Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ηταν ένα μικρό καράβι που ήταν α-α-α-ααααααα

Τα καράβια των ελληνικών ΜΜΕ βουλιάζουν το ένα μετά το άλλο όπως συμβαίνει και σε ολόκληρο τον κόσμο. Κι όμως οι ορχήστρες συνεχίζουν να παίζουν και τα γκαρσόνια συνεχίζουν να σερβίρουν εδέσματα στη μεγάλη σάλα. Κάποιοι κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου στις πολυτελείς κουκέτες τους. Και κάποιοι άλλοι, εκεί, έξω στα καταστρώματα βλέπουν την επικίνδυνη κλίση που έχουν πάρει τα πλεούμενα, χωρίς όμως να μπορούν να την εξηγήσουν και χωρίς να να μπορούν να κάνουν κάτι...
Ο δημοσιογραφικό κλάδος, ουσιαστικά ακυβέρνητος εδώ και χρόνια, τώρα είναι και τυπικά χωρίς καπετάνιους στο τιμόνι.
Και μέσα στην καταστροφή ακούγεται επιτέλους μια φωνή. Η φωνή του Μεικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ. Μόνο που είναι φωνή απόγνωσης και όχι φωνή μιας κάποιας λύσης. Δηλαδή φωνή της λογικής και της επίγνωσης του τι πραγματικά συμβαίνει.
Οι συνάδελφοι, όπως και η πλειοψηφία των ελλήνων δημοσιογράφων, νομίζει οτι ζούμε μια παροδική κρίση. Πως όλα όσα γίνονται είναι περαστικά και οτι μπορεί κάποιος ή κάτι να τα αναστρέψει. Πως η λύση είναι η διεκδίκηση των παλιών κεκτημένων και των δικαιωμάτων. Πως το θέμα είναι απλά και μόνο το εργασιακό και οτι με πίεση μπορεί να λυθεί.
Κι αυτό είναι το τεράστιο λάθος.
Θα πνιγούμε διαμαρτυρόμενοι.
Ακριβώς διότι δεν αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος της Κρίσης.
Λένε οι εκπρόσωποι του Μεικτού:

Τα εκλεγμένα μέλη του Μικτού Συμβουλίου της ΕΣΗΕΑ που υπογράφουμε αυτό το κείμενο, εκφράζουμε την έντονη ανησυχία και αγωνία μας, καθώς και των συναδέλφων που εκπροσωπούμε, για τις εξελίξεις στα ΜΜΕ. Η καταιγίδα είναι ήδη εδώ. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε:
  • 11 μήνες παραμένουν απλήρωτοι οι δημοσιογράφοι στην «Εξπρές» και πάνω από τέσσερις στον Ξένιο.
  • Απολύονται ή υποχρεώνονται εκβιαστικά σε αποχώρηση δημοσιογράφοι από τον ΑΝΤ-1.
  • Συνεχίζονται μαζικά οι απολύσεις σε City, Alter κ.λ.π., ενώ ανάλογα φαινόμενα σημειώνονται και σε θεωρητικά «καλά μαγαζιά» (π.χ. Καθημερινή).
  • Παραμένουν σε εκκρεμότητα και ανασφάλεια οι εργαζόμενοι στους δημοτικούς ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς.
  • Σε ομηρία βρίσκονται εκατοντάδες συμβασιούχοι στην ΕΡΤ.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και, δυστυχώς, στην πιο βαθιά κρίση στην ιστορία του κλάδου, η ΕΣΗΕΑ βρίσκεται στη χειρότερή της κατάσταση. Το ΔΣ υπολειτουργεί, προεδρείο δεν έχει εκλεγεί έξι μήνες μετά τις τελευταίες εκλογές, ενώ το Μικτό Συμβούλιο καταδικάζεται σε αδράνεια. Η διετής συλλογική σύμβαση εργασίας λήγει τον Δεκέμβριο και κανείς δεν έχει σκεφτεί όχι μόνο τι αλλά και με ποιους τρόπους θα απαιτήσουμε την επόμενη, αλλά ούτε καν να την καταγγείλει. Το ασφαλιστικό ανοίγει και πάλι με ευθείς απειλές για όλους τους εργαζόμενους και, φυσικά, για τον κλάδο μας.



Αμ, να ήταν μόνο αυτά!
Ο κατάλογος δεν είναι απλώς μακρύς, μακραίνει μέρα με την ημέρα και μέσα στους επόμενους μήνες θα ακολουθήσουν κανόνια που δυστυχώς δεν τα φαντάζεστε καν. Ιστορικές εφημερίδες πρόκειται να κλείσουν. Ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί σταθμοί. Δεκάδες περιοδικά.
Ποιος θα δεχτεί να υπογράψει συλλογικές συμβάσεις λίγο πριν το θάνατό του;
Αυτά τα πράγματα τελείωσαν και δεν πρόκειται ποτέ να επιστρέψουν στο σημείο που ήταν πριν δύο χρόνια.
Τε-λει-ώ-σα-με!
Ας το πάρουμε απόφαση και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε. Διότι μπορούμε!
Και συνεχίζει:

Η αποδιοργάνωση, η έλλειψη στόχων και δράσης οδηγεί στην ανεργία και την απογοήτευση ολοένα περισσότερους εργαζομένους. Η κατάρρευση του σωματείου έχει αποθρασύνει την εργοδοσία που δεν διστάζει να βάλει σε εφαρμογή ακραία μέτρα και σενάρια. Η ασυδοσία των «επάνω» έχει φτάσει μέχρι το σημείο να αποκλείουν προκλητικά την εκπρόσωπο των εργαζομένων στον προηγούμενο Ελεύθερο Τύπο, Ματίνα Παπαχριστούδη, από το δυναμικό του νέου φύλλου, στέλνοντας σαφές μήνυμα αδιαλλαξίας και ακραίας επιθετικότητας.

Δεν υπάρχει κανένα «κεκτημένο» και όποιος αντιστέκεται στα αντιδραστικά τους σχέδια θα «εξαφανίζεται». Δυστυχώς, στη συγκεκριμένη υπόθεση, η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ – ανεξήγητα και περιέργως – δεν υποστήριξε, ως όφειλε, την επαναπρόσληψη της εκπροσώπου. Απαιτούμε από το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ να καταγγείλει τον αποκλεισμό της Ματίνας Παπαχριστούδη, τηρώντας την καταστατική αρχή της προστασίας των εκλεγμένων εκπροσώπων των εργαζομένων στα ΜΜΕ.


Η κατάσταση στην ΕΣΗΕΑ δεν είναι επίσης περαστική.

Μόνο αν πιστέψουμε οτι η Ενωση είναι προ πολλού "νεκρή" μπορεί κάτι να γίνει.

Τι;

Μια Νέα Ενωση Δημοσιογράφων.

Αλλη λύση δεν υπάρχει!

Μια Νέα Ενωση που δεν θα λειτουργεί απλώς ως Σωματείο αλλά και ως Οργάνωση παραγωγής ενημέρωσης, εκπαίδευσης, αναζήτησης νέων τρόπων και ρόλων για τη Δημοσιογραφία και τους δημοσιογράφους.

Ολα από την αρχή!

Μπαλώματα και επιμέρους αιτήματα, όσο δίκαια και να είναι δεν μπορούν να σταθούν ούτε και να έχουν κάποιο αποτέλεσμα.

Λέτε:

Για όλους αυτούς τους λόγους, επιλέξαμε να σπάσουμε τη σιωπή μας. Καλούμε σε γενικές συνελεύσεις των δημοσιογράφων σε όλα τα ΜΜΕ το επόμενο διάστημα με άξονα:

  • Τις διεκδικήσεις μας για τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας.
  • Για να μην γίνει καμία απόλυση σε ΜΜΕ σε περίοδο οικονομικής κρίσης.
  • Για να διερευνήσουμε τους τρόπους εξόδου της ΕΣΗΕΑ από την κρίση.
  • Να αποκρούσουμε τη νέα επίθεση στα ασφαλιστικά μας δικαιώματα και να απαιτήσουμε την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.

Παράλληλα, απαιτούμε τη διεξαγωγή γενικής συνέλευσης των δημοσιογράφων σε σύντομο χρονικό διάστημα, σε προσιτό χώρο και με προκήρυξη στάσης εργασίας.

Ολα αυτά θα ήσαν εύλογα σε κανονικές συνθήκες. Πριν χρόνια ίσως...

Τώρα το παιχνίδι έχει τελειώσει.

Το νέο παιχνίδι λέγεται: "Τα ΜΜΕ πεθαίνουν. Η Δημοσιογραφία μπορεί να σωθεί;".

Αυτό είναι το στοίχημα.

Αλλος δρόμος δεν υπάρχει.


Βλέπε:

>Ο Τύπος Καίγεται!

>Το τέλος των εφημερίδων και το μέλλον της ενημέρωσης

> Η συζήτηση για τα Νέα Μέσα και τη Δημοσιογραφία

> ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΜΜΕ

>Κρίση στα ΜΜΕ; Ας ανακαλύψουμε και πάλι τη δημοσιογραφία (Μέρος Ε')

>Η Κρίση στα ΜΜΕ… (σημειώσεις για ένα πρόβλημα) 1-25

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…