Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Last Truck: Closing of a GM Plant


Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στους εργάτες του εργοστασίου της Τζένεραλ Μότορς στην πόλη Μορέιν του Οχάιο, από τη μέρα που ανακοινώθηκε πως θα κλείσει, έως την τελευταία μέρα λειτουργίας του, ένα χρόνο μετά, στις 23 Δεκεμβρίου 2008, δυο μόλις μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Το εργοστάσιο είχε ανοίξει το 1981 και παρήγαγε κατά μέσο όρο 280.000 μικρά φορτηγά και SUV το χρόνο. Οι εργάτες κλονίζονται από την είδηση πως θα χάσουν τη δουλειά τους, αλλά γρήγορα συνειδητοποιούμε πως πρόκειται να χάσουν πολλά
περισσότερα: την περηφάνια που νιώθουν για την εργασία τους, τη συναδελφικότητα που έχουν χτίσει με τα χρόνια, και τους κοινούς προβληματισμούς για το συλλογικό τους μέλλον. Καθώς η μεγαλύτερη βιομηχανία του Μορέιν κλείνει οριστικά, πολλοί αντιλαμβάνονται την παρακμή της ως μια ένδειξη του μεταβαλλόμενου αμερικανικού βιομηχανικού τοπίου, το οποίο φαίνεται να πεθαίνει, καθώς τα προϊόντα κατασκευάζονται ολοένα και περισσότερο σε ξένες χώρες. Η ταινία παρουσιάζει ένα στιγμιότυπο από την ιστορία της Αμερικής που μπορεί να σημαίνει το τέλος της «εργατικής κατώτερης μεσαίας τάξης».

The Last Truck: Closing of a GM Plant focuses on the workers of the General Motors Assembly Plant in Moraine, Ohio – which opened in 1981, and churned out an average of 280,000 small trucks and SUVs a year – from the announcement a year ago that the plant will be closing, to its last day on December 23, 2008, just two days before Christmas. While the workers are shocked that they will be losing their jobs, we quickly see they are also losing much more: the pride they share in their work, the camaraderie built through the years, and the shared concerns about what their collective futures will hold. As the major industry in Moraine closes its doors for good, many see its demise as an indication of the changing American manufacturing landscape, which seems to be dying as products are increasingly being made elsewhere.
The film offers a snapshot of a moment in America where we may be seeing the end of the blue-collar middle class.


Σκηνοθεσία/Direction: Steven Bognar, Julia Reichert
Φωτογραφία-Μοντάζ/Cinematography-Editing: Steven Bognar
Ήχος/Sound: Julia Reichert
Μουσική/Music:Tim Berger
Παραγωγοί/Producers: Steven Bognar,
Julia Reichert
Παραγωγή/Production: Community Media Productions,
USA julia@donet.com bognar@donet.com
Digibeta Έγχρωμο/Color 40’


Δείτε το στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…