5.701ο Post. Ε, και;


Να! Γράφω άλλο ένα. Και;
Να γράψω, τι;
Να κλαφτώ; Για τα χάλια μου; Για τα χάλια μας;
Ε, και;
Δεν πρόκειται!
Να πω πως και ο άνεμος χρειάζεται άλλους ανέμους;
Πρωτότυπο! μμμμ...
Να ευχαριστήσω όλους εκείνους που σχολίασαν το προηγούμενο Post;
Μα το κάνω από καρδιάς με κάθε ένα Post από όσα έχω γράψει. Το ξέρουν.
Να, τι;
Ή μήπως να παραστήσω πως δεν τρέχει τίποτα; Πως όλα καλά θα πάνε και πως η ζωή συνεχίζεται;
Υποκρισία!
Δεν ξέρω...
Λαλούν πολλοί κοκόροι και πνίγονται τα κακαρίσματα.
Λέμε, λέμε, λέμε... Και μαζί λέω, λέω, λέω κι εγώ... Και δεν κάνουμε τίποτα...
Τίποτα όμως...
Ουσιαστικά αμίλητοι είμαστε, ακίνητοι, αγέλαστοι.
Πετρώσαμε.
Χειρότερη σφαγή από αυτή δεν υπάρχει.
Σε λίγες ημέρες ξεριζώνομαι και πάλι. Πολλά κουράγια δεν έχω.
Οι λέξεις βγαίνουν με δυσκολία.
Δεν ξέρω τι τελειώνει και τι αρχίζει.
Αν ξέρει κανείς ας μου το πει κι εμένα.
Τέλος πάντων. Θα το παλέψω.
Κι όπου βγει...
Ενα μόνο ξέρω: Ηδη έχω αλλάξει πολύ.




Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...