Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγαπημένοι μου συνάδελφοι...

...βιώνουμε όλοι μαζί μια πρωτοφανή κρίση. Κρίση των ΜΜΕ ως επιχειρήσεις στις οποίες εργαζόμαστε. Κρίση της Δημοσιογραφίας ως επάγγελμα και ως λειτουργία. Κρίση Αξιοπιστίας και για τα ΜΜΕ και για τη δουλειά μας.
Σ' αυτές τις κρίσιμες λοιπόν ώρες θα ήθελα να σας κάνω μερικές ερωτήσεις:

  • Πότε τη "μυριστήκατε" ως δημοσιογράφοι τις επερχόμενες κρίσεις; Πέρσι; Πρόπερσι; Χθες το βράδυ;
  • Κι να το είχατε "μυριστεί" τι κάνατε γι'αυτές;
  • Πόσες φορές περιοριστήκατε στα τυπικά του ρεπορτάζ σας, γράψατε ένα κομμάτι, το παραδώσατε και φύγατε με τη συνείδησή σας ήρεμη;
  • Πόσες φορές αυτό το κομμάτι ΔΕΝ ήταν copy-paste ("χαρτοκολλητική" το λέγαμε παλιά), άντε και λίγο rewriting;
  • Πόσες φορές δεν γράψατε "πατάτες" χωρίς να έχετε κάνει ρεπορτάζ αλλά με βάση την "εμπειρία" σας;
  • Πόσες φορές ΔΕΝ δουλέψατε "ρουλεμάν" με συναδέλφους άλλων εφημερίδων στο ίδιο ρεπορτάζ;
  • Πόσες φορές χάσατε ειδήσεις;
  • Πόσες φορές δεν κατηγορήσατε συναδέλφους σας οτι έκαναν το ίδιο;
  • Πόσες φορές ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ την εφημερίδα, το περιοδικό ή ακούτε τις ειδήσεις στον σταθμό σας;
  • Πόσες φορές αναρωτηθήκατε για το πόσοι και ποιοι σας διαβάζουν;
  • Πόσες φορές αναρωτηθήκατε αν τους αρέσουν αυτά που γράφετε, ο τρόπος που τα γράφετε;
  • Πόσες φορές ΔΕΝ κάνατε λεζάντες με βαριά καρδιά;
  • Πόσες φορές βοηθήσατε τον νεώτερο συνάδελφό σας σε μια δυσκολία;
  • Πόσες φορές απλώς "ζεστάνατε" την καρέκλα και φύγατε;
  • Πόσες φορές κάνατε δουλειά άλλου "μαγαζιού" στο "μαγαζί" σας;
  • Πόσες φορές "λιώσατε" τις πασιέντζες στον υπολογιστή σας;
  • Πόσες φορές είπατε να το ψάξετε λίγο για το κατά που πάει το πράγμα;
  • Πόσες φορές καθίσατε να μάθετε ένα νέο πρόγραμμα υπολογιστή, κι αχρείαστο να 'ναι;
  • Πόσες φορές δεν λοιδορήσατε συναδέλφους σας που δουλεύουν στις ηλεκτρονικές εκδόσεις με φράσεις του στυλ: "έλα μωρέ, και τι κάνετε εσείς; Το ΑΠΕ αντιγράφετε!"
  • Πόσες φορές δεν δεχτήκατε την πραγματικότητα, λέγοντας πως "μόδα" είναι θα περάσει;
  • Πόσες φορές πιστέψατε οτι έχουμε χρόνο. Μέχρι τι σύνταξη θα αντέξουμε;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…