Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ετούτο το μαχαίρι εδώ


Το παρακάτω κείμενο υπάρχει στο τεύχος Απριλίου της Parallaxi. Το αφιερώνω σε όσους αντέχουν ακόμη. Εγώ δεν τα κατάφερα...


Ηταν τέτοιες ημέρες , Απρίλιος του 2003, όταν το φορτηγό πάρκαρε έξω από το σπίτι μας στου Παπάγου. Είχαμε πακετάρει τα πράγματα μας από τις προηγούμενες. Μια εβδομάδα πριν είχα παραιτηθεί από τη δουλειά μου και είχα δηλώσει πως «εγώ παιδιά δεν μεγαλώνω σε αυτή την πόλη». Ο πρώτος μου γιος που σε λίγο θα έκλεινε τα δύο του χρόνια κοιμόταν αμέριμνος στο άδειο του δωμάτιο. Ο δεύτερος ήταν ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του. Φορτώσαμε ο,τι είχαμε και δεν είχαμε και εγκαταλείψαμε την Αθήνα.
Η πόλη, που τότε μετρούσε αντίστροφα ένα χρόνο για το καρναβάλι των Ολυμπιακών αγώνων, μου φαινόταν πλέον αποτρόπαιη έχοντας αποκτήσει ένα Μετρό αλλά χάσει εντελώς κάθε μέτρο. Η απόφαση πάρθηκε μέσα σε μία μέρα: «Ανεβαίνουμε Θεσσαλονίκη με βάση μας τη Χαλκιδική». Πίστευα πως όταν θα τελείωνε το πανηγύρι της Αθήνας θα ερχόταν η σειρά της Βόρειας Ελλάδας να την προσέξει κάποιος. Να γίνουν πράγματα. Πως η Θεσσαλονίκη, αν μη τι άλλο, είναι πιο ανθρώπινη. Κι ας με προειδοποιούσαν οι φίλοι που ζούσαν εκεί πως δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Πως υπάρχει μια μιζέρια. Πως δεν κουνιέται τίποτα.
Εγώ από την άλλη, όποτε την επισκεπτόμουν έβλεπα μια πόλη με ανοιχτούς ορίζοντες, με χαμογελαστά πρόσωπα, με προσδοκίες, με όρεξη. Ένα κουκούλι που από στιγμή σε στιγμή θα άνοιγε και από μέσα του θα ξεπηδούσε μια πανέμορφη πεταλούδα, θα ξεπηδούσαν ιδέες, καινοτομίες, έργα πνοής, καλλιτεχνικά γεγονότα και ρεύματα. Εβλεπα μια Βαρκελώνη του Αίμου να κυοφορείται που να μοσχοβολάει τσουρέκι και Angel του Mugler.
Στην πραγματικότητα δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρά την παιδική μου ηλικία, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου στην Ολγας και στην Ευζώνων. Εβλεπα τη μάνα μου, τη γιαγιά μου, τον παππού μου που δούλευε στον «Ελληνικό Βορρά». Κι ήθελα να χαρίσω τις ίδιες εικόνες στα παιδιά μου.
Πήγαμε κι αμέσως άρχισα να χτίζω πάνω στις ψευδαισθήσεις μου. Με το «καλημέρα σας» έβγαλα ένα περιοδικό. Εκεί γνώρισα έναν πολύτιμο φίλο και συνεργάτη. Τον Νάσο Κυρατζόγλου, ίσως τον σπουδαιότερο web designer του μέλλοντός μας. Είχαμε πέσει όμως σε απατεώνα. Το στήσαμε, το τρέξαμε, μας έριξε «κανόνι» και μας έφαγε τους μισθούς. Πάνω που γεννήθηκε ο Τάσος μου έμεινα για πρώτη φορά στη ζωή μου άνεργος. Όμως δεν καταλάβαινα τίποτα. Εκανα έφοδο καβάλα στο όνειρο. Επιμέλειες βιβλίων, κειμενογραφήσεις και πρόταση για δεύτερο περιοδικό. Ενθετο σε «μεγάλη» εφημερίδα της πόλης. Βγάλαμε έξι τεύχη. Τόσα άντεξε το στομάχι τους. Κι όμως είναι από τα καλύτερα πράγματα –μετά τα παιδιά μου- που έχω κάνει στη ζωή μου.
Κι ύστερα έπεσα στα «σκληρά». Τραγελαφικές καταστάσεις για γέλια και για κλάματα. Ο,τι όμως έχανα με τις ανοησίες, το κέρδιζα με τους ανθρώπους. Νέα παιδιά τα περισσότερα, δημοσιογράφοι που σε άλλες εποχές, σε άλλες συνθήκες θα ήσαν στην πρώτη γραμμή περιοδικών, ραδιοφώνων, εφημερίδων: ο Ακης, η Δήμητρα, η Σόνια, η Βάγια, η Χάιδω, η Παυλίνα, ο Αλέξανδρος, η Χριστίνα, ο Γιάννης, ο Θανάσης. Ομάδα μου στα δύσκολα. «Πλήρωμα» στα χάρτινα «καράβια» μας. Και μαζί με αυτά τα παιδιά –τα «παιδιά» μου- οι βετεράνοι «καπετάνιοι»: ο Κλέαρχος, ο Ηλίας, ο Λάζαρος. Και μαζί μ’ αυτούς ο Γιώργος Τούλας, Γιάννης Κοτσιφός, ο Πάνος Θεοδωρίδης, ο Θανάσης Τριαρίδης, ο Σπύρος Πέγκας, ο Γιώργος Αλισσάνογλου, η Ντέμυ Παπαδοπούλου και πολύ πρόσφατα, η Μαρία Τζελέπη. Φίλοι καρδιάς. Που επιμένουν και υπομένουν. Κι αυτό με κρατούσε. Και η θάλασσα.
Επτά χρόνια. Τέσσερα περιοδικά και συνεργασία με άλλα δύο. Not bad! Όμως η Θεσσαλονίκη βυθιζόταν χρόνο με χρόνο, μήνα με μήνα στο τίποτα. Και μαζί έχανε και ο,τι της είχε απομείνει. Το μέτρο και την ανθρωπιά της. Εγινε σκιά του εαυτού της σαν το πρώτο θύμα αυτής της κρίσης πριν η κρίση εμφανιστεί στα κανάλια. Η Θεσσαλονίκη και σιγά-σιγά ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα ήταν το πρώτο κομμάτι από το «πειραματόζωο» Ελλάς που άρχισε να νεκρώνει. Η προ-Νύμφη πέθανε μέσα στο κουκούλι της.
Εζησα μια παράλογη «σφαγή» μέσα στη δουλειά μου. Πρώτο πιάτο ήμουν εγώ και ύστερα –για μένα αυτό μου στοίχισε περισσότερο- η ομάδα μου. Τους αφάνισαν. Σκόρπισαν στους πέντε ανέμους. Αντεξα δύο χρόνια. Χάρη στο Γιώργο, τη Νανώ και την Ντέμυ. Πριν ένα μήνα πήρα τον ναυτικό μου σάκο και έφυγα αφήνοντας πίσω τους «αιχμαλώτους» μου, σύντροφο, παιδιά και φίλους, και επέστρεψα στην Αθήνα.
Η προσωπική ήττα είναι μεγάλη. Μεγαλύτερη όμως είναι η ήττα της πόλης κι ακόμη πιο μεγάλη η ήττα του ονείρου μιας γενιάς. Από το παράθυρο του αεροπλάνου αποχαιρέτισα μια πόλη με όρθια κτίρια αλλά ισοπεδωμένες ψυχές. Τους υπεύθυνους είτε τους βλέπουμε καθημερινά στην τηλεόραση είτε δεν τους βλέπουμε καθόλου.
Και σε όποιον με ξαναρωτήσει τι σημαίνει αυτό το τατού στο δεξί μου χέρι θα του απαντήσω: «είναι το μαχαίρι που θέλω να κρατούν τα όνειρά μας όταν θα πάρουν την εκδίκησή τους».
Γιατί θα την πάρουν!





Σχόλια

  1. "Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός"
    Κατ'αρχήν καλημέρα και να'σαι καλά.

    Σου γράφω επειδή κι εγώ διάβασα το κείμενό σου στο καινούργιο τεύχος της 'Παράλλαξης'.

    Επειδή τα περισσότερα απ'όσα αναφέρεις για σένα και την προσωπική σου διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Αθήνα δεν τα γνώριζα
    -πώς θα μπορούσα άλλωστε;-
    και με έκαναν να συγκινηθώ, να θυμώσω, να ταυτιστώ, να φωνάξω, να σωπάσω, στο τέλος να θέλω απλώς να σωπάσω. Ε, και;

    Επειδή μ'έκαναν να θυμηθώ ένα ποίημα του Μπουκόβσκι (τί θυμάται ο άνθρωπος....) που λέει:
    "When the troops come up here, I don't care what they do... we've already killed ourselves, each day we get out of bed."

    Επειδή η 'προ-Νύμφη' είναι μία ανοχύρωτη πόλη, ανέκαθεν ήταν,
    και κακώς πιστέψαμε ότι οι άνθρωποι της δικής σου γενιάς,
    της δικής μου γενιάς θα μπορούσαν να σταθούν επάξια ως τείχη ενάντια στην κακομοιριά, τη μιζέρια, την ανοησία, την απανθρωπιά http://www.facebook.com/l/e0007;κ.ο.κ.

    Επειδή εν τέλει οι άνθρωποι
    είναι οι αληθινές πολιτείες
    μέσα στην πόλη, την κάθε πόλη.

    Επειδή τελικά κι η δική μου προσωπική ήττα είναι μεγάλη,
    ευχαριστώ όχι απλά που μου το θύμησες,
    αλλά που δεν με αφήνεις να το ξεχάσω.
    Γιατί πρέπει να προστατεύσω την δική μου πολιτεία.

    Συγγνώμη εάν σε κούρασα.

    Γ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα,

    Μου 'μίλησε' η διήγησή σου γιατί τα ίδια πέρασα κι εγώ. Χωρίς καν να έχω παιδικές μνήμες από τη Θεσσαλονίκη (γέννημα θρέμμα Αθηναίος) επέλεξα, φεύγοντας από την ανθρωποφάγο Αθήνα, εκεί να ζήσω για πέντε χρόνια, εκεί να φτιάξω την οικογένειά μου, εκεί να κάνω τις προσωπικές μου προσπάθειες να χαλάσω το παζλ της στασιμότητας (θυμάμαι, στην παρουσίαση ενός βιβλίου μου στον ΙΑΝΟ πριν λίγα χρόνια, που γνώρισα τα τιμημένα γηρατειά της πόλης, διότι οι νέοι της ήταν μάλλον πολύ απασχολημένοι στο 'εθνικό' τους σπορ, το φραπεδοτάβλι...). Παρά τις προσπάθειές μου και παρότι της δόθηκα ολοκληρωτικά η Θεσσαλονίκη, από την πρώτη μέρα μέχρι την τελευταία, μου γύριζε την πλάτη εργασιακά και όχι μόνο. Με έδιωχνε με τον τρόπο της, έναν τρόπο άθλιο. Και στα πέντε χρόνια αναγκάστηκα κι εγώ ν' αφήσω πίσω τους 'αιχμαλώτους' και τις ψευδαισθήσεις μου για να επιστρέψω στην Αθήνα, προκειμένου να μπορέσω να ζω τον εαυτό μου και, έστω και εξ αποστάσεως, την οικογένειά μου. Με μια λέξη: απογοήτευση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. andrea, oloi tou synafiou xeroume thn poreia sou sthn polh. k ligo- poly oloi exoume perasei mia apo ta idia. ase tis mizeries sthn akrh. na eisai eytyxhs pou ekanes thn ethelousia exodo sou apo th thes/nikh,giati polloi thelisan, alla ligoi eixan ta kotsia na to kanoun. poithta zohs me maxairia pisoplata k epaggelmatikh avevaiothta gia na taiseis ta paidia sou den yparxei. opote kaneis to myalo sou praxh sthn athina k tros tsoureki terkenlh ta s/k me thea thn "mpixla" tou thermaikou. ola kala loipon!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εύχομαι να την πάρουν την εκδίκηση κι ενώνω νοερά την ευχή μου μαζί σας.
    Επιτρέψτε μου να πω οτι ξέρω αρκετά καλά «τα πράγματα» και «τα θαύματα» της Σαλονίκης και τους ανθρώπους που τα συντηρούν και τα περιχαρακώνουν.Ετσι ειναι που τα λέτε κι ακόμη χειρότερα.

    Μέσα απ την καρδία μου εύχομαι.
    Δύναμη,κουράγιο,πείσμα κι όλα θα πάνε καλά.
    Νατάσσα Φωκιανίδου Θεοδωρίδου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αντρεα
    δεν ειμαι του συναφιου σας, αλλα εζησα μια παραλληλη ιστορια απο το 95 εως το 2004! στην Ελλαδα δυστυχως αυτη ειναι η πορεια για τα "καπιταλονια" που θελουν να το παιξουν σεμι-ουρμπανιαριδες, για τα παιδια τους ,για την παρτη τους, για οτιδηποτε... αμα ειχες καταγωγη, αμα γινοσουν καφετζης σιγουρα θα κερδιζες... αλλα σε κουλτουριαρικα επαγγελματα η ελληνικη επαρχια ειναι καταδικασμενη..
    WELCOME BACK και εσο ετοιμος για την Νεα φυγη...
    καλημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γ.>>>> Με κούρασαν πολλά πράγματα. Οχι πάντως εσύ!

    Γεράσιμε>>> Παρ' ολα αυτά δεν μετανιώνω για τις επιλογές μου. Υπήρχαν και καλά σ' αυτό το ταξίδι.

    Katen>>> Δυστυχώς το συνάφι μας χωρίζεται σε αυτούς που θέλουν και δεν μπορούν και σε αυτούς που μπορούν και δεν θέλουν. Μακάρι κάποια στιγμή να θελήσουμε και να μπορέσουμε.

    Νατάσσα>>> Το ξέρω οτι ξέρεις. Οπως κι εγώ ξέρω όλους τους "εξόριστους" από την πατρίδα μας. Σ' ευχαριστώ!

    Ταξιδευτή>>> Πάντα έτοιμος για να ταξίδια. Ας μας έχει ο θεός γερούς πάντα να ανταμώνουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Είναι τραγικό το πως αυτή η πόλη βυθίστηκε και πνίγηκε μέσα στην ίδια της τη θάλασσα. Αυτή η πόλη ήταν, είναι και θα είναι νεκροταφείο ψυχών και συνειδήσεων. Τα είπε ο Δημήτρης Δημητριάδης τα είπε ο Τούλας τα λένε καθημερινά δεκάδες δημιουργικοί άνθρωποι σκεπασμένοι κάτω από τόνους λάσπης. Και όμως φωνάζουν ακόμη. Ποιος τους ακούει δεν έχει σημασία. Εμείς θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε: Resist!


    Drk Angel

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Θέλω να ελπίζω ότι δεν είναι ακριβώς έτσι. Κι ότι κατα διαστήματα, ο καθένας από μας αποδεικνύει ότι κάτι μπορεί να αλλάξει , όχι οικονομικά, αλλα ηθικά κυρίως. Ας μιλήσουμε κι ας τοποθετηθούμε πάνω σε άλλες βάσεις. Ας μην είμαστε ΜΟΝΟ επικριτικοί, ΜΟΝΟ επιθετικοί, ΜΟΝΟ ειρωνικοί. Ανήκουμε εδώ, αυτός είναι ο τόπος μας και φυσικά αντιστεκόμαστε όπως μπορούμε και το φωνάζουμε.

    Ritsa Masoura

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Παρόλο φίλε μου που έχω μιά ακόμα πιό ισοπεδωτική άποψη για την Σαλονίκη (και την είχα πάντα, γιαυτό το 1984 σηκώθηκα να φύγω, έστω και για μόλις 6 χρόνια) έχω καταλήξει στο εξής. Ότι και την αισιοδοξία και την μιζέρια την κουβαλάμε μέσα μας. Life is what you make it.
    (το λέω τώρα στα 44 μου που ξαφνικά ανακάλυψα ότι υπάρχει μιά άλλη πόλη που κινείται σε πολλά επίπεδα και όχι πάντα υπογείως και δεν το είχα πάρει χαμπάρι λόγω της απόλυτης άποψης μου για αυτήν)

    Indictos Kostas

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. πριν 14 χρονια εφυγα απο την Αθηνα....και γυρησα τον τοπο καταγωγης των γονιων μου...Με μια βαλιτσα ηρθα στο νησι...και τον σημερινο μου συζυγο.Φτιαξαμε πολλα....δουλεψαμε και δημιουργουσαμε...Ειμαστε στην φαση που μια επιχειρηση(μεταποιητικη-κατασκευαστικη)..κλεινει!!!Μετα απο τοσες θυσιες και πολεμους.Ενας πολεμος που αρχισε πριν 1,5 χρονο.Να γυρισουμε στην Αθηνα....το σκεφτηκαμε.Αλλα και παλι το ιδιο προβλημα υπαρχει...Ανταγωνισμος απο τις μεγαλες-ξενες επιχειρησεις...ενω το κρατος μας κατασπαραζει ελληνες κατασκευαστες..βιοτεχνες....ΕΣΠΑ και μαλακιες...δεν λειτουργησε ποτε!...Αλλαξαμε ροτα λοιπον..(για να μην μακρυγορω) σε αλλο αντικειμενο..Δεν εχει καμια σχεση με αυτο που καναμε....και εγω σκεφτομαι το πτυχιο της διακοσμητριας-σχεδιαστριας(επεσε και η οικοδομη τελειως) να το κανω κορνιζα..ως αλλη Λιζα!!..
    Τα χρεη δε που εχουν μαζευτει μοιαζουν θηρια να μας κατασπαραξουν....Πολιτικα....ειδησεις κλπ...sory αλλα δεν παρακολουθω εδω και 1 μηνα.Ησυχασα ξερεις απο αυτο...και κοιτω μπροστα...Ο,τι και να κανεις καλη δυναμη και καλη επιτυχια....Κουραγιο για ολους τους Ελληνες...γιατι ολοι λιγο-πολυ,ειμαστε στην ιδια βαρκουλα!!

    Martini Black

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Οι φελοί παντα επιπλέουν, οι υπόλοιποι ψάχνουν (μάταια;) για σανίδες. Το συγκινητικό είναι ότι ακόμα κολυμπάς...

    Kali Dafni

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. posa xeria naxei allaksei etouto to maxairi? sta dika sou omws dhmiourgika xeria as synexisei na skalizei xyla apelekita ... geroi namaste kai n apolamvanoume ta erga sou

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Αγαπητέ ,Άνεμε ,λάθος πόλη επέλεξες να πάς ,λυπάμαι που στο λέω ,το ξέρεις και εσύ αυτό .Απο την γενικότερη πικρία σου τα λές όλα αυτά για την Θεσσαλονίκη .
    Η Αθήνα είναι τρις χειρότερη σε ποιότητα ζωής σαφέστατα .Και ποιότητα ζωής ,μετρημένη με αντικειμενικά κριτήρια (επιστημονικά )και με τα ανθρώπινα .
    Κουράγιο .
    Επίσης ,θέλω να επιμείνω πώς έχει έναν ''βασικό χαρακτήρα'' η Θεσσαλονίκη ή παλιοχαρακτήρα εαν προτιμάς ,που την διασώζει .
    Εγώ προσωπικά αναμένω στα επόμενα 7-8 χρόνια συγκλονιστικές αλλαγές στην πόλη .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…