Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του '86

Μόλις είχα πάρει το πρώτο μου "δώρο" ως δημοσιογράφος. Πρέπει να ήταν γύρω στα 50 χιλιάρικα. Μεσημέρι παραμονής...
Το φύλλο είχε κλείσει και ο Νίκος ο Κακαούνης είχε φέρει κεράσματα, μεζέδες και άφθονη τσικουδιά. Από το γραφείο, στη Χρήστου Λαδά, δίπλα ακριβώς από το "Συγκρότημα" από το οποίο είχε "αποσκιρτήσει" πριν λίγους μήνες, έκαναν "παρέλαση" για ευχές παλιοί και νέοι συνάδελφοι του Νίκου. "Ιερά τέρατα" και σκέτα τέρατα της δημοσιογραφίας της εποχής. Ανάμεσά τους ο Λιάνης και ο Δημαράς (οι "Ρεπόρτερ").Και βέβαια ήμασταν εκεί όλοι οι συνεργάτες του. Ο Αρης, Σήφης, ο Χρήστος, ο Βασίλης, η Ολυμπία, ο Κώστας, ο Τάκης, ο σκιτσογράφος μας, ο Πάσσαρης, διορθωτές, συντάκτες ύλης, φωτοσυνθέτες, μοντέρ.
Κάποια στιγμή κι ενώ νόμιζα πως θα το "διαλύσουμε", να πάμε σπίτια μας, ακούω τον Νίκο να φωνάζει: "Βάλτε ένα χέρι να ενώσουμε τα γραφεία". Σε δευτερόλεπτα είχαν ενωθεί 3-4 γραφεία και είχε στρωθεί η ...τσόχα και πάνω της ρακοπότηρα, μπουκάλες, τασάκια γλυκά, κούτες τσιγάρα και "πακέτα". Μεγάλα "πακέτα" χιλιάρικα. Τα "δώρα" και τα "δωράκια" όλων μας.
Για πότε άρχισε να το παιχνίδι κι άρχισαν να ξεδιπλώνονται "κούκοι" μονοί και διπλοί με "σκάρτα" και "καπέλα", ούτε που το κατάλαβα. Το "μαγαζί είχε γίνει γίνει καζίνο. Το πιο άγριο καζίνο που είχα πάει ποτέ.
Τα "χτυπήματα" άρχισαν "μαλακά" -τι "μαλακά" δηλαδή, 500άρικο το βασικό, για μένα μια περιουσία- και γύρα στη γύρα άρχισαν να ξεφεύγουν. Οι τύποι ήσαν "εγκληματίες" και παρά το οτι έπαιζα χαρτί από τα δεκαπέντε μου μού είχε κοπεί η ανάσα. Δεν προλάβαινα να δω τα φύλλα. Αντίθετα εκείνοι ήσαν εντελώς χαλαροί, τόσο που όσο περίμεναν να μοιραστεί φρέσκο χαρτί έπαιζαν με τον διπλανό τους "μονά-ζυγά" τα χαρτονομίσματα που κρατούσαν στο χέρι. Αν μάντευες σωστά το νούμερο του χαρτονομίσματος το έπαιρνες. Αν όχι, έχανες.
Μέσα στο πρώτο δεκάλεπτο είχα χάσει 20 χιλιάριακα...
Στη μισή ώρα 40...
Σε άλλη μισή είχα μείνει με ένα πεντακοσάρικο. Από τις 50 χιλιάδες δραχμές...
Θυμάμαι το Νίκο να γελάει με μένα και να με σχολιάζει με τους άλλους: "Δεν το βάζει κάτω! Θα παίξει τα σώβρακά του!".
Είχα άλλα 17 χιλιάρικα. Από το μισθό του Δεκεμβρίου. Τα έπαιξα κι αυτά. Τα έχασα όλα. Εκτός από το 500άρικο. Σηκώθηκα και χαιρέτησα.
"Κάτσε λίγο ακόμη. Τελειώνουμε. Εχουμε και σπίτια" μου λέει το αφεντικό.
Κάθισα. Επαιξα το 500άρικο μονό-διπλό. Κέρδισα. Πήρα ένα ακόμη 500άρικο. Ξανά το ίδιο. Αλλο ένα. Μάζεψα πέντε χιλιάρικα. Τα έπαιξα στον επόμενο κούκο. Το έχασα.
Το παιχνίδι τελείωσε. Ταπί και ψύχραιμος. Πρωτοχρονιάτικα!
Χαιρετούρες. Εφυγαν όλοι μέσα στην τρελή χαρά και το ευχετήριο βρισίδι. "Καλή χρονιά και καλά γαμήσια!", "του χρόνου να πας να γαμηθείς ρε μαλάκα", "παιδιά σας εύχομαι να παίρνετε πίπες όλο το χρόνο". Αγριάνθρωποι!
Με φώναξε στο γραφείο του.
"Πόσα έχασες ρε μαλάκα;"
"Καμιά 65αριά!"
"Μπράβο παλικαράκι μου! Και του χρόνου! Πάρε τώρα αυτό το φάκελο και πήγαινέ το στη φωτοσύνθεση. Κι αυτός ο φάκελος δικός σου".
Ευχήθηκα. Χαιρέτησα. Εφυγα. Μαυρισμένος.
Στο ασανσέρ άνοιξα το φάκελο τον δικό μου.
Είχε μέσα 67 χιλιάρικα. Την είχε μετρήσει επακριβώς τη χασούρα μου. Τόσα είχα πετάξει στην τσόχα.
Αυτός ήταν ο Νίκος ο Κακαουνάκης όπως τον γνώρισα τότε...


...

Πέρασαν χρόνια. Χώρισαν οι δρόμοι μας. Πήγα στη Ελευθεροτυπία, σε σταθμούς, σε περιοδικά. Κοντράραμε πολλές φορές. Δεν μου άρεσαν αυτά που έκανε. Πολύ "λαϊκίστικα" για μένα. Αργότερα τον κατέκρινα δημόσια και ιδιωτικά. Δεν ήταν αυτή η δημοσιογραφία που ονειρευόμουν. Ομως μέσα σε αυτόν τον "λαϊκισμό" και τον κυνισμό διέκρινα πάντα μια τιμιότητα. Μια ιδιότυπη λεβεντιά. Μια "αποκοτιά". Οχι οτι αυτά τον δικαιολογούσαν ή δικαιολογούσαν τα όσα έκανε με τον τρόπο που τα έκανε. Ομως, μερικές φορές δεν χρειάζεται να κρίνουμε το δέντρο από τους καρπούς του. Αλλοι καλύτεροι, πολλοί χειρότεροι...
Οι μνήμες των ανθρώπων κρατούν τα ανθρώπινα και πετούν τα άλλα...
Δεν δικαιώνουν κανέναν... Ούτε πριν ούτε μετά θάνατο...
Κρατούν στιγμές όμως... Μικρές τόσες δα...
Σαν μικρά κεράκια.
Στη μνήμη μου λοιπόν. Για τον Νίκο!



Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…