Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ξεχνώ, ξεχνάς, ξεχνά, ξεχάσαμε, ξεχάσατε, ξέχασαν

Ευτυχώς όχι όλοι:

Συλλογική αμνησία


Την ερχόμενη Τετάρτη, ο Κάρολος Παπούλιας αναμένεται να επανεκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας για μια πενταετία.

Με εξαίρεση το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ, τα υπόλοιπα κόμματα θα υπερψηφίσουν τον νυν Πρόεδρο και μάλιστα θα το κάνουν με ιδιαίτερη ζέση. Ακόμα και μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ (Ανανεωτικοί) θα ήθελαν τον κ. Παπούλια για Πρόεδρο, ωστόσο υπέκυψαν στην περίφημη κομματική γραμμή. Ο κ. Παπούλιας συγκεντρώνει μια μάλλον πρωτοφανή υποστήριξη, η οποία μάλιστα -αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις-αντανακλάται και στην ελληνική κοινωνία. Η αποδοχή Παπούλια είναι πρωτοφανής σε δημοσκοπικά ευρήματα και μάλλον ξεπερνάει και εκείνη του Κ. Στεφανόπουλου, λίγα χρόνια πριν. Για κάποιον μελετητή της σύχρονης πολιτικής μας ιστορίας, θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν ανέτρεχε μερικά χρόνια πριν (περίπου 20) στα πρωτοσέλιδα της εποχής. Θα εύρισκε πολλές αρνητικές αναφορές για τον συγκεκριμένο εν ενεργεία πολιτικό τότε, ο οποίος είχε μετάσχει στην υπόθεση του περίφημου -κατά Ευ. Γιαννόπουλο- κωλόσπιτου της Εκάλης. Ο κ. Παπούλιας μαζί με τον επιχειρηματία Χάλαγκ είχαν εμφανιστεί ως δανειστές του Α. Παπανδρέου, προκειμένου να δικαιολογήσει ο τελευταίος το κόστος ανέγερσης της βίλας. Θεωρήθηκε ως σκανδαλώδης βοήθεια και μάλλον δεν είχαν άδικο όσοι το υποστήριζαν. Τα χρόνια πέρασαν και μαζί με αυτά κατά πώς φαίνεται ξεχάστηκε εντελώς η συγκεκριμένη περίπτωση. Ο Κ. Παπούλιας, από δανειστής της εποχής εκείνης, έγινε ο σχεδόν κοινά αποδεκτός Πρόεδρος σήμερα. Λες και ένα αόρατο σφουγγάρι διέγραψε το παρελθόν. Οι κομματικές σκοπιμότητες (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.) επηρέασαν την ίδια την κοινωνία, η οποία συμπεριφέρεται σαν να απέκτησε συλλογική αμνησία. Ετσι, γράφεται η Ιστορία...

Λαός χρυσόψαρων.

Και μια Αριστερά που ...σέβεται επειδή δεν έχει ποτέ να προτείνει τίποτα ή κάποιον καλύτερο...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…