Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κυριακάτικες εφημερίδες

Νομίζω οτι κάθε Κυριακή αγοράζω και διαβάζω τις ίδιες εφημερίδες. Εχει τύχει μάλιστα να πετάξω κατά λάθος αυτήν που μόλις αγοράσα και να διαβάζω της προηγούμενης Κυριακής. Ιδιο πράγμα. Η μέρα της Μαρμότας. Μόνο τα CD διαφέρουν... Αν δουλεύουν... Ιδιοι τίτλοι, ίδιες ειδήσεις, ίδια άρθρα... αλλάζει κανένα όνομα... άντε και η σειρά. Η πλήρης απαξίωση. Λες και έχουν βαρεθεί τη δουλειά. Το "ωχ, τι θα γράψουμε πάλι κι αυτή την Κυριακή" φωνάζει από χιλιόμετρα. Και γράφουν τα ίδια, με τον ίδιο τρόπο. Το "προϊόν" έχει κουράσει και έχει κουραστεί. Ακριβώς γιατί το βλέπουν σαν προϊόν. Σαν τούβλο. Τι καινούργιο να κάνεις σε ένα τούβλο; Να του προσθέσει τρύπες;
Κι εκεί την έχουν πατήσει!
Οι ειδήσεις δεν είναι τούβλα. "Τούβλα" είναι όσοι τις έκαναν τούβλα.
Αν μπορούν να σωθούν; Οχι τα τούβλα, οι εφημερίδες...
Τα έχουμε ξαναπεί...
Οχι. Ετσι όπως είναι δεν σώζονται... Και το οτι εξακολουθούν να υπάρχουν είναι θαύμα...
Θα μπορούσαν όμως...

Και είναι ολοφάνερο το πως.




Σχόλια

  1. Τελικά στην Ελλάδα όλα επιβιώνουν... παρ'ελπίδα....

    ... και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Λαμπράκη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ίσως και να έχουμε ώρες-ώρες υπερβολικές απαιτήσεις. Ενημερωνόμαστε καθημερινά με την ειδησεογραφία, συχνά και από πολλαπλές πηγές. Από τον Τύπο της Κυριακής περιμένουμε ανάλυση, εκβάθυνση, προβολή της εξαίρεσης. Ε, λοιπόν, πόσο πια να διαφέρει η ανάλυση από βδομάδα σε βδομάδα? Τί το δραματικό να έχει συμβεί στο μεταξύ ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ που να ανατρέπει την ανάλυση της βδομάδας που προηγήθηκε?

    Το πρόβλημα είναι οτι συχνά το εύρος των καλυπτόμενων θεμάτων είναι στενό και ρηχό, περιοριζόμενο συχνότατα σε ότι συμβαίνει εντός των συνόρων μας και μόνον. Εκεί ξεχωρίζουν σήμερα οι ποιοτικές Κυριακάτικες εφημερίδες από τις... υπόλοιπες. Στο οτι θα με ενημερώσουν για την συνολική εικόνα, για πράγματα που δεν μπόρεσα να μάθω γιατί έγιναν στην άλλη άκρη του κόσμου ή ακόμα περισσότερο για όσα δεν έγιναν (εκεί την θέλω την ανάλυση και την εκβάθυνση, όχι για το προφανές).

    Το να διαβάσω τις θέσεις του ενός ή του άλλου οικείου “Επι-Τόπου” δεν μου λέει και πολλά πράγματα πιά. Ακόμα και οι μυθικές φιγούρες του παρελθόντος έχουν απομυθοποιηθεί. Το Economist που αναφέρθηκε πρόσφατα σαν παράδειγμα δεν έχει μέλλον επειδή ασχολείται με τα νέα κανάλια διανομής περιεχομένου, αλλά επειδή έχει κάτι να πεί. Αν λές κοινοτοπίες, από όποιο κανάλι και να τις πείς, κανείς δεν θα πληρώσει για να σε ακούσει κι άλλη φορά.

    Το οτι ο Τύπος θα αλλάξει, συνολικά, είναι μια βεβαιότητα. Ίσως και να συρρικνωθεί. Υποθέτω πως το ίδιο θα ισχύσει για όλα τα ΜΜΕ. Ποιός επιτέλους βλέπει τους "Τηλε-Βόες" ώστε να μπορέσουν να επιζήσουν. Και ποιός τους χρειάζεται τέλος πάντων, υπάρχει δα κοινό που εκφράζουν? Ποιός για παράδειγμα χρειάζεται το να ακούει/βλέπει συνεχή ροή από διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας όταν ξέρει πως αν έλειπαν αυτές ο λογαριασμός του για τις ίδιες παροχές επικοινωνίας θα ήταν υπο-πολλαπλάσιος του σημερινού? Για να κάνω και πάλι αναφορά στα γραφόμενά σου, ποιό ακριβώς αγαθό παράγουν/παρέχουν τα 20-κάτι κανάλια μας, που δεν θα μπορούσαν να παρέχουν 3-4 όλο κι όλο κανάλια? Έχουμε βάλει τον καταναλωτή να πληρώνει το διαφημιστικό budget μύριων όσων κλάδων της οικονομίας, για να συντηρεί τι, και γιατί?

    Από την άλλη μεριά, μια ματιά στα περίπτερα θα μας πείσει πως υπάρχει τεράστια ποικιλία από περιοδικά, που καλύπτουν τις διάφορες εκφάνσεις της προσωπικότητας και τον ενδιαφερόντων του καθένα μας. Αυτός ο Τύπος, ο “δευτεροκλασάτος” είναι που δίνει την πληροφόρηση που μας λείπει, αυτόν είναι που πληρώνουμε. Κι εκεί και τα πλήθη των εκδόσεων και το τιράζ τους δεν έχουν καμιά μα καμιά σχέση με τις περασμένες δεκαετίες.

    Όπως και σε άλλα αλώνια, η εξειδίκευση είναι τ'όνομα του παιχνιδιού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οπως καταλαβαίνεις και απο προηγούμενα ποστ μου, συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα γράφεις.
    Θα πρέπει όμως, κι αυτό το λέω και το γράφω όπου σταθώ, οτι είναι άλλο πράγμα η κρίση του Τύπου και άλλο η κρίση (αξιοπιστίας κυρίως) της Δημοσιογραφίας.
    Καλούς δημοσιογράφους έχουμε. Καλά Μέσα δεν έχουμε. Και σε αυτό φταίμε κι εμείς, δημοσιογράφοι αλλά και κοινό.

    Για το θέμα της εξειδίκευσης χωρά μεγάλη κουβέντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οπως καταλαβαίνεις και απο προηγούμενα ποστ μου, συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα γράφεις.
    Θα πρέπει όμως, κι αυτό το λέω και το γράφω όπου σταθώ, οτι είναι άλλο πράγμα η κρίση του Τύπου και άλλο η κρίση (αξιοπιστίας κυρίως) της Δημοσιογραφίας.
    Καλούς δημοσιογράφους έχουμε. Καλά Μέσα δεν έχουμε. Και σε αυτό φταίμε κι εμείς, δημοσιογράφοι αλλά και κοινό.

    Για το θέμα της εξειδίκευσης χωρά μεγάλη κουβέντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…