Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Θέλω εδώ και μέρες να γράψω για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.
Δεν μου βγαίνουν εύκολα οι λέξεις -ενώ για άλλα και άλλα ροδάνι πάει η γλώσσα και το πληκτρολόγιο...
Και δεν μου βγαίνουν όπως δεν θα μου έβγαιναν αν ήταν να γράψω για την οικογένειά μου, τους αγαπημένους μου, τους γονείς και τα παιδιά μου. Οχι από φόβο ούτε από εκείνο το "τα εν οίκω μη εν δήμω". Αυτό για τα δημόσια πρόσωπα, άρα και για τους δημοσιογράφους, δεν ισχύει. Ακόμη και για τα πολύ οικογενειακά τους.
Είναι κάτι άλλο...
Είναι που για εμένα και για πολλούς άλλους θέλω να ελπίζω, τα πράγματα δεν είναι "άψυχα". Δεν είναι όλα μετρήσιμα -άρα και εξηγήσιμα- "τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι"...
Είναι που καμιά φορά οι χώροι που από μέσα τους διαβήκαμε, μεγαλώσαμε, πονέσαμε, φύγαμε και ξαναγυρίσαμε έχουν χέρια που τα αγγίξαμε, μάτια που κοιτάξαμε και μας κοίταξαν, φλέβες που ενώθηκαν με τις δικές μας φλέβες για το καλό ή το κακό το αίμα...
Οι γονείς μου δεν ζουν για να ξέρω ποιες μεταπτώσεις θα είχαν οι σχέσεις μας. Και θα είχαν. Πολλές. Εχω τα παιδιά μου όμως και τη σύντροφό μου και θείους και ξαδέλφια και φίλους πολλούς. Και ξέρω. Και ξέρουμε. Κανείς μας δεν είναι τέλειος.
Κουσούρια έχω και έχουμε πολλά.
Εγώ έχω τα περισσότερα. Κι ας λένε αρκετοί πως ήταν καλή η περπατησιά μου μέχρι εδώ. Στη ζωή και στο επάγγελμα.
Η μισή αλήθεια είναι. Δεν ήταν καλή. Μπορούσε να είναι και καλύτερη. Μπορεί και χειρότερη βέβαια αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία.
Ετσι και η οικογένειά μου.
Ετσι και όλοι. Οι αναμάρτητοι ας ψάξουν να βρουν πέτρες.
Ετσι και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

Ηθελα να γράψω πολλά. Δεν βρήκα ούτε τις λέξεις ούτε τη σειρά.
Γι αυτό διαβάστε τον Στάθη. Λέει τη δική του πλευρά. Κοντά και στη δική μου:

τέλη τέλη τέλη, ψεύτικε ντουνιά...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…