Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Συνασπισμός και ο Άμλετ

ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ ΚΑΡΤΕΡΟΥ στην ΑΥΓΗ

Η ζημιά, εκεί που έφτασαν τα πράγματα, θα είναι πολύ μεγαλύτερη αν λάβουν την απόφαση να πουν όχι στο συνέδριο, από το αν λάβουν την απόφαση να πουν ναι. Τι να κάνουμε, μπορεί να μην αρέσει, αλλά μερικές φορές ο καλός μάνατζερ, έχει δεν έχει δίκιο, πρέπει να αποδέχεται το δεδομένο των ζημιών και να αντικαθιστά τη χτεσινή τακτική με μια τακτική μείωσης της ζημιάς.

Τι συνδέει τον Άμλετ με το Συνασπισμό; Μα, το δίλημμα! To be or not to be -αυτό βασάνιζε τον ήρωα του Σαίξπηρ. Να μπει ή να μη μπει -αυτό βασανίζει σήμερα το κόμμα της αριστεράς. Να μπει στο καθαρτήριο του εκτάκτου συνεδρίου για να εξαγνιστεί από τα δικά του εφτά θανάσιμα αμαρτήματα και να πάει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του; Ή να μη μπει, γιατί αν μπει, τότε θα μπει πιο βαθιά στο λούκι της εσωστρέφειας και άρα αύριο-μεθαύριο θα αγωνιά πάλι αν θα μπει ή δεν θα μπει στη Βουλή; Να μπει στον έκτακτο έστω πηγαιμό για την Ιθάκη, αλλά αν μπει με τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες θα τα βγάλει πέρα; Αχταρμάς, που θα έλεγε και η Μπατζελή.

ΑΠΟ ΜΙΑ άποψη, θα πείτε, μαθημένα τα βουνά απ’ τα χιόνια. Στην παραγωγή διλημμάτων ο «χώρος» τον βάζει κάτω τον Σαίξπηρ. Να υπάρχει ή να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, να γίνει ή να μη γίνει κόμμα, να πάρουν ή να μην πάρουν κάρτες, να συνεργαστούν ή να μη συνεργαστούν με το ΠΑΣΟΚ, να ψηφίσουν ή να μην ψηφίσουν τον Παπούλια -για να θυμίσουμε μόνο την τελευταία εσοδεία. Ε, ένα κόμμα που επεβίωσε τόσων και τόσων διλημμάτων, τώρα θα κωλώσει; Θα τα βγάλει πέρα και τώρα, αφού η αριστερά ποτέ δεν πεθαίνει, αποφαίνονται οι οπαδοί του αριστερού αυτοματισμού. Αγνοώντας πως ό,τι δεν πεθαίνει, δε σημαίνει κατ’ ανάγκη και ότι ζει.

ΜΑΚΑΡΙ να έχουν δίκιο πάντως, αν και αυτή τη φορά τα πράγματα είναι ζόρικα. Δεν είναι μόνο το επίφοβο αρχιπέλαγος με τις πλειοψηφίες και τις μειοψηφίες, τις βραχονησίδες, τους σκοπέλους, τους υφάλους και τις σπιλιάδες. Ούτε μόνο τα μπουρίνια κορυφής με τις σκληρές κουβέντες, τις αποχωρήσεις, τις απειλές αποχωρήσεων και -ακόμα χειρότερα- τις προειδοποιήσεις παραιτήσεων. Είναι κι εκείνοι οι πολλοί που σε άλλα ματς έβλεπαν, παθιάζονταν, απογοητεύονταν, φώναζαν από την κερκίδα, αλλά τώρα έχουν μπει στο γήπεδο. Η βάση, τα όργανα, τα μέλη, που έχουν αγριέψει και ζητούν να μπει τέλος σε τούτο, τέλος στο άλλο, νέα αρχή σε τούτο, νέα αρχή στο άλλο. Εύκολο το έχετε να τους ξαναγυρίσουν στην κερκίδα αυτοί οι ίδιοι μάλιστα που τους κάλεσαν, πολύ περισσότερο που ορθώς και εκ πεποιθήσεως δεν διαθέτει ο χώρος ΜΑΤ;

ΤΟΥΤΩΝ δοθέντων, ας διακινδυνεύσουμε μια πρόβλεψη: θα το πιουν το πικρό ποτήρι όσοι δεν το θέλουν το συνέδριο, ακόμα κι αν είναι πλειοψηφία, ακόμα κι αν επιμένουν να πιστεύουν ότι μια τέτοια απόφαση οδηγεί σε εσωστρέφεια, άγονες αναμετρήσεις και ζημιές. Κι αν δεν το πιουν όλοι, θα το πιουν τουλάχιστον εκείνοι που διαθέτουν πιο ισχυρά κομματικά αντανακλαστικά. Γιατί η ζημιά, εκεί που έφτασαν τα πράγματα, θα είναι πολύ μεγαλύτερη αν λάβουν την απόφαση να πουν όχι στο συνέδριο, από το αν λάβουν την απόφαση να πουν ναι. Τι να κάνουμε, μπορεί να μην αρέσει, αλλά μερικές φορές ο καλός μάνατζερ, έχει δεν έχει δίκιο, πρέπει να αποδέχεται το δεδομένο των ζημιών και να αντικαθιστά τη χτεσινή τακτική με μια τακτική μείωσης της ζημιάς. Τόσα και τόσα έχουν γραφτεί για αυτό το damage control, δεν θα ανακαλύψουμε εμείς την Αμερική.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ μια τέτοια τακτική, αν γίνει αποδεκτή κι από όσους γίνει, είναι από κει και πέρα ολοφάνερο και την ξέρουν καλά τη δουλειά αυτή οι πιο έμπειροι. Να πέσουν οι τόνοι, να σταματήσουν οι αγριότητες για σκουπόξυλα, εκκαθαρίσεις και ξεκαθάρισμα λογαριασμών, να ανοίξουν όλα τα χαρτιά, να καθοριστεί ενωτική ατζέντα και διαφανείς διαδικασίες. Εγωισμός, Φθόνος, Οργή, Οκνηρία, Φιλαργυρία, Λαιμαργία και Λαγνεία είναι τα αμαρτήματα που αναλαμβάνει να ξεπλύνει το καθαρτήριο κατά τον Δάντη. Με τη σχετική πολιτική μετάφραση (η Λαγνεία για παράδειγμα μεταφράζεται σε Λαγνεία της Εξουσίας, η Λαιμαργία σε Λαιμαργία συσχετισμών κ.λπ.) ταιριάζουν και με τον χώρο. Το θέμα είναι αν θα τα καταφέρει ένα συνέδριο, όπως το ενόψει επίμαχο, να ξεπλύνει κάπως κάποιους από τους λεκέδες αυτούς, ή θα τους πλακώσουν όλους μαζί τα λερωμένα-τ’ άπλυτα-τα παραπεταμένα...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…