Hesse μέσα

Ο "Σιντάρτα" του Herman Hesse υπήρξε το ένα εκ των τριών βιβλίων που διάβασα στην προεφηβική ηλικία και που σημάδεψε όχι μόνο εμένα αλλά και πολλούς άλλους της γενιάς μου. Η ιστορία απλή: το εκλεκτό παιδί που φεύγει από το μικρό του χωριό, πηγαίνει να ζήσει στην πόλη, γίνεται πλούσιος, ζει τη ζωή του, φεύγει από τον πόλη, φτάνει σε ένα ποτάμι, συναντά έναν μοναχικό περαματάρη που γίνεται δάσκαλός του, ο περαματάρης πεθαίνει και ο Σιντάρτα μένει για πάντα δίπλα στο ποτάμι έχοντας ανακαλύψει τη γνώση και την αρμονία.
Πρότυπο μοτίβο ο Σιντάρτα για μένα. Μόνο που το πήρα από την ανάποδη καθώς φαίνεται: το χαζό παιδί της πόλης τα μαζεύει και πάει να ζήσει σε ένα χωριό, δουλεύει σε μια άλλη πόλη, χώνεται μέχρι το λαιμό στην ανοησία και στα χρέη, μετά τα πάει καλύτερα, μετά χειρότερα, μετά να τα μαζεύει και ξαναπάει στην πόλη και ούτε ποτάμια ούτε περαματάρηδες ούτε σοφίες και αρμονίες.
Τα άλλα δύο βιβλία ήταν η Βιογραφία του Β.Ι.Λένιν και ο "Δεκαπενταετής Πλοίαρχος" του Βερν.
Για τον Λένιν, τι να πω; Εχετε γειά βρυσούλες, λόγγοι βουνά και σοβιέτ! Από νωρίς!

Τι μένει ως μοτίβο;
Ο "Δεκαπενταετής Πλοίαρχος"!

Μάνααααααααααααα!
Θα πάω στα καράβια! (!!!)





Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Ο Αρχιδάμπουρας