Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ανεμομαζώματα 9/12/09

>Εχθρική κοινωνία
>Η αναρχία της αναρχίας
>Νταβαντούρια στις Πρέσπες


Κι ακόμη...


Στην αίθουσα του 1ου ορόφου της ΕΣΗΕΑ - ΠΟΕΣΥ (Ακαδημίας 20), αύριο 10/12/2009, στις 10:30 πραγματοποιείται ημερίδα για τα φλέγοντα θέματα που απασχολούν τους νέους κυρίως δημοσιογράφους: Η εργασία με ξευδεπίγραφες εργασιακές σχέσεις έργου ή ορισμένου χρόνου, δηλαδή τα γνωστά "μπλοκάκια", και η δημοσιογραφική εργασία εκτός Συλλογικών Συμβάσεων και Ασφαλιστικού Συστήματος οσων δημοσιογράφων εργάζονται στα ενημερωτικά ψηφιακά ΜΜΕ (internet, portals κ.λπ).


Η αθλιότητα. Δηλαδή ΠΟΣΟ καραγκιόζης μπορεί να είναι κάποιος που αντιγράφει το WIRED στην Ελλάδα;:


(Από το http://metapublica.blogspot.com/ )
Όταν κάθε κάμποσο στον Eλληνικό τύπο εμφανίζεται ένα κρούσμα καραμπινάτης αντιγραφής εκπλήσσομαι.

Eκπλήσσομαι γιατί όλο και περισσότερο η αντιγραφή είναι και πιο χοντροκομμένη, γιατί τα έντυπα που κλέβουν έχουν μεγάλο αναγνωστικό κοινό όχι μόνο διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα, αλλά πάνω από όλα επειδή αυτοί που τη διαπράττουν δεν τους νοιάζει αν τους ανακαλύψουν.

Η αντιγραφή είναι ανεκτή στον Ελληνικό τύπο. Η αντιγραφή είναι ανεκτή από όχι μόνο από τους εκδότες και τους δημοσιογράφους που δέχονται να συμπράξουν αλλά και από θεσμικά όργανα όπως η EΣHEΑ που υποτίθεται ότι προστατεύουν το δημοσιογραφικό επάγγελμα.

Στο πρώτο τεύχος του ένθετου περιοδικού της εβδομαδιαίας εφημερίδας του Mάκη Tριανταφυλλόπουλου και του Θανάση Λάλα “VETO” παρουσιάστηκαν κλεμμένα δύο – όχι ένα αλλά δύο – άρθρα από το Αμερικανικό περιοδικό WIRED που κυκλοφορούσε τον ίδιο μήνα στα περίπτερα στην Ελλάδα!

Tα άρθρα είναι “ξεσηκωμένα” ολόκληρα. Έχουν τα ίδια σχεδιαγράμματα και ελαφρά τροποποιημένο περιεχόμενο. Kαι φυσικά δεν έχουν καμία αναφορά στις αρχικές πηγές.

H αντιγραφή στον Eλληνικό δεν είναι ένα χαριτωμένο ανέκδοτο για συζήτηση στο διαδίκτυο. Είναι μία επιδημία που με τεράστιες επιπτώσεις στη βιωσιμότητα του Ελληνικού τύπου.


.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…