Για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Θέλω εδώ και μέρες να γράψω για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.
Δεν μου βγαίνουν εύκολα οι λέξεις -ενώ για άλλα και άλλα ροδάνι πάει η γλώσσα και το πληκτρολόγιο...
Και δεν μου βγαίνουν όπως δεν θα μου έβγαιναν αν ήταν να γράψω για την οικογένειά μου, τους αγαπημένους μου, τους γονείς και τα παιδιά μου. Οχι από φόβο ούτε από εκείνο το "τα εν οίκω μη εν δήμω". Αυτό για τα δημόσια πρόσωπα, άρα και για τους δημοσιογράφους, δεν ισχύει. Ακόμη και για τα πολύ οικογενειακά τους.
Είναι κάτι άλλο...
Είναι που για εμένα και για πολλούς άλλους θέλω να ελπίζω, τα πράγματα δεν είναι "άψυχα". Δεν είναι όλα μετρήσιμα -άρα και εξηγήσιμα- "τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι"...
Είναι που καμιά φορά οι χώροι που από μέσα τους διαβήκαμε, μεγαλώσαμε, πονέσαμε, φύγαμε και ξαναγυρίσαμε έχουν χέρια που τα αγγίξαμε, μάτια που κοιτάξαμε και μας κοίταξαν, φλέβες που ενώθηκαν με τις δικές μας φλέβες για το καλό ή το κακό το αίμα...
Οι γονείς μου δεν ζουν για να ξέρω ποιες μεταπτώσεις θα είχαν οι σχέσεις μας. Και θα είχαν. Πολλές. Εχω τα παιδιά μου όμως και τη σύντροφό μου και θείους και ξαδέλφια και φίλους πολλούς. Και ξέρω. Και ξέρουμε. Κανείς μας δεν είναι τέλειος.
Κουσούρια έχω και έχουμε πολλά.
Εγώ έχω τα περισσότερα. Κι ας λένε αρκετοί πως ήταν καλή η περπατησιά μου μέχρι εδώ. Στη ζωή και στο επάγγελμα.
Η μισή αλήθεια είναι. Δεν ήταν καλή. Μπορούσε να είναι και καλύτερη. Μπορεί και χειρότερη βέβαια αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία.
Ετσι και η οικογένειά μου.
Ετσι και όλοι. Οι αναμάρτητοι ας ψάξουν να βρουν πέτρες.
Ετσι και η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

Ηθελα να γράψω πολλά. Δεν βρήκα ούτε τις λέξεις ούτε τη σειρά.
Γι αυτό διαβάστε τον Στάθη. Λέει τη δική του πλευρά. Κοντά και στη δική μου:

τέλη τέλη τέλη, ψεύτικε ντουνιά...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...