Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μπορούμε; Θέλουμε; (άλλο ένα ποστ για τις εφημερίδες)


Ολοι το έχουμε πει για την επιχείρηση στην οποία δουλεύουμε: "Τι με νοιάζει εμένα; Δικό μου είναι το μαγαζί; Εχω να κερδίσω τίποτα παραπάνω από το μισθό μου;".

Θα μιλήσω για τις εφημερίδες αφού σε αυτές έχω δουλέψει τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου χωρίς αυτό να σημαίνει οτι όσα πω δεν ισχύουν και σε κάποιες άλλες δουλειές.

Αυτή η νοοτροπία έχει (μάλλον είχε) τη βάση της στη λογική της "υπεραξίας" και της κλοπής της από τα αφεντικά. Τι λέει αυτή η λογική (η οποία ίσχυε, ισχύει και θα ισχύει στις καπιταλιστικές αλλά και στις μικτές οικονομίες); Πως ο εργαζόμενος παράγει κάτι παραπάνω από το προϊόν ή την υπηρεσία που προσφέρει έναντι της αμοιβής που του δίνεται. Παράγει μια αξία για την οποία ποτέ δεν πληρώνεται και την οποία καρπώνεται εξ ολοκλήρου ο εργοδότης. Αυτή η υπεραξία ουδέποτε αναδιανέμεται στους εργαζόμενους και ποτέ δεν αποδίδεται στην κοινωνία. Συσσωρεύεται. Αποτελεί το "χαμένο" πλούτο της κοινωνίας. Συχνά μετατρέπεται σε ισχύ σε βάρος της κοινωνίας.

Κι επειδή ακριβώς ισχύουν όλα αυτά το πιο "αποτρόπαιο" σενάριο για τους επιχειρηματίες, μικρούς και μεγάλους δεν είναι το ενδεχόμενο αντίδρασης των εργαζομένων αλλά εκείνο της συμμετοχής τους στην επιχείρηση. Μια συμμετοχή που θα μπορούσε να οδηγήσει στη μερική έστω αναδιανομή της υπεραξίας (με τη μορφή π.χ. μερισμάτων). Κι αυτό διότι, συν τοις άλλοις, θα "έσπαζε" και τις αυστηρές ιεραρχικές δομές των επιχειρήσεων άρα και του κεντρικού ελέγχου τους.

Σε επιχειρήσεις όπου αυτές οι ιεραρχικές δομές και το σύστημα ελέγχου είναι, εκ των πραγμάτων, πιο χαλαρό έχει, κατά καιρούς, επιχειρηθεί η συμμετοχή των εργαζομένων είτε από την αρχή είτε στην πορεία- όχι δυστυχώς με μεγάλη επιτυχία. Τέτοιες επιχειρήσεις είναι τα ΜΜΕ και κυρίως οι εφημερίδες. Σε αυτό βοηθούσαν και βοηθούν μια σειρά από ειδικούς παράγοντες όπως η πνευματική φύση της δουλειάς του δημοσιογράφου, ο κώδικας δεοντολογίας, τα -κάποτε- ισχυρά συνδικάτα Τύπου, ο πολιτικός και ιδεολογικός χαρακτήρας του περιεχομένου, το εφήμερο της παραγωγής, η συνεχής διαχείριση κρίσεων (ΣΗΜ. έχω γράψει παλαιότερα πως η λειτουργία μιας εφημερίδας, ενός περιοδικού, ενός ραδιοφωνικού προγράμματος είναι μια συνεχής, συλλογική διαχείριση κρίσεων).

Και για πιαστώ από το τελευταίο: Τι γίνεται όταν ένας κλάδος που η παραγωγική του διαδικασία είναι μια συνεχής διαχείριση κρίσεων περνάει κρίση; Κρίση αξιοπιστίας, κρίση στους επιμέρους τομείς (ζήτηση, διανομή, μορφή); Υπαρξιακή κρίση;

Την διαχειρίζεται! Και το κάνει όπως ξέρει, αιώνες τώρα, να το κάνει: συλλογικά.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση (για άλλους κλάδους θα μπορούσα να μιλήσω μόνο γενικά) και τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Η συμμετοχή των εργαζομένων στις επιχειρήσεις των ΜΜΕ, στις εφημερίδες, στα ραδιόφωνα δεν είναι ένα δημοκρατικό τερτίπι, ένα πείραμα συλλογικότητας, ένας "σοσιαλισμός του κουτιού".
Είναι όρος επιβίωσης των ίδιων των επιχειρήσεων άρα και των εργαζόμενων αλλά και του ίδιου του κοινωνικού αγαθού της ενημέρωσης.
Συμμετοχή στο εταιρικό σχήμα με μετοχές...
Συμμετοχή στις λήψεις αποφάσεων...
Συμμετοχή στην αλλαγή από την παλιά μορφή στα Νέα Μέσα...
Συμμετοχή στην επίλυση προβλημάτων όπως οι πωλήσεις, η διανομή, η δημιουργία νέων διαύλων ενημέρωσης...

Για κάποιους εκδότες και ιδιοκτήτες αυτό το σενάριο εξακολουθεί να είναι αποτρόπαιο.
Για κάποιους συναδέλφους μου -φοβάμαι τους περισσότερους- αυτό είναι κάτι αδιανόητο.

Ας διανοηθούν και οι μεν και οι δε ότι το πραγματικά αποτρόπαιο θα είναι να πάψουν να υπάρχουν...
Και ας τολμήσουν (αντί να αυτοκτονήσουν).



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…