5 ολόκληρα χρόνια ΑΝεμος


Σήμερα το "καράβι" κλείνει πέντε (ναι, πέντε!) ολόκληρα χρόνια ταξιδιών...
Δεν έχω να πω κάτι...
Τίποτα περισσότερο από όσα είχα πει σε εκείνο το πρώτο πρώτο ποστ:

minima 1o

Αμηχανία…
Το 2005 κάνει τα πρώτα του βήματα μέσα σε ένα κλίμα που καθορίζεται από το τρίπτυχο: «αβεβαιότητα, αβεβαιότητα, αβεβαιότητα» όπως λέει και ο Μίμης. Η νέα χρονιά είναι παρούσα και την ίδια στιγμή μοιάζει μακρινή. Η εγχάραξη του 2004 ήταν βαθιά. Σαν tattoo στο μπράτσο μας. Πρέπει να το κάψεις για να σβήσει αλλά και πάλι θα μείνει η ουλή.
Νομίζω ότι το στοίχημα είναι να κρατηθούμε. Ορθιοι. Και ταυτόχρονα να εξελιχθούμε, να ανοίξουμε. Τα μάτια, τα αυτιά, τα μυαλά, κάθε επικοινωνιακό δίαυλο…
Φέτος συμπληρώνω 20 χρόνια δημόσιας γραφής και 15 internetικής εμπλοκής. Χαίρομαι που ακόμη μπορώ να καβαλάω τα κύματα των εξελίξεων…
Χαίρομαι που είμαι εδώ…
Χαίρομαι που έρχονται ακόμη μεγαλύτερες αλλαγές…

Θα τα λέμε!


Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι' αυτό, το κοινό μας ταξίδι.
Σας ευχαριστώ που μου σταθήκατε στις δύσκολες στιγμές... Αρρώστιες... ανεργία... απολύσεις... ξανά τώρα στα δύσκολα.
Σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε τις χαρές σας, τα παράπονα σας, το χρόνο σας...
Σας ευχαριστώ που με ανέχεστε όταν "στραβώνω", που με αντέχετε όταν "κολλάω"...
Σας ευχαριστώ που μου δίνετε απίστευτα πολλά πράγματα... ιδέες... νέες σκέψεις...
Σας ευχαριστώ που υπάρχετε!



(Νάσσο, σε ευχαριστώ για ΟΛΟ αυτό που ξεκίνησε χάρη σε σένα! Ελένη, σε ευχαριστώ που αντέχεις το ταξίδι και το ξύδι του!)


Πάααααααααααααμε ξανά!


Ολα από την αρχή! Σαν να μην πέρασε μια μέρα!







Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Το φίδι του ναζισμού σέρνεται προς την κερκίδα

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...