Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Ο αέρας κι ο άνεμος»

Κάθε χρόνο, στις 6 Νοεμβρίου, ανάμεσα σε ματωμένα μονόστηλα και σκυθρωπά αποσιωπητικά, βρίσκω ένα γράμμα σε φάκελλο του παλιού καιρού, με τις γαλάζιες διακεκομμένες γραμμές στις άκρες.

Τους ανασύρει από τα τιμαλφή του ο υποβολέας, και δεν παραλείπει να είναι ακριβής σ' αυτό το επιστολιμαίο ραντεβού... Ιδού, λοιπόν, για φέτος, εσώκλειστος «Ο αέρας κι ο άνεμος» του Γκαλεάνο, σιωπηλός μέχρι την ιεροτελεστία του ανοίγματος, δίπλα στους απεργούς του Πειραιά, τους ξεσηκωμένους της OPEL, τις υμνωδίες του Μπαγίς για την Ντόρα και τα «ξεφτίδια λέξεων» εν γένει... Μόλις τελείωσε το μεσημεριανό δελτίο, άνοιξα τον φάκελλο κι άρχισα να διαβάζω: «Σαν το γαϊδουράκι του αγίου Φερδινάρδου περιοδεύω, μια με τα πόδια, μια περπατώντας. Καμιά φορά αναγνωρίζω τον εαυτό μου στους άλλους. Με αναγνωρίζω σ' όσους θα διαρκέσουν, στους φίλους-σκέπες, ωραίους παλαβούς της δικαιοσύνης, ιπτάμενα πλάσματα της ομορφιάς και λοιπούς πλάνητες και κακοζωισμένους που πορεύονται εδώ, κι εδώ θα συνεχίσουν, όπως συνεχίζουν τ' αστέρια της νυχτιάς και τα κύματα της θάλασσας. Και τότε, σαν αναγνωρίζω τον εαυτό μου σ' αυτούς, είμαι αέρας που μαθαίνει ν' ανακαλύπτει τον εαυτό του ως συνέχεια του ανέμου... Μου φαίνεται πως ο Βαγιέχο, ο Σεσάρ Βαγιέχο, ήταν που είπε ότι, καμιά φορά, ο άνεμος αλλάζει αέρα... Οταν εγώ δεν θα υπάρχω πια, θα υπάρχει, θα εξακολουθεί να υπάρχει ο άνεμος»... Στην οθόνη έπεφταν βροχή τα νέα μέτρα, οι παλιές δικαιολογίες, οι γνωστές αντεγκλήσεις... Τότε θυμήθηκα ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου για τον Καίσαρα Βαγιέχο, που τον είχα συναντήσει παλιά στις σελίδες της λατινοαμερικάνικης ποίησης, κάτι βραδιές που δεν είχε σφυγμό η νύχτα... Ξαναδιάβασα το γράμμα, πήρα «Το βιβλίο των εναγκαλισμών» και στον υποβολέα έστειλα την «Ανεμοθύελλα»: «Σφυρίζει ο άνεμος εντός μου... Είμαι γυμνός. Μην κατέχοντας κανέναν, μην κατέχοντας καν τις βεβαιότητές μου, είμαι το πρόσωπό μου στον άνεμο, κόντρα στον άνεμο, είμαι ο άνεμος που μαστιγώνει το πρόσωπό μου»... Εξω, η 6η Νοεμβρίου έγερνε στη δύση της. Κάτι άσπρα σύννεφα στον ουρανό έμοιαζαν σαν μικρά δαχτυλιδάκια καπνού, από αυτά που φτιάχνουν οι πολύπειροι καπνιστές όταν σκοτώνουν τις ώρες τους. Απέμεινα να τα κοιτάζω όπως οι επιβάτες των τρένων τα περαστικά τοπία και τότε μού φάνηκαν σαν μετρημένα χρόνια που σβήνουν και χάνονται μέσα στον χρόνο...

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…