Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ώρα του καθρέφτη

Του Γ. Παπαδόπουλου-Τετράδη

Η χώρα μπαίνει από σήμερα σε μια πορεία σύγκρουσης. Σύγκρουσης με τον εαυτό της.

Οι περικοπές που ανήγγειλαν ο πρωθυπουργός και ο υπουργός των Οικονομικών είναι η σπίθα που βάζει φωτιά στις ελληνικές αντιθέσεις, μέσα στις οποίες γεννήθηκε το ώς τώρα. Από τη δυναμική αυτών των αντιθέσεων θα φανεί πώς θα είναι το από αύριο.

Αντίθεση πρώτη: Η άρχουσα οικονομική τάξη μέχρι τώρα ευημερούσε ανενόχλητη, στηριγμένη είτε στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το κεφάλαιο, είτε στην αναπαραγωγή του κεφαλαίου με τις νομοθεσίες της Βουλής, είτε με τη δωροδοκία των πολιτικών και δημόσιων ελεγκτικών μηχανισμών.

Η αναπαραγωγή του κεφαλαίου με το κεφάλαιο επιτυγχανόταν είτε με την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης είτε με τον χρηματοπιστωτικό τζόγο.

Απ' όλες τις παραπάνω σχέσεις της οικονομικής ολιγαρχίας καμία δεν έχει διαταραχθεί σε βάρος της εκτός από τον τζόγο. Ενα μέρος των κεφαλαίων της παίχτηκαν από ομοτράπεζούς της και χάθηκαν. Για την ακρίβεια, δεν χάθηκαν. Γέννησαν μερικούς νέους πλούσιους.

Τώρα, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι και οι επικεφαλής του υποκόσμου, χάνοντας κάτι μικρό από τα πολλαπλώς κερδισμένα, στηλώνουν τα πόδια και επιτίθενται για να ξαναπάρουν τα χαμένα, να ξανακερδίσουν και, βεβαίως, να διατηρήσουν την ισχύ τους στην αγορά και την κοινωνία.

Αντίθεση δεύτερη: Κανείς δεν άρχει αν δεν έχει υπηρετικό μηχανισμό. Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, νομοθέτες, δικαστικοί, άνθρωποι στα ΜΜΕ, μηχανισμοί διαφήμισης κάθε είδους, προστατευόμενοι διανοούμενοι, ξένοι πράκτορες, καθηγεσίες στα πανεπιστήμια, managers, ελεγκτές κάθε είδους, μεσάζοντες, διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και κατασταλτικοί μηχανισμοί μικροπλουτίζουν ή πουλάνε εξουσία σαν προνομιούχα μεσαία τάξη.

Ολοι αυτοί συσπειρώνονται ανήσυχοι, αλλά έτοιμοι να υπερασπιστούν τον ιστό της αράχνης, που υφαίνουν με το σάλιο τους, προκειμένου να συνεχίσουν να τρώνε από τα ζωντανά, που τους πετάει η φύση της άρχουσας τάξης.

Αντίθεση τρίτη: Κανείς δεν άρχει αν δεν υπάρχει κάποιος επί του οποίου να άρχει. Οι μισθωτοί, οι εργάτες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες (εκτός από διεφθαρμένους μεγαλογιατρούς και μεγαλοδικηγόρους, που παρασιτούν, η μαστοράτζα, οι αγρότες, οι άνεργοι, οι νοικοκυρές, οι αδήλωτοι, το κάθε είδους κοινωνικό περιθώριο, οι συνταξιούχοι, οι φτωχοί καλλιτέχνες, οι άδολοι όλης της διαστρωμάτωσης, οι ιδεολόγοι, οι ψαράδες, οι μικροέμποροι και οι μικροεπιχειρηματίες είναι τα πιο κραυγαλέα θύματα της ληστείας.

Για την ακρίβεια είναι η μόνιμη τσέπη, που χρηματοδοτεί τις δύο προνομιούχες τάξεις: την άρχουσα και τη μεσάζουσα. Την πρώτη αντίθεση και τη δεύτερη.

Για να υπάρχει μια αντίθεση δεν αρκεί να ορίζεται. Χρειάζεται να υπάρχει έναντι μιας θέσης. Με την οποία, μάλιστα, να διαφωνεί. Και σε περίπτωση ληστείας να συγκρούεται.

Μέχρι σήμερα είχαμε μια αντίθεση μεταξύ του συμφέροντος της άρχουσας τάξης και της αρχόμενης τάξης, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι από αυτή τη σχέση η άρχουσα κέρδισε 1.000 και η αρχόμενη ένα. Αλλά σύγκρουση δεν υπήρξε. Αντιθέτως, υπάρχει υποταγή στη ληστεία.

Ωσαύτως (μια και η δημοτικιά δεν έχει ακριβέστερη λέξη), είχαμε μια αντίθεση μεταξύ της μεσάζουσας δεύτερης τάξης και της αρχόμενης μόνο και μόνο γιατί από την εκμετάλλευση της αρχόμενης η μεσάζουσα έβγαζε 100, ενώ το θύμα γλίτωνε απλώς καμιά σπλήνα, κανένα μήνα φυλακή, έβαζε το παιδί στο Δημόσιο, έπαιρνε κοψοχρονιά κανένα πιστοποιητικό, κανένα οικόπεδο, καμιά φοροαπαλλαγή, εκμαυλιζόμενο (το θύμα) ότι επέτυχε το ποθούμενο, που θα 'πρεπε κανονικά να το διεκδικεί ως χρωστούμενο του μεσάζοντα. Αλλά, σύγκρουση δεν υπήρξε. Αντιθέτως, υπάρχει όχι απλώς υποταγή, αλλά συχνά και συμμετοχή στην απατεωνιά.

Η σημερινή συγκυρία είναι η ιδανική στιγμή για να δει η ελληνική κοινωνία τον εαυτό της στον καθρέφτη. Και, κοιτάζοντας αυτόν και όχι το είδωλο, να συνειδητοποιήσει ποιο είναι το συμφέρον για την επιβίωσή της και να το διεκδικήσει. Κόβοντας τη σχέση υποταγής και συνενοχής με τη μεσάζουσα τάξη, απαιτώντας και όχι επαιτώντας τα δικαιώματά της. Για να μπορέσει να ορθωθεί απέναντι στην άρχουσα τάξη ως λαός και όχι ως κοπάδι, απαιτώντας και εκεί το μερίδιο επί του πλούτου. Αλλ' αυτά σημαίνουν συγκρούσεις. Και για να βρεθεί σ' αυτή την προνομιακή θέση η κοινωνία πρέπει πρώτα να δει στον καθρέφτη τον εαυτό και όχι το είδωλο. Για να συγκρουστεί με το φοβικό, εφησυχασμένο, βολεμένο κομμάτι της. Αλλιώς, τυφλή πάλι θα συνεχίσει υποταγμένη, άξια της μοίρας της.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…