Κάποιος, όμως, πρέπει να πει στους οπαδούς της «δημοψηφισματικής δημοκρατίας» ότι:

1) Οι πολιτικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι υπόθεση πλειοψηφιών και μειοψηφιών. Κατοχυρώνονται από το Σύνταγμα. Μόνον οι πολιτικοί φορείς με ολοκληρωτικές ιδεολογίες θέλουν να φορέσουν "κορσέδες" στις κοινωνίες και να κατασκευάσουν με το στανιό το νέο άνθρωπο.

2) Τα σύνθετα κοινωνικά ζητήματα δεν αντιμετωπίζονται με μονολεκτικές απαντήσεις στο πλαίσιο μιας ψηφοφορίας. Δεν είναι δυνατόν να ξεμπερδεύεις μ’ ένα "ναι" ή μ’ ένα "όχι". Ο βασανιστικός διάλογος, το ευρύχωρο πνεύμα, ο σεβασμός της διαφορετικότητας και η ανοχή είναι οι απαντήσεις στη δημαγωγία και στην απόπειρα χειραγώγησης των πολιτών.

3) Η θέση ότι τα εθνικά δημοψηφίσματα είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας είναι αφελής, αλλά και επικίνδυνη γιατί ευνοεί τη σχηματική περιγραφή της πολύπλοκης πραγματικότητας, ενθαρρύνει απλουστευτικές προσεγγίσεις και στην έσχατη εκδοχή της μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε φαλκίδευση των ελευθεριών. Πρώτος διδάξας ήταν ο Μπενίτο Μουσολίνι.

4) Ομάδες ανθρώπων που νιώθουν περικυκλωμένες από κινδύνους, που πιστεύουν ότι τα πάντα γύρω τους είναι αποτέλεσμα συνωμοσιών, που νομίζουν ότι η ταυτότητά τους υπονομεύεται από τους ξένους, τις μειονότητες και τους «διαφορετικούς», είναι πολύ πιθανό με τα κατάλληλα ερωτήματα να εμφανιστούν επιρρεπείς σε ρυθμίσεις που θα προσβάλλουν τα δικαιώματα εκείνων που δε συμμορφώνονται με τα διαδεδομένα στερεότυπα.


Το "Κόμμα του Φόβου" και τα "δημοκρατικά" δημοψηφίσματα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...