Κυριακάτικες εφημερίδες

Νομίζω οτι κάθε Κυριακή αγοράζω και διαβάζω τις ίδιες εφημερίδες. Εχει τύχει μάλιστα να πετάξω κατά λάθος αυτήν που μόλις αγοράσα και να διαβάζω της προηγούμενης Κυριακής. Ιδιο πράγμα. Η μέρα της Μαρμότας. Μόνο τα CD διαφέρουν... Αν δουλεύουν... Ιδιοι τίτλοι, ίδιες ειδήσεις, ίδια άρθρα... αλλάζει κανένα όνομα... άντε και η σειρά. Η πλήρης απαξίωση. Λες και έχουν βαρεθεί τη δουλειά. Το "ωχ, τι θα γράψουμε πάλι κι αυτή την Κυριακή" φωνάζει από χιλιόμετρα. Και γράφουν τα ίδια, με τον ίδιο τρόπο. Το "προϊόν" έχει κουράσει και έχει κουραστεί. Ακριβώς γιατί το βλέπουν σαν προϊόν. Σαν τούβλο. Τι καινούργιο να κάνεις σε ένα τούβλο; Να του προσθέσει τρύπες;
Κι εκεί την έχουν πατήσει!
Οι ειδήσεις δεν είναι τούβλα. "Τούβλα" είναι όσοι τις έκαναν τούβλα.
Αν μπορούν να σωθούν; Οχι τα τούβλα, οι εφημερίδες...
Τα έχουμε ξαναπεί...
Οχι. Ετσι όπως είναι δεν σώζονται... Και το οτι εξακολουθούν να υπάρχουν είναι θαύμα...
Θα μπορούσαν όμως...

Και είναι ολοφάνερο το πως.




Σχόλια

  1. Τελικά στην Ελλάδα όλα επιβιώνουν... παρ'ελπίδα....

    ... και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς Λαμπράκη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ίσως και να έχουμε ώρες-ώρες υπερβολικές απαιτήσεις. Ενημερωνόμαστε καθημερινά με την ειδησεογραφία, συχνά και από πολλαπλές πηγές. Από τον Τύπο της Κυριακής περιμένουμε ανάλυση, εκβάθυνση, προβολή της εξαίρεσης. Ε, λοιπόν, πόσο πια να διαφέρει η ανάλυση από βδομάδα σε βδομάδα? Τί το δραματικό να έχει συμβεί στο μεταξύ ΚΑΘΕ ΒΔΟΜΑΔΑ που να ανατρέπει την ανάλυση της βδομάδας που προηγήθηκε?

    Το πρόβλημα είναι οτι συχνά το εύρος των καλυπτόμενων θεμάτων είναι στενό και ρηχό, περιοριζόμενο συχνότατα σε ότι συμβαίνει εντός των συνόρων μας και μόνον. Εκεί ξεχωρίζουν σήμερα οι ποιοτικές Κυριακάτικες εφημερίδες από τις... υπόλοιπες. Στο οτι θα με ενημερώσουν για την συνολική εικόνα, για πράγματα που δεν μπόρεσα να μάθω γιατί έγιναν στην άλλη άκρη του κόσμου ή ακόμα περισσότερο για όσα δεν έγιναν (εκεί την θέλω την ανάλυση και την εκβάθυνση, όχι για το προφανές).

    Το να διαβάσω τις θέσεις του ενός ή του άλλου οικείου “Επι-Τόπου” δεν μου λέει και πολλά πράγματα πιά. Ακόμα και οι μυθικές φιγούρες του παρελθόντος έχουν απομυθοποιηθεί. Το Economist που αναφέρθηκε πρόσφατα σαν παράδειγμα δεν έχει μέλλον επειδή ασχολείται με τα νέα κανάλια διανομής περιεχομένου, αλλά επειδή έχει κάτι να πεί. Αν λές κοινοτοπίες, από όποιο κανάλι και να τις πείς, κανείς δεν θα πληρώσει για να σε ακούσει κι άλλη φορά.

    Το οτι ο Τύπος θα αλλάξει, συνολικά, είναι μια βεβαιότητα. Ίσως και να συρρικνωθεί. Υποθέτω πως το ίδιο θα ισχύσει για όλα τα ΜΜΕ. Ποιός επιτέλους βλέπει τους "Τηλε-Βόες" ώστε να μπορέσουν να επιζήσουν. Και ποιός τους χρειάζεται τέλος πάντων, υπάρχει δα κοινό που εκφράζουν? Ποιός για παράδειγμα χρειάζεται το να ακούει/βλέπει συνεχή ροή από διαφημίσεις της κινητής τηλεφωνίας όταν ξέρει πως αν έλειπαν αυτές ο λογαριασμός του για τις ίδιες παροχές επικοινωνίας θα ήταν υπο-πολλαπλάσιος του σημερινού? Για να κάνω και πάλι αναφορά στα γραφόμενά σου, ποιό ακριβώς αγαθό παράγουν/παρέχουν τα 20-κάτι κανάλια μας, που δεν θα μπορούσαν να παρέχουν 3-4 όλο κι όλο κανάλια? Έχουμε βάλει τον καταναλωτή να πληρώνει το διαφημιστικό budget μύριων όσων κλάδων της οικονομίας, για να συντηρεί τι, και γιατί?

    Από την άλλη μεριά, μια ματιά στα περίπτερα θα μας πείσει πως υπάρχει τεράστια ποικιλία από περιοδικά, που καλύπτουν τις διάφορες εκφάνσεις της προσωπικότητας και τον ενδιαφερόντων του καθένα μας. Αυτός ο Τύπος, ο “δευτεροκλασάτος” είναι που δίνει την πληροφόρηση που μας λείπει, αυτόν είναι που πληρώνουμε. Κι εκεί και τα πλήθη των εκδόσεων και το τιράζ τους δεν έχουν καμιά μα καμιά σχέση με τις περασμένες δεκαετίες.

    Όπως και σε άλλα αλώνια, η εξειδίκευση είναι τ'όνομα του παιχνιδιού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οπως καταλαβαίνεις και απο προηγούμενα ποστ μου, συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα γράφεις.
    Θα πρέπει όμως, κι αυτό το λέω και το γράφω όπου σταθώ, οτι είναι άλλο πράγμα η κρίση του Τύπου και άλλο η κρίση (αξιοπιστίας κυρίως) της Δημοσιογραφίας.
    Καλούς δημοσιογράφους έχουμε. Καλά Μέσα δεν έχουμε. Και σε αυτό φταίμε κι εμείς, δημοσιογράφοι αλλά και κοινό.

    Για το θέμα της εξειδίκευσης χωρά μεγάλη κουβέντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Οπως καταλαβαίνεις και απο προηγούμενα ποστ μου, συμφωνώ με τα περισσότερα από όσα γράφεις.
    Θα πρέπει όμως, κι αυτό το λέω και το γράφω όπου σταθώ, οτι είναι άλλο πράγμα η κρίση του Τύπου και άλλο η κρίση (αξιοπιστίας κυρίως) της Δημοσιογραφίας.
    Καλούς δημοσιογράφους έχουμε. Καλά Μέσα δεν έχουμε. Και σε αυτό φταίμε κι εμείς, δημοσιογράφοι αλλά και κοινό.

    Για το θέμα της εξειδίκευσης χωρά μεγάλη κουβέντα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου