Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Απλά πράγματα εκτάκτως ερριμμένα


Τα πράγματα (θα έπρεπε να) είναι απλά. Απλούστατα.
Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είναι κόμμα της Αριστεράς. Ενα το κρατούμενο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτική συμμαχία κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς. Δύο τα κρατούμενα.
Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ είναι μία συνιστώσα αυτού του συμμαχικού σχήματος. Τρία τα κρατούμενα.

Πάμε τώρα ανάποδα:
Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ δεν είναι συμμαχία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα.

Ως κόμμα ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ (θα έπρεπε να) είναι ενιαίος, συνταγμένος, με ένα δεσμευτικό καταστατικό, με ένα κοινά αποδεκτό πολιτικό πρόγραμμα. Ως κόμμα της Αριστεράς (θα έπρεπε να) είναι ένα σύγχρονο αριστερό κόμμα (ταυτολογία; κι όμως δεν είναι τόσο ξεκάθαρο): αριστερά της σοσιαλδημοκρατίας και μακριά από τον σταλινισμό.

Ως συμμαχία της Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ (θα έπρεπε να) είναι ανοιχτός, με πλουραλισμό, με κοινούς αλλά και διαφορετικούς τόπους, με συμφωνίες αλλά και διαφοροποιήσεις. Ως συμμαχικό σχήμα (θα έπρεπε να) είναι ανοιχτό σε ρεύματα από την σοσιαλδημοκρατία ως και τις δυνάμεις που εκφράζει το ΚΚΕ και παραπέρα...

Θα έπρεπε να...

Διότι όλα έγιναν ανάποδα: ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ μοιάζει με συμμαχία τάσεων που πλέον δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους και δείχνουν πως δεν μπορούν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει ένα σχήμα περιορισμένης εμβέλειας που μαλώνει με τις συνιστώσες του και κυρίως με τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.

Αποτέλεσμα; Μπάχαλο!!!

Αυτή η ανάποδη τοποθέτηση των πραγμάτων δημιουργεί ρίξεις. Κυρίως όμως δημιουργεί περισσότερα ερωτήματα από τις απαντήσεις που δίνει. Περισσότερα προβλήματα από λύσεις.

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ θα πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσει:

1. Θα συνεχιστεί αυτό το απίστευτο οργανωτικό και πολιτικό μπάχαλο;
2. Θα συνεχίσει να πολιτεύεται ως το "άλας της πολιτικής" αντιπολιτευόμενος δομικά ή θα δει την προοπτική της εξουσίας με προγραμματικό τρόπο;

Και ο μόνος τρόπος να αποφασίσει είναι ένα Εκτακτο Συνέδριο τώρα!
Ενα συνέδριο που θα δεσμεύει όλους όσους συμμετέχουν στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ.













Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…