A Strange Kind of ...Concert by Peter Murphy


Η χθεσινή συναυλία ήταν πολύ καλή.
Θα μπορούσε να ήταν εξαιρετική αν ο κόσμος...

...ήταν περισσότερος...

...ήταν πιο θερμός...

...δεν περίμενε να ακούσει τα "παλιά-καλά" (τα γνωστά δηλαδή) του Murphy και των Bauhaus. Κι αν διάφοροι ανόητοι δεν κραύγαζαν "παραγγελιές". Μόνο το "Αχ Χελιδόνι μου" και τις "Βεργούλες" δεν του ζήτησαν.

Στα καινούργια του άκουγαν όλοι ακίνητοι. Απαθείς σχεδόν. Τα παλιά ήθελαν.

Διότι ο Ελληνας δεν ακούει πια μουσική. Την θυμάται μόνο.
Κι ο,τι θυμάται χαίρεται.



Περίμενα περισσότερο κόσμο. Λάθος περίμενα. Λάθος περιμένω γενικά. Το συναυλιακό κοινό στην Ελλάδα και μειώνεται και, το χειρότερο, γερνάει επικίνδυνα. Ηδη κοντεύει να φτάσει τα forty-something... Σε καμιά 20αριά χρόνια οι συναυλίες θα γίνονται μόνο με 60άρηδες από κάτω που. Τα Rock-ΚΑΠΗ! Και θα πίνουν σφηνάκια φασκόμηλο.

Ελπίζω απόψε στην Αθήνα να είναι καλύτερα τα πράγματα...

>
Definately, a strange kind of feeling

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%