Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπορούμε; Θέλουμε; (άλλο ένα ποστ για τις εφημερίδες)


Ολοι το έχουμε πει για την επιχείρηση στην οποία δουλεύουμε: "Τι με νοιάζει εμένα; Δικό μου είναι το μαγαζί; Εχω να κερδίσω τίποτα παραπάνω από το μισθό μου;".

Θα μιλήσω για τις εφημερίδες αφού σε αυτές έχω δουλέψει τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου χωρίς αυτό να σημαίνει οτι όσα πω δεν ισχύουν και σε κάποιες άλλες δουλειές.

Αυτή η νοοτροπία έχει (μάλλον είχε) τη βάση της στη λογική της "υπεραξίας" και της κλοπής της από τα αφεντικά. Τι λέει αυτή η λογική (η οποία ίσχυε, ισχύει και θα ισχύει στις καπιταλιστικές αλλά και στις μικτές οικονομίες); Πως ο εργαζόμενος παράγει κάτι παραπάνω από το προϊόν ή την υπηρεσία που προσφέρει έναντι της αμοιβής που του δίνεται. Παράγει μια αξία για την οποία ποτέ δεν πληρώνεται και την οποία καρπώνεται εξ ολοκλήρου ο εργοδότης. Αυτή η υπεραξία ουδέποτε αναδιανέμεται στους εργαζόμενους και ποτέ δεν αποδίδεται στην κοινωνία. Συσσωρεύεται. Αποτελεί το "χαμένο" πλούτο της κοινωνίας. Συχνά μετατρέπεται σε ισχύ σε βάρος της κοινωνίας.

Κι επειδή ακριβώς ισχύουν όλα αυτά το πιο "αποτρόπαιο" σενάριο για τους επιχειρηματίες, μικρούς και μεγάλους δεν είναι το ενδεχόμενο αντίδρασης των εργαζομένων αλλά εκείνο της συμμετοχής τους στην επιχείρηση. Μια συμμετοχή που θα μπορούσε να οδηγήσει στη μερική έστω αναδιανομή της υπεραξίας (με τη μορφή π.χ. μερισμάτων). Κι αυτό διότι, συν τοις άλλοις, θα "έσπαζε" και τις αυστηρές ιεραρχικές δομές των επιχειρήσεων άρα και του κεντρικού ελέγχου τους.

Σε επιχειρήσεις όπου αυτές οι ιεραρχικές δομές και το σύστημα ελέγχου είναι, εκ των πραγμάτων, πιο χαλαρό έχει, κατά καιρούς, επιχειρηθεί η συμμετοχή των εργαζομένων είτε από την αρχή είτε στην πορεία- όχι δυστυχώς με μεγάλη επιτυχία. Τέτοιες επιχειρήσεις είναι τα ΜΜΕ και κυρίως οι εφημερίδες. Σε αυτό βοηθούσαν και βοηθούν μια σειρά από ειδικούς παράγοντες όπως η πνευματική φύση της δουλειάς του δημοσιογράφου, ο κώδικας δεοντολογίας, τα -κάποτε- ισχυρά συνδικάτα Τύπου, ο πολιτικός και ιδεολογικός χαρακτήρας του περιεχομένου, το εφήμερο της παραγωγής, η συνεχής διαχείριση κρίσεων (ΣΗΜ. έχω γράψει παλαιότερα πως η λειτουργία μιας εφημερίδας, ενός περιοδικού, ενός ραδιοφωνικού προγράμματος είναι μια συνεχής, συλλογική διαχείριση κρίσεων).

Και για πιαστώ από το τελευταίο: Τι γίνεται όταν ένας κλάδος που η παραγωγική του διαδικασία είναι μια συνεχής διαχείριση κρίσεων περνάει κρίση; Κρίση αξιοπιστίας, κρίση στους επιμέρους τομείς (ζήτηση, διανομή, μορφή); Υπαρξιακή κρίση;

Την διαχειρίζεται! Και το κάνει όπως ξέρει, αιώνες τώρα, να το κάνει: συλλογικά.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση (για άλλους κλάδους θα μπορούσα να μιλήσω μόνο γενικά) και τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η συμμετοχή των εργαζομένων στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, στις εφημερίδες, στα ραδιόφωνα δεν είναι ένα δημοκρατικό τερτίπι, ένα πείραμα συλλογικότητας, ένας "σοσιαλισμός του κουτιού".
Είναι όρος επιβίωσης των ίδιων των επιχειρήσεων άρα και των εργαζόμενων αλλά και του ίδιου του κοινωνικού αγαθού της ενημέρωσης.
Συμμετοχή στο εταιρικό σχήμα με μετοχές...
Συμμετοχή στις λήψεις αποφάσεων...
Συμμετοχή στην αλλαγή από την παλιά μορφή στα Νέα Μέσα...
Συμμετοχή στην επίλυση προβλημάτων όπως οι πωλήσεις, η διανομή, η δημιουργία νέων διαύλων ενημέρωσης...

Για κάποιους εκδότες και ιδιοκτήτες αυτό το σενάριο εξακολουθεί να είναι αποτρόπαιο.
Για κάποιους συναδέλφους μου -φοβάμαι τους περισσότερους- αυτό είναι κάτι αδιανόητο.

Ας διανοηθούν και οι μεν και οι δε ότι το πραγματικά αποτρόπαιο θα είναι να πάψουν να υπάρχουν...
Και ας τολμήσουν (αντί να αυτοκτονήσουν).



Διαβάζονται ακόμη...

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Από την εφημερίδα "Ελλάδα", Σάββατο 3/11/12


Το πανό των φανατικών οπαδών της ΑΕΚ, «Ορίτζιναλ», σε κάποια γωνιά του Περιστερίου, είχε τη δική του ιστορία, αμιγώς πολιτική. «Ούτε να το σκέφτεστε», έγραφε το μήνυμα, κάτι σαν τον «τοίχο του Λοΐζου» και απευθυνόταν στη Χρυσή Αυγή που ήθελε να νοικιάσει γραφεία στην ίδια πολυκατοικία. Ήταν μία απάντηση στο κεντρικό σύνθημα των Χρυσαυγιτών «είμαστε πολλοί, είμαστε παντού, τα γήπεδα μας ανήκουν», για τα «τάγματα εφόδου» στα γήπεδα όλης της Ελλάδας, από την Καλαμάτα μέχρι την Κομοτηνή. Πρόβλεψη: Την τρέχουσα ποδοσφαιρική σεζόν η κερκίδα των «φανατικών», θα μετατραπεί σε πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στους Χρυσαυγίτες και τους antifa. Αυτό το κλίμα έχει ήδη δημιουργηθεί και οσονούπω αναμένεται «έκρηξη». Θα σπάσει το αυγό του φιδιού… Χρυσαυγίτες υπάρχουν παντού, σε κάθε κερκίδα. Άλλωστε, πρόσφατη έρευνα της εταιρείας Marc για το «Έθνος της Κυριακής» παρουσίασε τα εξής ευρήματα: Οι οπαδοί του Ολυμπιακού, σε ποσοστό 7% ψηφίζουν Χρυσή Αυγή, το…

Τι κρύβεται πίσω από το "Χαμόγελο του Παιδιού";

Το πρόσωπο ενός σκληρού εργοδότη;
Αναδημοσιεύω την καταγγελία του ΠΑΜΕ και ψάχνω...


Αθήνα 2 Σεπτέμβρη 2010


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Θέμα: για το "χαμόγελο του παιδιού"



Ο πολυδιαφημισμένος φιλάνθρωπος των media, πρόεδρος του λεγόμενου "χαμόγελου του παιδιού" έδειξε για ακόμη μία φορά το άγριο, εργοδοτικό του πρόσωπο.

Ξανά απολύσεις, εκβιασμούς απέναντι στους εργαζόμενους όπως: "ή υποβάλετε παραίτηση, ή σας απολύω και σας κάνω μήνυση για κακοποίηση παιδιών"!!

Σήμερα, ο ίδιος εξαφανίστηκε από τον χώρο που είχε πάει αντιπροσωπεία του Π.Α.ΜΕ για να απαιτήσει ανάκληση απόλυσης, εργαζόμενης που για χρόνια δουλεύει στον χώρο, ενώ η υπεύθυνη του σπιτιού στα Μελίσια μπήκε στον χώρο μαζί με περιπολικό της αστυνομίας. Είναι ο ίδιος χώρος, που πριν 1 χρόνο είχε απολυθεί εργαζόμενη, επειδή είχε αντιδράσει στην τοποθέτηση καμερών παρακολούθησης στους χώρους των παιδιών και των εργαζομένων. Οι απολύσεις είναι συνήθης πρακτική του προέδρου του "χαμόγελου του παιδιού&quo…