Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Last Truck: Closing of a GM Plant


Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στους εργάτες του εργοστασίου της Τζένεραλ Μότορς στην πόλη Μορέιν του Οχάιο, από τη μέρα που ανακοινώθηκε πως θα κλείσει, έως την τελευταία μέρα λειτουργίας του, ένα χρόνο μετά, στις 23 Δεκεμβρίου 2008, δυο μόλις μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Το εργοστάσιο είχε ανοίξει το 1981 και παρήγαγε κατά μέσο όρο 280.000 μικρά φορτηγά και SUV το χρόνο. Οι εργάτες κλονίζονται από την είδηση πως θα χάσουν τη δουλειά τους, αλλά γρήγορα συνειδητοποιούμε πως πρόκειται να χάσουν πολλά
περισσότερα: την περηφάνια που νιώθουν για την εργασία τους, τη συναδελφικότητα που έχουν χτίσει με τα χρόνια, και τους κοινούς προβληματισμούς για το συλλογικό τους μέλλον. Καθώς η μεγαλύτερη βιομηχανία του Μορέιν κλείνει οριστικά, πολλοί αντιλαμβάνονται την παρακμή της ως μια ένδειξη του μεταβαλλόμενου αμερικανικού βιομηχανικού τοπίου, το οποίο φαίνεται να πεθαίνει, καθώς τα προϊόντα κατασκευάζονται ολοένα και περισσότερο σε ξένες χώρες. Η ταινία παρουσιάζει ένα στιγμιότυπο από την ιστορία της Αμερικής που μπορεί να σημαίνει το τέλος της «εργατικής κατώτερης μεσαίας τάξης».

The Last Truck: Closing of a GM Plant focuses on the workers of the General Motors Assembly Plant in Moraine, Ohio – which opened in 1981, and churned out an average of 280,000 small trucks and SUVs a year – from the announcement a year ago that the plant will be closing, to its last day on December 23, 2008, just two days before Christmas. While the workers are shocked that they will be losing their jobs, we quickly see they are also losing much more: the pride they share in their work, the camaraderie built through the years, and the shared concerns about what their collective futures will hold. As the major industry in Moraine closes its doors for good, many see its demise as an indication of the changing American manufacturing landscape, which seems to be dying as products are increasingly being made elsewhere.
The film offers a snapshot of a moment in America where we may be seeing the end of the blue-collar middle class.


Σκηνοθεσία/Direction: Steven Bognar, Julia Reichert
Φωτογραφία-Μοντάζ/Cinematography-Editing: Steven Bognar
Ήχος/Sound: Julia Reichert
Μουσική/Music:Tim Berger
Παραγωγοί/Producers: Steven Bognar,
Julia Reichert
Παραγωγή/Production: Community Media Productions,
USA julia@donet.com bognar@donet.com
Digibeta Έγχρωμο/Color 40’


Δείτε το στο 12ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…