Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Σε ποια πόλη θέλουμε να ζούμε;"


Η ερώτηση ακούγεται περίεργα. Υποκρύπτει μια δυνατότητα. Τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής. Ακόμη και της επιθυμίας. Πως αν θέλουμε τότε μπορούμε. Η γνωστή σοφιστεία. "Δεν υπάρχει 'δεν μπορώ', υπάρχει 'δεν θέλω'". Αμ δε!
Ποιος έθεσε το ερώτημα;
Η Πολιτιστική Εταιρεία Επιχειρηματιών Βορείου Ελλάδας. Οι προεστοί δηλαδή της Θεσσαλονίκης. Σε ποιους το έθεσαν; Σε όλους τους υπόλοιπους. Σα να λέμε, οι "θείοι" -δεν λέω νονοί για να μην παρεξηγηθώ- στα "ανιψάκια": "Τι λαμπάδα θέλεις φέτος το Πάσχα;".
Δεν είναι κακό να θέτουν ερωτήματα οι προεστοί.
Κακό είναι το οτι τα έχουν ήδη απαντήσει. Για τον εαυτό τους. Και η απάντησή τους είναι εκεί έξω. Είναι η ίδια η πόλη. Ησαν κάπου αλλού τόσα χρόνια; Μετανάστες στην Αυστραλία και τώρα που γύρισαν είπαν να σκεφτούν να κάνουν κάτι για την πόλη τους; Οχι βέβαια!
Φαντάζομαι, ελπίζω, κάποια στιγμή το ένιωσα για κάποιους, πως μερικοί το θέτουν ειλικρινά. Μόνο που και σε αυτή την περίπτωση μοιάζει λίγο με το ειλικρινέστατο ερώτημα προς τον θανατοποινίτη: "Ποια είναι η τελευταία σου επιθυμία;". Οπου ειλικρινής θα είναι και η απάντηση για ένα παγωτό χωνάκι, ένα καπουτσίνο στο ηλιοβασίλεμα, ένα τσιγάρο...
Ειλικρινή ήταν και τα όσα είπαν οι καλεσμένοι ομιλητές. Εδειξαν οτι νοιάζονται. Θεωρητικά οι περισσότεροι. Με συγκεκριμένες προτάσεις και ιδέες δύο-τρεις από αυτούς.
Καλεσμένοι ήσαν οι: ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΩΤΣΟΣ (Γλύπτης, Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ., ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΙΡΙΔΗΣ (Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων Πανεπιστημίου Μακεδονίας), ΤΑΣΟΣ ΚΩΤΣΙΟΠΟΥΛΟΣ (Καθηγητής Αρχιτεκτονικής Α.Π.Θ.), ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΚΑΤΣΕΛΟΣ (Επιχειρηματίας, Πρόεδρος Ε.Β.Ε.Θ.), ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΓΚΑΣ (Επιχειρηματίας, Πρόεδρος των "Φίλων των Δημητρίων", ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΜΠΑΡΔΩΝΗΣ (Συγγραφέας, Δημοσιογράφος), ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΟΥΛΑΣ (Δημοσιογράφος, Εκδότης περιοδικού Parallaxi). Ενώ την εκδήλωση συντόνισε ο δημοσιογράφος ΦΙΛΙΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ.

Βγαίνοντας από το Βασιλικό Θέατρο τα συναισθήματά μου ήσαν ανάμεικτα.
1. Ηταν καλό που η μεγάλη αίθουσα γέμισε κόσμο... Το πρώτο. Αρα θα μπορούσε να υπάρχει ελπίδα...
2. Ηταν καλό που ακούστηκαν φωνές που δεν είχαν ξανακουστεί σε τόσο μεγάλο κοινό.
3. Ηταν καλό που ορισμένα από όσα ειπώθηκαν ρίχναν γροθιά στο μαχαίρι...
4. Ηταν καλό που οι γνωστοί πολιτικοί "κοτζαμπάσηδες" της πόλης είτε δεν ήσαν εκεί για να ακουσθούν οι α-νοησίες τους και όσοι από αυτούς παραβρέθηκαν άκουγαν μόνο καθισμένοι σε μια γωνίτσα.
5. Ηταν καλό που όλα αυτά έγιναν εν μέσω κρίσης.
6. Ηταν ΠΟΛΥ καλό που ο κόσμος διέκοπτε με χειροκροτήματα κάθε λίγο και λιγάκι τις εξαιρετικές και Up-to-the-point ομιλίες του Γιώργου Τούλα, του Σπύρου Πέγκα και του Κώστα Βαρώτσου. Πράγμα που δείχνει οτι το κριτήριο υπάρχει ακόμη...

Πίσω από όλα αυτά τα καλά κ' αγαθά όμως μπορούσες να διακρίνεις μια κρυφή ατζέντα των συμμετεχόντων. Ή μάλλον -για να μην τους τσουβαλιάζουμε όλους-, κάποιων εκ των συμμετεχόντων: η αναδιανομή της εξουσίας στην πόλη εν όψει των Δημοτικών Εκλογών του Νοεμβρίου.
Σαν προ-προεκλογική συγκέντρωση αμερικανικού κόμματος -π.χ. των Ρεπουμπλικάνων στο Ντάλας- για την προετοιμασία της διαδικασίας απονομή του χρίσματος στον επόμενο υποψήφιο δήμαρχο, νομάρχη, περιφερειάρχη.
Μπορεί άλλα να έλεγαν τα χείλη όμως το μάτι δεν ρωτούσε "Σε ποια πόλη θέλουμε να ζούμε" αλλά το "Ποιον δήμαρχο και νομάρχη θα έχουμε".
Κακά τα ψέματα...
Και ακόμη κι αυτό δεν θα ήταν κατακριτέο. Ισα ίσα θα ήταν απολύτων θεμιτό αν εκφραζόταν ανοιχτά και ορθά κοφτά.

Χωρίς αυτά όλα να αναιρούν τα αρκετά σημαντικά που ειπώθηκαν...




Υ.Γ.1: Αν κάτι βρήκα τραγικό αυτό ήταν το ντεμέκ "καταγγελτικό" ύφος και περιεχόμενο ομιλία προύχοντα που χρόνια τώρα κατέχει θέσεις εξουσίας και ευθύνης και η οποία συνοδεύτηκε από ένα παιδαριώδες slide-show με μικρές δόσεις χιούμορ 18ης διαλογής. Ελεος!

Υ.Γ.2: Και την ίδια ώρα της εκδήλωση μια εφημερίδα της πόλης ανακοίνωνε το κλείσιμο του φύλλου της Δευτέρας και την απόλυση δημοσιογράφων. Δείχνοντας ποιο είναι το πραγματικό μέλλον της πόλης και στην ενημέρωση.



(Οι ομιλίες θα ανέβουν, όπως είπαν, σύντομα στο διαδίκτυο: http://www.peebe.gr/site.php?&file=hmerida.xml)







Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…