει έτσι, ως ένα μιντιακό γεγονός...
Είναι η ώρα του Πένθους...
Αναστοχασμό το είπαν κάποιοι...
Είναι το ίδιο πράγμα...
Πενθώ θα πει αναστοχάζομαι τη ζωή και το θάνατο...
Αν δεν το κάνεις δεν μπορείς να συνεχίσεις να ζεις...
Ακόμη και τα μαύρα περιβραχιόνια με τα οποία θα παίξουν οι ποδοσφαιριστές, μεθαύριο, είναι κάτι σπουδαίο... Ισως και διπλά σπουδαίο, μπας και καταλάβουν κάτι οι χούλιγκαν στις κερκίδες...
Μια μικρή λάμψη στα μαύρα μας σκοτάδια!
Διότι αν η δολοφονία είναι το υπέρτατο έγκλημα, το μη-πένθος είναι η υπέρτατη Υβρις και δεν πρόκειται να συγχωρεθεί ούτε από τους θεούς ούτε από τους ανθρώπους!


(Οσο για τους δράστες: καταζητούνται και από θεούς και από δαίμονες। Πέτρα πάνω σε πέτρα δεν θα μείνει μέχρι να βρεθούν!!!)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...